http://www.yenisiir.net/forum/ Sun, 05 Feb 2012 03:38:31 +0000 MyBB http://www.yenisiir.net/forum/konu-elmadag-asi-yozgat-efs%C3%A2nesi-gulce-bahce Sun, 11 Sep 2011 23:54:48 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-elmadag-asi-yozgat-efs%C3%A2nesi-gulce-bahce
Yozgat Sancağı'ndan Çapanoğlu Bey
Gönderir dört yana adamlarını,
Emirler yağdırır, sormaz yarını;
Namı destan olmuş dillerde hey hey!

Mal, mülk ve arazi, ne varsa her şey
El koyar hepsine alır vergiyi
Canından bezdirir şu ahaliyi;
Tirim tirim titrer kuzey ve güney...

Yozgat Sancağı'ndan Çapanoğlu Bey
Tanımaz devleti, baş kaldırmıştır
Söz dinlemeyeni vurup kırmıştır.

Bir bey buyruğudur tutula ki ey!
Yanlış yapılmaya, ses de çıkmaya;
Ulam ulam sözcü atlı ve yaya...

*
İdris Dağı derler başı dumanlı
Gelin Kayasından düşer gelinler.
Kırk kızlar tepesi nedendir kanlı?
Kırk kızın kırkı da ağlayıp inler.

İmanım da aman, ben yandım aman!
Dere boyu kavak, yetişmez çimen.

Yozgat'tan, Sorgun'dan beyler mi gelmiş?
Tandırlar yakılsın edelim konuk.
İmiçan Kaya'yı emirle delmiş
Biter mi sçyleyin burda yolculuk?

İmanım da aman, ben yandım aman!
Bir şey söyliyeyim delirmiş demen.

Okuf'un yazı'dan esen şu rüzgâr
Kargalı bağında üzüm kuruttu.
Gitsin başımızdan bu zulüm, efkâr
Çapanaoğlu Bey'i bizi unuttu.

İmanım da aman, ben yandım aman!
Çöktü fukaralık burası Yemen...

Öteyüz Bağı'nda kaldı çıbığım,
Dereşıh yolunda kağnı tekerim.
Sar yaramı sar, sar; eli çabuğum !
Bu derdi daha ben nasıl çekerim?

İmanım da aman, ben yandım aman!
Söyle nerde kaldın ey saçı çemen?!

*
Köylü fakir
Köylü yoksul
Salma vergi
Emir, hüküm...
Öksüz, yetim
Gariban, dul
Sabır bitti
Bitmek üzre
Dayanmaz kul..

Kına taşı gibi yamaçlara gelip oturdu
Çapanoğlu Beyinin zulümkâr adamları
Mecalsiz gaz lâmbaları aydınlatmıyor,
Avlular içinde çorak damları...

*
Düşünür aksaçlılar
Çeşme başlarında fısıldaşır kadınlar,
Akşam alacasında harman dönüşü
Bakışlardan düşer ortak bir karar..

*
Biziz Türkmen-Yörük,Oğuzlar biziz
Vursun cenk davulu yavuzlar biziz.

Bu yalçın kayalar, bu dağlar, taşlar
Kar yağanda sanki benimle kışlar.

Sustum hatır için, misafir dedim
Anlasın tez elden gitsin istedim.

Uysalız bu doğru ağır başlıyız
Ancak esir değil Elmadağlıyız...

Bir yanım İdris'se, bir yanım Elma
Sen ey Çapanoğlu üstüme gelme!

Dinlemem emrini, sözünü duymam
Gaddar elçini de kapıma koymam.

Toplan oymak oymak, gel dirgen kürek
Göster nasıl imiş, korkusuz yürek!
Dedik
Dedik de
Bir güzelce
Yatırdık yere
Dövdük, sopaladık
Gerisine bağlayıp
Alaca katırlarının
Postaladık Çapanoğlu'na...

-"Bu
Nasıl
Adamlar?
Bunlar asî
Bu taş, kaya, bu
Bırakın uykuyu
Güç yetmez ki bunlara
Hepsi ASİ, hepsi çılgın"
...........Diyordu Çapanoğlu Ağa
............Ve çekip gitti adamlarıyla..

*
"Vuracakmış, vuracakmış
Hangi çılgın bana zincir?"
Güle güle Çapanoğlu
Dikkatli git, kolun incir!

Hele bakın şu gidene
Süklüm püklüm eğik başı
Kursağında duruyor mu?
Tirit ile ekmek aşı?

*
O
Günden
Beridir
Bir hatıra
Kalmış ki bize
ASİ YOZGAT adı
İyi belle çocuğum
Timsalisin özgürlüğün
Hep böyle başı dik, mağrur
Sürüp gitsin sağlıcakla
Sonsuzluğa yolculuğun...

Mustafa CEYLAN]]>
Yozgat Sancağı'ndan Çapanoğlu Bey
Gönderir dört yana adamlarını,
Emirler yağdırır, sormaz yarını;
Namı destan olmuş dillerde hey hey!

Mal, mülk ve arazi, ne varsa her şey
El koyar hepsine alır vergiyi
Canından bezdirir şu ahaliyi;
Tirim tirim titrer kuzey ve güney...

Yozgat Sancağı'ndan Çapanoğlu Bey
Tanımaz devleti, baş kaldırmıştır
Söz dinlemeyeni vurup kırmıştır.

Bir bey buyruğudur tutula ki ey!
Yanlış yapılmaya, ses de çıkmaya;
Ulam ulam sözcü atlı ve yaya...

*
İdris Dağı derler başı dumanlı
Gelin Kayasından düşer gelinler.
Kırk kızlar tepesi nedendir kanlı?
Kırk kızın kırkı da ağlayıp inler.

İmanım da aman, ben yandım aman!
Dere boyu kavak, yetişmez çimen.

Yozgat'tan, Sorgun'dan beyler mi gelmiş?
Tandırlar yakılsın edelim konuk.
İmiçan Kaya'yı emirle delmiş
Biter mi sçyleyin burda yolculuk?

İmanım da aman, ben yandım aman!
Bir şey söyliyeyim delirmiş demen.

Okuf'un yazı'dan esen şu rüzgâr
Kargalı bağında üzüm kuruttu.
Gitsin başımızdan bu zulüm, efkâr
Çapanaoğlu Bey'i bizi unuttu.

İmanım da aman, ben yandım aman!
Çöktü fukaralık burası Yemen...

Öteyüz Bağı'nda kaldı çıbığım,
Dereşıh yolunda kağnı tekerim.
Sar yaramı sar, sar; eli çabuğum !
Bu derdi daha ben nasıl çekerim?

İmanım da aman, ben yandım aman!
Söyle nerde kaldın ey saçı çemen?!

*
Köylü fakir
Köylü yoksul
Salma vergi
Emir, hüküm...
Öksüz, yetim
Gariban, dul
Sabır bitti
Bitmek üzre
Dayanmaz kul..

Kına taşı gibi yamaçlara gelip oturdu
Çapanoğlu Beyinin zulümkâr adamları
Mecalsiz gaz lâmbaları aydınlatmıyor,
Avlular içinde çorak damları...

*
Düşünür aksaçlılar
Çeşme başlarında fısıldaşır kadınlar,
Akşam alacasında harman dönüşü
Bakışlardan düşer ortak bir karar..

*
Biziz Türkmen-Yörük,Oğuzlar biziz
Vursun cenk davulu yavuzlar biziz.

Bu yalçın kayalar, bu dağlar, taşlar
Kar yağanda sanki benimle kışlar.

Sustum hatır için, misafir dedim
Anlasın tez elden gitsin istedim.

Uysalız bu doğru ağır başlıyız
Ancak esir değil Elmadağlıyız...

Bir yanım İdris'se, bir yanım Elma
Sen ey Çapanoğlu üstüme gelme!

Dinlemem emrini, sözünü duymam
Gaddar elçini de kapıma koymam.

Toplan oymak oymak, gel dirgen kürek
Göster nasıl imiş, korkusuz yürek!
Dedik
Dedik de
Bir güzelce
Yatırdık yere
Dövdük, sopaladık
Gerisine bağlayıp
Alaca katırlarının
Postaladık Çapanoğlu'na...

-"Bu
Nasıl
Adamlar?
Bunlar asî
Bu taş, kaya, bu
Bırakın uykuyu
Güç yetmez ki bunlara
Hepsi ASİ, hepsi çılgın"
...........Diyordu Çapanoğlu Ağa
............Ve çekip gitti adamlarıyla..

*
"Vuracakmış, vuracakmış
Hangi çılgın bana zincir?"
Güle güle Çapanoğlu
Dikkatli git, kolun incir!

Hele bakın şu gidene
Süklüm püklüm eğik başı
Kursağında duruyor mu?
Tirit ile ekmek aşı?

*
O
Günden
Beridir
Bir hatıra
Kalmış ki bize
ASİ YOZGAT adı
İyi belle çocuğum
Timsalisin özgürlüğün
Hep böyle başı dik, mağrur
Sürüp gitsin sağlıcakla
Sonsuzluğa yolculuğun...

Mustafa CEYLAN]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-siir-ve-anlatim-5-kafiye-ve-ses Sun, 04 Sep 2011 21:08:59 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-siir-ve-anlatim-5-kafiye-ve-ses

Mustafa CEYLAN
************************

Hece Vezni ile şiir yazan kardeşlerime bir önerim var

KELİME VE HARF KONUSUNDA, O DA ŞU. İnanın TÜRKÇE çok ZENGİN bir DİL… BİR şiirde TEKERRÜR(TEKRARLAMA) SANATINI kullanmıyor ve TONLAMA-VURGU yapmayacaksanız n’olur AYNI kelimeyi kullanmamaya gayret edin. Türkçe’mizde o kelimenin yerini tutan bir çok kelime daha vardır.

Yani,
MUADİL İLAÇ VARDIR bilirsiniz; yerini tutar, aynı etkiyi yapar ya; hah aynen öyle de; KELİME’ nin de muadili vardır. Bazen öylesine mısra şekillenmesi olur, orada, muadil asıl kelimenin etkisinden daha da etkili olabilir.

Türkçe’ nin "cinas" gibi harika bir yapılanması vardır. Hiç bir dile bu kadar zenginlik nasip olmamıştır. Bazen düz-dümdüz söylemeniz gerekeni (zafere tersinden de gidilir hesabıyla)tersten, negatif yolla daha kolay anlatabilirsiniz.

Dar alanda kelimelerle muhteşem bir söz dansı yapmaktır şiir.
Az sözle sonsuzluğu anlatmaktır şiir.
Bu yüzden, şiiri KURALSIZ ve BİTEVİYE SERBESTLİĞİN girdabına atanlar da kelimelerin âhenkli salınımından, rakstan asla vaz geçemezler.

Sonra;

Hem düşünün bir ÇOCUK DOĞAR DOĞMAZ yürür mü? Çocuk beslenecek, gelişecek, zaman geçecek, büyüyecek ve ondan sonra yürüyecek değil mi? NEDEN PEKİ, ŞİİRİ DOĞAR DOĞMAZ NET ORTAMINDA YAYINLIYORSUNUZ? BEBEĞİNİZ-EVLÂDINIZDIR ŞİİR...ONU DOĞAR DOĞMAZ BU CANAVAR “İNTERNET ŞEHRİNE” NEDEN BIRAKIYOR VE “HADİ KOŞ” DİYORSUNUZ? ...

Hece ile yazmaya çalışan bir genç şaire söylemiştim :

ALFABEDE BULUNAN bütün harfleri yan yana yazın, sadece KAFİYELERİNİZİN SON HARFLERİNİ o harflerin altına işaretleyiniz. Aynı HARFİ KAÇ KERE MISRA SONUNDA KULLANMIŞSSINIZ? Bakın ve görün olmaz mı?
Düşünün,
4 kıta bir hece şiiri şöyle:

..............................um
..............................um
..............................um
..............................um
*
..............................m
.............................m
..............................n
.............................um
*
..............................n
...............................m
..............................im
..............................um
*
........um..................im
..............................em
...............................üm
...............................um

Ne olur?
Bu durumda ne olur?
Her mısra bitişinde (mmmmmmmmmmm) veya (ummmmmmm,ımmmm); kulağınızda "vuruntu" meydana getirir değil mi?
Dönüp baktım,
Geçenlerde dönüp baktım kendi yazdıklarıma. Yazdım a’dan Z’ ye kadar harfleri her şiirimi okumadan daha, sadece yoğunluklu kafiye sonundaki HARF’leri işaretledim. Şaşırıp kalmıştım. Ben de, 29 harfin en fazla 6 tanesi ile şiir yazmıştım.
Tuttum,
Yeniden her şiirimi teker teker ele alıp, şiirlerimi zenginleştirdim. Ohhh şimdi ne kadar rahatım, bir bilseniz..
Hecede ŞAİRİN ÇIKMAZI budur işte. KENDİNİ VE KELİMEYİ TEKRARDIR. Dün ustaların kullandığı UYAK ve AYAKlarla, benzetme(Teşbih) leri kullanmaktır. Bu şiiri SIĞ YAPAR.

Düşünün 4 kıtalık bir şiirin bütün KAFİYELERİNE R veya ı-a KULLANMIŞSSINIZ.. baştan sonra RRRRR veya AAAAA diyen bir şiir hoş mu olur? Türkülerimize, şarkılarımıza bakın. İlk kıta GİRİŞ, İKİNCİ KITA GELİŞME, ÜÇ VE SON KITALAR SONUÇ değil midir?

Türkü yada şarkıyı okuyan ikinci kıtaya geldiğinde VURGU yapar, yani BAĞIRIR-SESİNİ YÜKSELTİR değil mi? SES YÜKSELMESİ neyle olur? SESLİ HARFLERLE. Alfabemizde 8 sesli HARF var. Siz hangi sesli harfleri kullanmışsınız şiirinizde?

Geçenlerde bir genç şairimiz bir kitap getirdi. “Hocam beni acımasızca eleştir” dedi.”Peki darılma-gücenme yok” dedim. Bir kağıt çıkardım, alfabedeki 29 harfi yazdım ve “şiirleri okumadan, baştan başla kitabın sonuna kadar bütün şiirlerdeki KAFİYE SONLARINDAKİ HARFLER için bu kağıttaki her harfin altına bir çizik at, say” dedim. Ne görelim dersiniz? 112 sayfalık kitap(tıpkı benim gibi) sadece 6 harften meydana gelmiş KAFİYELERLE YAZILMIŞ. Mahcup oldu o genç kardeşim. “Anladım hatamı hocam” dedi ve “bu kitabı KEŞKE YAYINLAMADAN EVVEL SİZE BİR GÖSTERSEYDİM” dedi ve gitti. O da NET ORTAMINA değil evladlarını-şiirlerini doğar doğmaz, besleyip büyütmeden KİTAP ORTAMINA KOŞ BAKALIM diye sunuvermişti. Üzüldüm…

Gelelim Serbest Şiir yazan kardeşimize;

Evet o da aynı hataları, ZAMANLAMA HATALARINI yapıyordu. Getirmişti kitabını ve masaya koymuştu. Bir de üstelik “hocam sen hece şairisin ya, bak bakalım şuna demişti”. Hiç sesimi çıkarmadım.

Ona, önce NESİR -DÜZ YAZI ile ŞİİR arasındaki MANZUME ile ŞİİR arasındaki farkı anlatmaya çalıştım Ve ekledim HECE VEZNİNİ biliyor musun? O tam bilmediğini söyledi. Dedim: “En iyi SERBEST ŞİİRİ yazan şair, HECE’yi EN İYİ BİLENDİR.” Yüzüme sorgucu gözlerle baktı.

Şekil ve kalıp konusunda, üstadım Necip Fazıl KISAKÜREK’in :

“Şiirin iç nefesi mutlaka dış kalıbını arayacak ve onu fatihçe zaptedecektir. Başka türlü şiir namevcuttur”

“İnsanların güzel ve çirkinine bakarken iskeletlerini göremeyiz. Görebilseydik hepsinin iskelette birleşmiş olduğunu görürdük. Nitekim(Röntgen) camının gözlüğünde güzel ve çirkin olması gerek.

Öyleyse bir şiire baktığımız zaman da onun iskeletini görmemeliyiz.

Görmemeliyiz ki, gözlerine, dudaklarına, belinin inceliğine ve bacaklarına ve bütün bunların bir arada düğüm halindeki toplu endamına hayran olabilelim.”

”Yine öyleyse şiirde şekil ve kalıp, görünen, tebrik ve ziyaret kabul eden bir ev sahibi değil, ev sahibinin boyunbağından evin paspasına kadar elini değdirmedik nokta bırakmamış sonra mutfağa çekilip kapanmış son derece titiz ve hamarat bir hizmetçidir. Ama, öylesine bir hizmetçidir ki, o giderse efendi kalmaz.

””Şiirde şekil ve kalıp, zatiyle şekil ve kalıp olarak haykırdığı, “ben buradayım” dediği nisbette o şiir KÖTÜDÜR. O zaman o şiiri, gözlerindeki çukura alçı dökülmüş ve üzerine kömürle kaş, kirpik ve göz oturtmaya çalışılmış bir iskelet kafasına benzetsek yanlış olmaz."

”şair, mutlaka bir şekil ve kalıba bağlı olan; fakat ONU AŞTIĞI, GİZLEDİĞİ, peçelediği ve manâyı ve edayı onun verâsından devşirebildiği nisbette NADİRLEŞEN BÜYÜK USTADIR.”

”Ancak, ŞEKİL VE KALIBIN KOLTUK DEĞNEKLERİYLE YÜRÜYEBİLEN NAZIMCI bir tarafa, harikulâde bir (step) temposu içinde elindeki ŞEKİL VE KALIP BASTONUNU HAVADA DÖNDÜREN BİR TARAFA…ŞAİRDE RUH, ŞEKLİ GİZLEMİYORSA O ŞAİR MİDİR Kİ? ...”

”Nazım tecrübesi içinde, sırtında kambur gibi şekil ve kalıplarını taşıyanlarla, aynı şekil ve kalıpları kaburga kemikleri gibi derisinin altında gezdiren İKİ SINIF VAR…Şirini şekil ve kalıp, öbürünü de şekil ve kalıbı ezmiştir…””

”GERÇEKTEN ŞEKİL VE KALIBI HALI GİBİ AYAĞININ ALTINA ALIP ÇİĞNEMEDEN ŞAİR OLABİLMENİN İMKANI DÜŞÜNÜLEMEZ. Fakat bu, şekil ve kalıbı kaldırıp atmak, onu YOK ETMEK DEĞİLDİR. Böyle bir hareketin yeri, çürük iskelet dişleri sırıtan bir şekil ve kalıp esaretinden daha aşağıdır.” “

Ve

“Şekil ve kalıbın ana unsurları, dış ahenk, vezin, kafiye gibi kaba görünüşlü ölçülerde, herhangi bir lafı günübirlikten sonsuza devşiren ve UNUTULMAZ kılan birer VASITA hikmeti vardır. Ama sadece VASITAYLA GAYEYE ERİŞİLEMEZ.

EVVELA UÇMAYA DEĞER GÖVDEYİ BULACAKSINIZ VE SONRA ONU, İNCELER İNCESİ VASITALARLA KANATLANDIRACAKSINIZ.

Yoksa toprakta soluyan lâgar gövdelerde boş yere çırpınan kanatlar ne kadar gülünçse, o gülünçlüğe düşmemek için kanatlarını yolmuş dazlak gövdelerin uçmaya davranışı da o nisbette acındırıcıdır.” (N. Fazıl-Poetika”) sözlerinden sonra,

N. Fazıl ile N. Hikmet arasındaki farkı anlatmaya çalıştım.

Karşımdaki delikanlı şaşırmıştı. Dinledi, dinledi “ikisinin de arasında genelden bakarsak pek bir fark yok. Fark sadece şekilde” demez mi? “fark var, hem de pek çok” dedik VE onunda koyduk önüne bir kâğıt.

“Dere kenarında bir kavaklıktasın. Kuvvetli bir rüzgâr esiyor. O andaki duygularını öyle anlat ki, hem rüzgârın sesini, musikisini duyayım ve okudukça sen de üşü bende” dedim. Aldı kâğıdı yazdı. Ve “hocam rüzgârı hissettiremiyorum, derenin akışının sesini de istersin benden” dedi. “Elbette” dedim.

Ardından ekledim, “o dere kenarında sen değil bir başkası var, onu anlat bana. Yahut, o dere yok şu an, ama yıllar önce varmış, o zaman yaşayan Hamza dayının başından geçenleri bugün sen anlat bakalım” dedim.

Genç kardeşim, anlamıştı.

ZAMANLAMA HATALARI ve olayları-şiirlerinde ELE ALDIĞI KONULARI DİZİŞTE-SERGİLEYİŞTE HATA YAPTIĞINI.
İç AHENK ve RİTM BOZUKLUKLARINI SÖYLEDİK ARDINDAN.
VE TABİİ NESİRLE ŞİİR ARASINDAKİ FARKI…

Şiir, kelimelerin duygusal dansıdır dedik. Üzüldü… Ahenkli bir dans sergilemiyordu dizeleri. O üzüldü, ben üzüldüm…

Serbest şiir demek DELİ TAY demek değildir. Tamam, deli tay olsun, ama, tay’ da KELİME BATAKLIĞINDA BOĞULMASIN…ÇÖPLÜKTE DÜŞÜP DEBELENMESİN. SANAT YAPIYORUM DİYE “O KURAL TANIMAZ ATI” SANATSIZLIK KURALINA HAPSETMEYİN…Evet, sanatsızlık da bir kuraldır. Taya su yerine zehir içirmek gafletten öte bir şeydir. Bir kulvarda koşan taylar arasında NEFESİNİ AYARLAYABİLEN kazanır.

Yani,
Eskilerin deyimiyle TAHKİYE, batılıların deyimiyle NARRATİON, şiirde ANLATIM DÜZENİ, SERBEST ŞİİRİN DE EN ÖNEMLİ KONUSUDUR. Genç şairlerimiz serbest şiirde de maalesef bu DÜZENİ KURAMADIKLARINDAN hata yapmaktalar.



----------------Devam Edecek-------------------------]]>

Mustafa CEYLAN
************************

Hece Vezni ile şiir yazan kardeşlerime bir önerim var

KELİME VE HARF KONUSUNDA, O DA ŞU. İnanın TÜRKÇE çok ZENGİN bir DİL… BİR şiirde TEKERRÜR(TEKRARLAMA) SANATINI kullanmıyor ve TONLAMA-VURGU yapmayacaksanız n’olur AYNI kelimeyi kullanmamaya gayret edin. Türkçe’mizde o kelimenin yerini tutan bir çok kelime daha vardır.

Yani,
MUADİL İLAÇ VARDIR bilirsiniz; yerini tutar, aynı etkiyi yapar ya; hah aynen öyle de; KELİME’ nin de muadili vardır. Bazen öylesine mısra şekillenmesi olur, orada, muadil asıl kelimenin etkisinden daha da etkili olabilir.

Türkçe’ nin "cinas" gibi harika bir yapılanması vardır. Hiç bir dile bu kadar zenginlik nasip olmamıştır. Bazen düz-dümdüz söylemeniz gerekeni (zafere tersinden de gidilir hesabıyla)tersten, negatif yolla daha kolay anlatabilirsiniz.

Dar alanda kelimelerle muhteşem bir söz dansı yapmaktır şiir.
Az sözle sonsuzluğu anlatmaktır şiir.
Bu yüzden, şiiri KURALSIZ ve BİTEVİYE SERBESTLİĞİN girdabına atanlar da kelimelerin âhenkli salınımından, rakstan asla vaz geçemezler.

Sonra;

Hem düşünün bir ÇOCUK DOĞAR DOĞMAZ yürür mü? Çocuk beslenecek, gelişecek, zaman geçecek, büyüyecek ve ondan sonra yürüyecek değil mi? NEDEN PEKİ, ŞİİRİ DOĞAR DOĞMAZ NET ORTAMINDA YAYINLIYORSUNUZ? BEBEĞİNİZ-EVLÂDINIZDIR ŞİİR...ONU DOĞAR DOĞMAZ BU CANAVAR “İNTERNET ŞEHRİNE” NEDEN BIRAKIYOR VE “HADİ KOŞ” DİYORSUNUZ? ...

Hece ile yazmaya çalışan bir genç şaire söylemiştim :

ALFABEDE BULUNAN bütün harfleri yan yana yazın, sadece KAFİYELERİNİZİN SON HARFLERİNİ o harflerin altına işaretleyiniz. Aynı HARFİ KAÇ KERE MISRA SONUNDA KULLANMIŞSSINIZ? Bakın ve görün olmaz mı?
Düşünün,
4 kıta bir hece şiiri şöyle:

..............................um
..............................um
..............................um
..............................um
*
..............................m
.............................m
..............................n
.............................um
*
..............................n
...............................m
..............................im
..............................um
*
........um..................im
..............................em
...............................üm
...............................um

Ne olur?
Bu durumda ne olur?
Her mısra bitişinde (mmmmmmmmmmm) veya (ummmmmmm,ımmmm); kulağınızda "vuruntu" meydana getirir değil mi?
Dönüp baktım,
Geçenlerde dönüp baktım kendi yazdıklarıma. Yazdım a’dan Z’ ye kadar harfleri her şiirimi okumadan daha, sadece yoğunluklu kafiye sonundaki HARF’leri işaretledim. Şaşırıp kalmıştım. Ben de, 29 harfin en fazla 6 tanesi ile şiir yazmıştım.
Tuttum,
Yeniden her şiirimi teker teker ele alıp, şiirlerimi zenginleştirdim. Ohhh şimdi ne kadar rahatım, bir bilseniz..
Hecede ŞAİRİN ÇIKMAZI budur işte. KENDİNİ VE KELİMEYİ TEKRARDIR. Dün ustaların kullandığı UYAK ve AYAKlarla, benzetme(Teşbih) leri kullanmaktır. Bu şiiri SIĞ YAPAR.

Düşünün 4 kıtalık bir şiirin bütün KAFİYELERİNE R veya ı-a KULLANMIŞSSINIZ.. baştan sonra RRRRR veya AAAAA diyen bir şiir hoş mu olur? Türkülerimize, şarkılarımıza bakın. İlk kıta GİRİŞ, İKİNCİ KITA GELİŞME, ÜÇ VE SON KITALAR SONUÇ değil midir?

Türkü yada şarkıyı okuyan ikinci kıtaya geldiğinde VURGU yapar, yani BAĞIRIR-SESİNİ YÜKSELTİR değil mi? SES YÜKSELMESİ neyle olur? SESLİ HARFLERLE. Alfabemizde 8 sesli HARF var. Siz hangi sesli harfleri kullanmışsınız şiirinizde?

Geçenlerde bir genç şairimiz bir kitap getirdi. “Hocam beni acımasızca eleştir” dedi.”Peki darılma-gücenme yok” dedim. Bir kağıt çıkardım, alfabedeki 29 harfi yazdım ve “şiirleri okumadan, baştan başla kitabın sonuna kadar bütün şiirlerdeki KAFİYE SONLARINDAKİ HARFLER için bu kağıttaki her harfin altına bir çizik at, say” dedim. Ne görelim dersiniz? 112 sayfalık kitap(tıpkı benim gibi) sadece 6 harften meydana gelmiş KAFİYELERLE YAZILMIŞ. Mahcup oldu o genç kardeşim. “Anladım hatamı hocam” dedi ve “bu kitabı KEŞKE YAYINLAMADAN EVVEL SİZE BİR GÖSTERSEYDİM” dedi ve gitti. O da NET ORTAMINA değil evladlarını-şiirlerini doğar doğmaz, besleyip büyütmeden KİTAP ORTAMINA KOŞ BAKALIM diye sunuvermişti. Üzüldüm…

Gelelim Serbest Şiir yazan kardeşimize;

Evet o da aynı hataları, ZAMANLAMA HATALARINI yapıyordu. Getirmişti kitabını ve masaya koymuştu. Bir de üstelik “hocam sen hece şairisin ya, bak bakalım şuna demişti”. Hiç sesimi çıkarmadım.

Ona, önce NESİR -DÜZ YAZI ile ŞİİR arasındaki MANZUME ile ŞİİR arasındaki farkı anlatmaya çalıştım Ve ekledim HECE VEZNİNİ biliyor musun? O tam bilmediğini söyledi. Dedim: “En iyi SERBEST ŞİİRİ yazan şair, HECE’yi EN İYİ BİLENDİR.” Yüzüme sorgucu gözlerle baktı.

Şekil ve kalıp konusunda, üstadım Necip Fazıl KISAKÜREK’in :

“Şiirin iç nefesi mutlaka dış kalıbını arayacak ve onu fatihçe zaptedecektir. Başka türlü şiir namevcuttur”

“İnsanların güzel ve çirkinine bakarken iskeletlerini göremeyiz. Görebilseydik hepsinin iskelette birleşmiş olduğunu görürdük. Nitekim(Röntgen) camının gözlüğünde güzel ve çirkin olması gerek.

Öyleyse bir şiire baktığımız zaman da onun iskeletini görmemeliyiz.

Görmemeliyiz ki, gözlerine, dudaklarına, belinin inceliğine ve bacaklarına ve bütün bunların bir arada düğüm halindeki toplu endamına hayran olabilelim.”

”Yine öyleyse şiirde şekil ve kalıp, görünen, tebrik ve ziyaret kabul eden bir ev sahibi değil, ev sahibinin boyunbağından evin paspasına kadar elini değdirmedik nokta bırakmamış sonra mutfağa çekilip kapanmış son derece titiz ve hamarat bir hizmetçidir. Ama, öylesine bir hizmetçidir ki, o giderse efendi kalmaz.

””Şiirde şekil ve kalıp, zatiyle şekil ve kalıp olarak haykırdığı, “ben buradayım” dediği nisbette o şiir KÖTÜDÜR. O zaman o şiiri, gözlerindeki çukura alçı dökülmüş ve üzerine kömürle kaş, kirpik ve göz oturtmaya çalışılmış bir iskelet kafasına benzetsek yanlış olmaz."

”şair, mutlaka bir şekil ve kalıba bağlı olan; fakat ONU AŞTIĞI, GİZLEDİĞİ, peçelediği ve manâyı ve edayı onun verâsından devşirebildiği nisbette NADİRLEŞEN BÜYÜK USTADIR.”

”Ancak, ŞEKİL VE KALIBIN KOLTUK DEĞNEKLERİYLE YÜRÜYEBİLEN NAZIMCI bir tarafa, harikulâde bir (step) temposu içinde elindeki ŞEKİL VE KALIP BASTONUNU HAVADA DÖNDÜREN BİR TARAFA…ŞAİRDE RUH, ŞEKLİ GİZLEMİYORSA O ŞAİR MİDİR Kİ? ...”

”Nazım tecrübesi içinde, sırtında kambur gibi şekil ve kalıplarını taşıyanlarla, aynı şekil ve kalıpları kaburga kemikleri gibi derisinin altında gezdiren İKİ SINIF VAR…Şirini şekil ve kalıp, öbürünü de şekil ve kalıbı ezmiştir…””

”GERÇEKTEN ŞEKİL VE KALIBI HALI GİBİ AYAĞININ ALTINA ALIP ÇİĞNEMEDEN ŞAİR OLABİLMENİN İMKANI DÜŞÜNÜLEMEZ. Fakat bu, şekil ve kalıbı kaldırıp atmak, onu YOK ETMEK DEĞİLDİR. Böyle bir hareketin yeri, çürük iskelet dişleri sırıtan bir şekil ve kalıp esaretinden daha aşağıdır.” “

Ve

“Şekil ve kalıbın ana unsurları, dış ahenk, vezin, kafiye gibi kaba görünüşlü ölçülerde, herhangi bir lafı günübirlikten sonsuza devşiren ve UNUTULMAZ kılan birer VASITA hikmeti vardır. Ama sadece VASITAYLA GAYEYE ERİŞİLEMEZ.

EVVELA UÇMAYA DEĞER GÖVDEYİ BULACAKSINIZ VE SONRA ONU, İNCELER İNCESİ VASITALARLA KANATLANDIRACAKSINIZ.

Yoksa toprakta soluyan lâgar gövdelerde boş yere çırpınan kanatlar ne kadar gülünçse, o gülünçlüğe düşmemek için kanatlarını yolmuş dazlak gövdelerin uçmaya davranışı da o nisbette acındırıcıdır.” (N. Fazıl-Poetika”) sözlerinden sonra,

N. Fazıl ile N. Hikmet arasındaki farkı anlatmaya çalıştım.

Karşımdaki delikanlı şaşırmıştı. Dinledi, dinledi “ikisinin de arasında genelden bakarsak pek bir fark yok. Fark sadece şekilde” demez mi? “fark var, hem de pek çok” dedik VE onunda koyduk önüne bir kâğıt.

“Dere kenarında bir kavaklıktasın. Kuvvetli bir rüzgâr esiyor. O andaki duygularını öyle anlat ki, hem rüzgârın sesini, musikisini duyayım ve okudukça sen de üşü bende” dedim. Aldı kâğıdı yazdı. Ve “hocam rüzgârı hissettiremiyorum, derenin akışının sesini de istersin benden” dedi. “Elbette” dedim.

Ardından ekledim, “o dere kenarında sen değil bir başkası var, onu anlat bana. Yahut, o dere yok şu an, ama yıllar önce varmış, o zaman yaşayan Hamza dayının başından geçenleri bugün sen anlat bakalım” dedim.

Genç kardeşim, anlamıştı.

ZAMANLAMA HATALARI ve olayları-şiirlerinde ELE ALDIĞI KONULARI DİZİŞTE-SERGİLEYİŞTE HATA YAPTIĞINI.
İç AHENK ve RİTM BOZUKLUKLARINI SÖYLEDİK ARDINDAN.
VE TABİİ NESİRLE ŞİİR ARASINDAKİ FARKI…

Şiir, kelimelerin duygusal dansıdır dedik. Üzüldü… Ahenkli bir dans sergilemiyordu dizeleri. O üzüldü, ben üzüldüm…

Serbest şiir demek DELİ TAY demek değildir. Tamam, deli tay olsun, ama, tay’ da KELİME BATAKLIĞINDA BOĞULMASIN…ÇÖPLÜKTE DÜŞÜP DEBELENMESİN. SANAT YAPIYORUM DİYE “O KURAL TANIMAZ ATI” SANATSIZLIK KURALINA HAPSETMEYİN…Evet, sanatsızlık da bir kuraldır. Taya su yerine zehir içirmek gafletten öte bir şeydir. Bir kulvarda koşan taylar arasında NEFESİNİ AYARLAYABİLEN kazanır.

Yani,
Eskilerin deyimiyle TAHKİYE, batılıların deyimiyle NARRATİON, şiirde ANLATIM DÜZENİ, SERBEST ŞİİRİN DE EN ÖNEMLİ KONUSUDUR. Genç şairlerimiz serbest şiirde de maalesef bu DÜZENİ KURAMADIKLARINDAN hata yapmaktalar.



----------------Devam Edecek-------------------------]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-dualarimdasin-ustadim Sun, 04 Sep 2011 15:32:09 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-dualarimdasin-ustadim

Mustafa CEYLAN
****************

Edebiyat ve fikir dünyamızın en parlak siması, yüzyılımızın gönül mimarı Necip Fazıl Kısakürek… Seni gören göz, seni duyan kulak sahibi bir genç olarak, bir taleben olarak, sana ve felsefene tutkun bir şair olarak 26 yıl 26 gündür seni aramaktayım, seni nefes almaktayım. “Çile” baş ucu kitabım. Aşkın aşkım. Yolun yolum. Şükrediyorum Mevlâ’ya ki zamanın o kilometresinde çağın ruh ve gönül mimarı, en büyük mütefekkir, fikir ve aksiyon abidesini çıkardı karşımıza. Seni gördüğüm günden, elini öptüğüm andan ve gözümün içine baktığın, bakarken aktığın andan itibaren peşindeyim üstadım.

Sana koşuyorum…
Sana varmak için çırpınıyorum mısra mısra, şiir şiir…

"Seni anlatabilmek seni… "
Benim için hem çok kolay, hem çok zor…

Devasa bir şehrin caddelerinin her birinden geliyorsun bana. Her caddesinden sana koşuyorum nefes nefese…
Ne desem, neler söylesem az ve tariften aciz…
Kelimeler yetersiz seni anlatmama…
Seni anlamak, seni yaşamakla mümkündür…
Ne mutlu seni yaşayanlara ve yaşatanlara….

**

Kabrin nur, mekânın cennettir onu da gayet iyi bilmedeyim.

Dualarım seninle üstadım…
Dualarım seninle…

Mustafa CEYLAN]]>

Mustafa CEYLAN
****************

Edebiyat ve fikir dünyamızın en parlak siması, yüzyılımızın gönül mimarı Necip Fazıl Kısakürek… Seni gören göz, seni duyan kulak sahibi bir genç olarak, bir taleben olarak, sana ve felsefene tutkun bir şair olarak 26 yıl 26 gündür seni aramaktayım, seni nefes almaktayım. “Çile” baş ucu kitabım. Aşkın aşkım. Yolun yolum. Şükrediyorum Mevlâ’ya ki zamanın o kilometresinde çağın ruh ve gönül mimarı, en büyük mütefekkir, fikir ve aksiyon abidesini çıkardı karşımıza. Seni gördüğüm günden, elini öptüğüm andan ve gözümün içine baktığın, bakarken aktığın andan itibaren peşindeyim üstadım.

Sana koşuyorum…
Sana varmak için çırpınıyorum mısra mısra, şiir şiir…

"Seni anlatabilmek seni… "
Benim için hem çok kolay, hem çok zor…

Devasa bir şehrin caddelerinin her birinden geliyorsun bana. Her caddesinden sana koşuyorum nefes nefese…
Ne desem, neler söylesem az ve tariften aciz…
Kelimeler yetersiz seni anlatmama…
Seni anlamak, seni yaşamakla mümkündür…
Ne mutlu seni yaşayanlara ve yaşatanlara….

**

Kabrin nur, mekânın cennettir onu da gayet iyi bilmedeyim.

Dualarım seninle üstadım…
Dualarım seninle…

Mustafa CEYLAN]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-unutmadim-kizilay-da Sun, 04 Sep 2011 15:28:44 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-unutmadim-kizilay-da
Mustafa CEYLAN
*****************

Kutlum,muştulum, baharım, ufkum, geçmiş ve geleceğim, şiir iklimim
üstadım… Özgüveni sonsuz, en küçük zaafı bulunmayan her bir kalem hareketinde aslında Büyük Türkiye’yi, uyanmış, aydınlanmış, ışıklı yüce milletimizi ifade eden Hocam… Mensubu bulunduğu Türk Milletine “Büyük Doğu Marşı”nda “Allah’ın seçtiği kurtulmuş millet / Güneşten başını göklere yükselt” diyen ve “Yürü altın nesli, O tunç Oğuz’un / Adet küçük, zaman çabuk, yol uzun / Nur yolu izinden git, KILAVUZ’un/ Fethine çık, doğru, güzel, sonsuzun!” diye Yüce Peygamber’imiz ile Oğuz Kağan arasında dümdüz bir çizgi çizen düşünce ve iman fırtınası önderim, liderim, gönül kalemin aşılmaz burcu…

Yüzyılı aşkın bir süredir unutulan “örgü”, “nur harmanı” ve “felsefeyi” yürek kalelerimizde bayraklaştırıp, dillerimize destan eden sen. Pısırık, korkak ve miskin, örümcek tutmuş bir tablodan genç neslin iki yakasından tutup silkeleyip çıkaran; aksiyoner, dinamik ve sonsuz enerji sahibi, sonsuz iletken haline getiren sen. Senden öncesi mi? Benim için meçhul… Senden sonrası mı? Söyledim, doldurulamayan bir boşluk. Varsa, yoksa ufuklar, öteler ve sen… Nakışladığın hakiki Müslümanlık mimarisi, dışımıza giyindirdiğin yepyeni, şahane bir Türklük imajı… Ve bu iç, bu dış arasında yolu doğru, izi doğru, sözü doğru, özü doğru bir nesil… Mücadeleden yılmayan bir nesil… Bizler yani… Bizler ve bizden sonra, daha sonra, daha daha sonra gelecek nesil… Mekânla zamanı, ezelle ebedi, idrâkle sezgiyi, akılla duyguyu, coşkuyla ritmi, biçimle ahengi hamur edip yoğuran, güncel olaylar ve dünyadaki bütün gelişmeleri takip eden, araştıran, tahlil eden, pırıl pırıl bir gençlik ve Türk insanı. Önce “Benden içeri”yi çözmüş bir aydın, düşünce insanı Müslüman… Bende benden içerde ufuk var. Dışımızdaki, yerle gök arasında “sır” mührünün vurulduğu ufuk çizgisinin bir benzeri, insanoğlunun içinde vardır. Ruhla Nefs arasında bir ince çizgi ki, inanan, kurtulan ve Sevgililer Sevgilisinin eteklerine yapışanın ruh tarafında yer aldığı, ama, her seferinde o nefsin canavarlaşıp canavarlaşıp ötelere giden yolda yolcuyu devirip perişan ettiği bir büyük mücadele ve kavganın ucu bulunmaz alanı… Önce içimizde galip gelmeliyiz. Önce bizdeki ufku yakalamalıyız. Önce bizde biz olmalıyız. İçeri önemli. İçeriye ne dolarsa, dışarıya o sızar. İçeride muzaffer olan bir bayrak, dışarıda zafer ordularının bayrağı olur. İçeri ufuk bizim, sadece iç dünyamızın, onun fethi hem çok kolay hem çok zor. Asıl ve en büyük kavga içimizdeki ufkun fethindedir.Yılmak yok, geriye dönmek yok. Bineceksin sen gibi rüyâ gören arzu, idrak, istek, erdem, düşünce, azim atına; elinde düşlerinden, ülkünden, ideal ve imanından bir kılıç, çalacaksın nefs canavarının başına. Ancak, o zaman içteki ufka erersin.

Hiç unutmuyorum. Unutmam da mümkün değil. Ankara’ da Kızılay’da Gökdelen’in arka taraflarında bir yerde “Komünizmle Mücadele derneği” vardı galiba… Orada mükemmel, muhteşem üstü muhteşem bir konferansını dinlemiş, akşam banliyö treniyle ilçemiz Elmadağ’a dönmüştük. Ertesi gün sabahın çok erken saatinde, Ankara-Kırıkkale arasındaki Samsun Asvaltı- ki-bizim evimizin hemen önünden-yakınından geçerdi,asvaltın kenarında yaklaşık bir kilometre boyunca Hristiyan Misyonerlerinin yol kenarına serptiği İncil ve Hristiyanlık propagandası yapan dergi, bülten, sayfalar toplamıştık. Arkadaşlarımızla bu manzara karşısında isyan etmiş, kaymakamlık, savcılık dahil her yere dilekçeler vermiş ve müftülük makamına bile çıkmıştık. Baktık olacak gibi değil, ilçemiz merkezinde çoğunluğun gittiği Özcanların Kahvehanesinin hemen girişindeki duvara, kendi ellerimizle, kalemlerimizle yazarak hazırladığımız bir duvar gazetesi yayınlamış ve bu misyonerlik olayını protesto etmiş, ilçemiz halkını bir sabah namazında toplu namaza davet etmiştik. Yaklaşık bir yıl sürdü duvar gazetemiz aynı duvarda, hem her hafta yeni-yepyeni sayısıyla… Bugün benim yaşımda olanlar veya benden biraz yaşlıca olan Elmadağlılar bu duvar gazetesi olayımızı hatırlarlar ve hep bizimle karşılaşmamızda bahsederler.

Basın yayın hayatına adım atmamın, gazete ve dergilerde köşe yazıları, şiirler yayınlamamın ilk kıvılcımı olan o duvar gazetesini, hâla yumsam gözümü, büyük bir iştiyakla arkadaşlarımla birlikte satır satır yazmaktayım üstadım. Aradan seneler seneler rüzgâr gibi geçti de, matbaa, hurufat, rotatif, klişe, bobin öğrendik; yazdık köşelerde, konuştuk makale makale de o ilk duvar gazetemizin tadını bulamadık üstadım…

İşte, bu tepki… Bu hristiyan misyonerliği propagandasına karşı duruş ve halkımızı uyanmaya davet edici çalışmalarımızda ışık, motor enerjisi, ilham ve hız hep senden, senin konferanslardaki bizi seven, öven, özlenen gençlik diyerek gönüllerimize nakışladığın aşktan ilhamlar vardı.

Asra imzasını atabilme heyecanıyla kesif bir muhasebe, murakabe tahlil ve bilgi bombardımanı etkisinde kalan “özlenen nesli” ve onun özelliklerini anlatmıştın konferanslarında...]]>
Mustafa CEYLAN
*****************

Kutlum,muştulum, baharım, ufkum, geçmiş ve geleceğim, şiir iklimim
üstadım… Özgüveni sonsuz, en küçük zaafı bulunmayan her bir kalem hareketinde aslında Büyük Türkiye’yi, uyanmış, aydınlanmış, ışıklı yüce milletimizi ifade eden Hocam… Mensubu bulunduğu Türk Milletine “Büyük Doğu Marşı”nda “Allah’ın seçtiği kurtulmuş millet / Güneşten başını göklere yükselt” diyen ve “Yürü altın nesli, O tunç Oğuz’un / Adet küçük, zaman çabuk, yol uzun / Nur yolu izinden git, KILAVUZ’un/ Fethine çık, doğru, güzel, sonsuzun!” diye Yüce Peygamber’imiz ile Oğuz Kağan arasında dümdüz bir çizgi çizen düşünce ve iman fırtınası önderim, liderim, gönül kalemin aşılmaz burcu…

Yüzyılı aşkın bir süredir unutulan “örgü”, “nur harmanı” ve “felsefeyi” yürek kalelerimizde bayraklaştırıp, dillerimize destan eden sen. Pısırık, korkak ve miskin, örümcek tutmuş bir tablodan genç neslin iki yakasından tutup silkeleyip çıkaran; aksiyoner, dinamik ve sonsuz enerji sahibi, sonsuz iletken haline getiren sen. Senden öncesi mi? Benim için meçhul… Senden sonrası mı? Söyledim, doldurulamayan bir boşluk. Varsa, yoksa ufuklar, öteler ve sen… Nakışladığın hakiki Müslümanlık mimarisi, dışımıza giyindirdiğin yepyeni, şahane bir Türklük imajı… Ve bu iç, bu dış arasında yolu doğru, izi doğru, sözü doğru, özü doğru bir nesil… Mücadeleden yılmayan bir nesil… Bizler yani… Bizler ve bizden sonra, daha sonra, daha daha sonra gelecek nesil… Mekânla zamanı, ezelle ebedi, idrâkle sezgiyi, akılla duyguyu, coşkuyla ritmi, biçimle ahengi hamur edip yoğuran, güncel olaylar ve dünyadaki bütün gelişmeleri takip eden, araştıran, tahlil eden, pırıl pırıl bir gençlik ve Türk insanı. Önce “Benden içeri”yi çözmüş bir aydın, düşünce insanı Müslüman… Bende benden içerde ufuk var. Dışımızdaki, yerle gök arasında “sır” mührünün vurulduğu ufuk çizgisinin bir benzeri, insanoğlunun içinde vardır. Ruhla Nefs arasında bir ince çizgi ki, inanan, kurtulan ve Sevgililer Sevgilisinin eteklerine yapışanın ruh tarafında yer aldığı, ama, her seferinde o nefsin canavarlaşıp canavarlaşıp ötelere giden yolda yolcuyu devirip perişan ettiği bir büyük mücadele ve kavganın ucu bulunmaz alanı… Önce içimizde galip gelmeliyiz. Önce bizdeki ufku yakalamalıyız. Önce bizde biz olmalıyız. İçeri önemli. İçeriye ne dolarsa, dışarıya o sızar. İçeride muzaffer olan bir bayrak, dışarıda zafer ordularının bayrağı olur. İçeri ufuk bizim, sadece iç dünyamızın, onun fethi hem çok kolay hem çok zor. Asıl ve en büyük kavga içimizdeki ufkun fethindedir.Yılmak yok, geriye dönmek yok. Bineceksin sen gibi rüyâ gören arzu, idrak, istek, erdem, düşünce, azim atına; elinde düşlerinden, ülkünden, ideal ve imanından bir kılıç, çalacaksın nefs canavarının başına. Ancak, o zaman içteki ufka erersin.

Hiç unutmuyorum. Unutmam da mümkün değil. Ankara’ da Kızılay’da Gökdelen’in arka taraflarında bir yerde “Komünizmle Mücadele derneği” vardı galiba… Orada mükemmel, muhteşem üstü muhteşem bir konferansını dinlemiş, akşam banliyö treniyle ilçemiz Elmadağ’a dönmüştük. Ertesi gün sabahın çok erken saatinde, Ankara-Kırıkkale arasındaki Samsun Asvaltı- ki-bizim evimizin hemen önünden-yakınından geçerdi,asvaltın kenarında yaklaşık bir kilometre boyunca Hristiyan Misyonerlerinin yol kenarına serptiği İncil ve Hristiyanlık propagandası yapan dergi, bülten, sayfalar toplamıştık. Arkadaşlarımızla bu manzara karşısında isyan etmiş, kaymakamlık, savcılık dahil her yere dilekçeler vermiş ve müftülük makamına bile çıkmıştık. Baktık olacak gibi değil, ilçemiz merkezinde çoğunluğun gittiği Özcanların Kahvehanesinin hemen girişindeki duvara, kendi ellerimizle, kalemlerimizle yazarak hazırladığımız bir duvar gazetesi yayınlamış ve bu misyonerlik olayını protesto etmiş, ilçemiz halkını bir sabah namazında toplu namaza davet etmiştik. Yaklaşık bir yıl sürdü duvar gazetemiz aynı duvarda, hem her hafta yeni-yepyeni sayısıyla… Bugün benim yaşımda olanlar veya benden biraz yaşlıca olan Elmadağlılar bu duvar gazetesi olayımızı hatırlarlar ve hep bizimle karşılaşmamızda bahsederler.

Basın yayın hayatına adım atmamın, gazete ve dergilerde köşe yazıları, şiirler yayınlamamın ilk kıvılcımı olan o duvar gazetesini, hâla yumsam gözümü, büyük bir iştiyakla arkadaşlarımla birlikte satır satır yazmaktayım üstadım. Aradan seneler seneler rüzgâr gibi geçti de, matbaa, hurufat, rotatif, klişe, bobin öğrendik; yazdık köşelerde, konuştuk makale makale de o ilk duvar gazetemizin tadını bulamadık üstadım…

İşte, bu tepki… Bu hristiyan misyonerliği propagandasına karşı duruş ve halkımızı uyanmaya davet edici çalışmalarımızda ışık, motor enerjisi, ilham ve hız hep senden, senin konferanslardaki bizi seven, öven, özlenen gençlik diyerek gönüllerimize nakışladığın aşktan ilhamlar vardı.

Asra imzasını atabilme heyecanıyla kesif bir muhasebe, murakabe tahlil ve bilgi bombardımanı etkisinde kalan “özlenen nesli” ve onun özelliklerini anlatmıştın konferanslarında...]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-sakarya-turkusu Sun, 04 Sep 2011 15:27:10 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-sakarya-turkusu
SAKARYA TÜRKÜSÜ

”İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya:
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.

Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.

Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir:
Oluklar çift, birinden nur akar, birinden kir.

Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kainat:
Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!

Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne?
Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine:

Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.
Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?

Rabb'im isterse, sular büklüm büklüm burulur.
Sırtına Sakarya'nın, Türk tarihi vurulur.

Eyvah, eyvah, Sakarya'm, sana mı düştü bu yük?
Bu dâvâ hor, bu dâvâ öksüz, bu dâvâ büyük!..

Ne ağır imtihandır, başındaki Sakarya!
Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal;
Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,

Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan:
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan!

Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân;
Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!

Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu?
Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?

Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna?
Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?

Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?
Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir!

Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;
Sakarya, kandillere katran döktü geceler.

Vicdan azabına eş kayna kayna Sakarya.
Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su:
Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.

Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek:
Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?

Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl!
Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!

Sakarya, saf çocuğu, mâsum Anadolu'nun,
Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!

Sen ve ben, gözyaşıyle ıslanmış hamurdanız;
Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!

Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;
Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!

Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz:
Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber kılavuz!

Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya:
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!”

Necip Fazıl KISAKÜREK]]>
SAKARYA TÜRKÜSÜ

”İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya:
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.

Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.

Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir:
Oluklar çift, birinden nur akar, birinden kir.

Akışta demetlenmiş, büyük, küçük, kainat:
Şu çıkan buluta bak, bu inen suya inat!

Fakat Sakarya başka, yokuş mu çıkıyor ne?
Kurşundan bir yük binmiş, köpükten gövdesine:

Çatlıyor, yırtınıyor yokuşu sökmek için.
Hey Sakarya, kim demiş suya vurulmaz perçin?

Rabb'im isterse, sular büklüm büklüm burulur.
Sırtına Sakarya'nın, Türk tarihi vurulur.

Eyvah, eyvah, Sakarya'm, sana mı düştü bu yük?
Bu dâvâ hor, bu dâvâ öksüz, bu dâvâ büyük!..

Ne ağır imtihandır, başındaki Sakarya!
Binbir başlı kartalı nasıl taşır kanarya?

İnsandır sanıyordum mukaddes yüke hamal;
Hamallık ki, sonunda, ne rütbe var, ne de mal,

Yalnız acı bir lokma, zehirle pişmiş aştan:
Ve ayrılık, anneden, vatandan, arkadaştan!

Şimdi dövün Sakarya, dövünmek vakti bu ân;
Kehkeşanlara kaçmış eski güneşleri an!

Hani Yunus Emre ki, kıyında geziyordu?
Hani ardına çil çil kubbeler serpen ordu?

Nerede kardeşlerin, cömert Nil, yeşil Tuna?
Giden şanlı akıncı, ne gün döner yurduna?

Mermerlerin nabzında hâlâ çarpar mı tekbir?
Bulur mu deli rüzgâr o sedayı: Allah bir!

Bütün bunlar sendedir, bu girift bilmeceler;
Sakarya, kandillere katran döktü geceler.

Vicdan azabına eş kayna kayna Sakarya.
Öz yurdunda garipsin, öz vatanında parya!

İnsan üç beş damla kan, ırmak üç beş damla su:
Bir hayata çattık ki, hayata kurmuş pusu.

Geldi ölümlü yalan, gitti ölümsüz gerçek:
Siz, hayat süren leşler, sizi kim diriltecek?

Kafdağını assalar, belki çeker de bir kıl!
Bu ifritten sualin, kılını çekmez akıl!

Sakarya, saf çocuğu, mâsum Anadolu'nun,
Divanesi ikimiz kaldık Allah yolunun!

Sen ve ben, gözyaşıyle ıslanmış hamurdanız;
Rengimize baksınlar, kandan ve çamurdanız!

Akrebin kıskacında yoğurmuş bizi kader;
Aldırma, böyle gelmiş, bu dünya böyle gider!

Bana kefendir yatak, sana tabuttur havuz:
Sen kıvrıl, ben gideyim, Son Peygamber kılavuz!

Yol onun, varlık onun, gerisi hep angarya:
Yüzüstü çok süründün, ayağa kalk, Sakarya!”

Necip Fazıl KISAKÜREK]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-1950-2000-arasina-damga-vurdun-ustadim Sun, 04 Sep 2011 15:25:53 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-1950-2000-arasina-damga-vurdun-ustadim VE
İZİNDEYİZ, AYRILMADIK, AYRILMAYACAĞIZ...

Mustafa CEYLAN
**************


“Azap var mı fikir çilesine eş? Yaşamak zor, ölmek zor, erişmekse zor mu zor? Belki de benliğinden kaçabilene hazır” öteler.

“Beni zaman kuşatmış, mekân kelepçelemiş;
Ne sanattır ki, her şey, her şeyi peçelemiş…

Perde perde verâlar, ışık başka, nur başka;
Bir ânlık visal başka, kesiksiz huzur başka.

Renk, koku, ses ve şekil, ötelerden haberci;
Hayat mı bu sürdüğün, kabuğundan, ezberci?

Yoksa göz, görüyorum sanmanın öksesi mi?
Fezada dipsiz sükût, duyulmazın sesi mi?

Rabbim, Rabbim, Yüce rab, âlemlerin Rabbi, sen!
Sana yönelsin diye icad eden kalbi, sen!

Senden uzaklık ateş, sana yakınlık ateş!
Azap var mı âlemde fikir çilesine eş?

Yaşamak zor, ölmek zor, erişmekse zor mu zor?
Çilesiz suratlara tüküresim geliyor!

Evet, ben, bir kapalı hudutu aşıyorum;
Ölen ölüyor, bense ölümü yaşıyorum!

Sonsuzu nasıl bulsun, pösteki sayan deli?
Kendini kaybetmek mi, visalin son bedeli?

Mahrem çizgilerine baktıkça örtünen sır;
Belki de benliğinden kaçabilene hazır.

Hatıra küpü, devril, sen de ey hayal, gömül!
Sonu gelmez visalin gayrından vazgeç, gönül!

O visal, can sendeyken canını etmek feda;
Elveda toprak, güneş, anne ve yâr elveda!”

Evet işte böyle… Üstadım, bize, sade, yalın, sessiz, başı önde, zaman ve mekândan habersiz, insan ve İslâm düşmanlarının oyunlarına seyirci, sakin bir Müslüman olmamamızı ve inancımızı sadece camide, minberde icra etmememizi, özlenen ve beklenen gençliğin onu felsefe ve hayatta uygulanabilir, her dem taze ve diri, bir ilkeler manzumesi, vaz geçilmezler ölçüsü, bir elifba, bir düstur olarak tutması gerektiğini her seferinde açık açık söylemiştiniz. Siz, bir mücadele adamı, bir yiğit, bir korkusuz kahramandınız ve bizden de öyle olmamızı istediniz.

Nitekim, 1950 sonrasında ülkemiz basın, yayın, edebiyat, sanat ve kültür alanında ne kadar milli ve mânevî değerlere bağlı, milletini, bayrağını seven, dinine, imanına samimi olarak, ülkesini düşünen, muhafazakâr, vatansever insan geldi ise,
Hepsinde, ama hepsinde üstadım sizin iziniz vardır, emeğiniz vardır. 1950 -2000 arasındaki bu 50 yılı, bu yarım yüzyılı doldurmaya yetmiş bir mütefekkir dahi, muhteşem bir ideologdunuz. Bugün dahi, kamuoyunda, siyasi partilerimizde, dernek ve sendikalarda, gazeteler ve dergilerimizde, televizyon ve diğer yayın organlarında iman, ahlâk ve yurt sevgisi diyen her kim var ise, üstadım, sizden etkilenmiş, esinlenmiştir. Eskimeyen, pörsümeyen her zaman yeni kalabilen fikir ve felsefeniz, şiir ve yorumlarınızla yol göstermeye devam etmektesiniz. Sizin bu gücünüzü yerli ve yabancı, içerde ve dışarıda ne kadar İslam ve Türklük düşmanı var ise, onlar bile fikir, eylem ve düşüncelerine karşı olduklarını belirtmelerine rağmen kabul etmekte ve takdir etmektedirler.]]> VE
İZİNDEYİZ, AYRILMADIK, AYRILMAYACAĞIZ...

Mustafa CEYLAN
**************


“Azap var mı fikir çilesine eş? Yaşamak zor, ölmek zor, erişmekse zor mu zor? Belki de benliğinden kaçabilene hazır” öteler.

“Beni zaman kuşatmış, mekân kelepçelemiş;
Ne sanattır ki, her şey, her şeyi peçelemiş…

Perde perde verâlar, ışık başka, nur başka;
Bir ânlık visal başka, kesiksiz huzur başka.

Renk, koku, ses ve şekil, ötelerden haberci;
Hayat mı bu sürdüğün, kabuğundan, ezberci?

Yoksa göz, görüyorum sanmanın öksesi mi?
Fezada dipsiz sükût, duyulmazın sesi mi?

Rabbim, Rabbim, Yüce rab, âlemlerin Rabbi, sen!
Sana yönelsin diye icad eden kalbi, sen!

Senden uzaklık ateş, sana yakınlık ateş!
Azap var mı âlemde fikir çilesine eş?

Yaşamak zor, ölmek zor, erişmekse zor mu zor?
Çilesiz suratlara tüküresim geliyor!

Evet, ben, bir kapalı hudutu aşıyorum;
Ölen ölüyor, bense ölümü yaşıyorum!

Sonsuzu nasıl bulsun, pösteki sayan deli?
Kendini kaybetmek mi, visalin son bedeli?

Mahrem çizgilerine baktıkça örtünen sır;
Belki de benliğinden kaçabilene hazır.

Hatıra küpü, devril, sen de ey hayal, gömül!
Sonu gelmez visalin gayrından vazgeç, gönül!

O visal, can sendeyken canını etmek feda;
Elveda toprak, güneş, anne ve yâr elveda!”

Evet işte böyle… Üstadım, bize, sade, yalın, sessiz, başı önde, zaman ve mekândan habersiz, insan ve İslâm düşmanlarının oyunlarına seyirci, sakin bir Müslüman olmamamızı ve inancımızı sadece camide, minberde icra etmememizi, özlenen ve beklenen gençliğin onu felsefe ve hayatta uygulanabilir, her dem taze ve diri, bir ilkeler manzumesi, vaz geçilmezler ölçüsü, bir elifba, bir düstur olarak tutması gerektiğini her seferinde açık açık söylemiştiniz. Siz, bir mücadele adamı, bir yiğit, bir korkusuz kahramandınız ve bizden de öyle olmamızı istediniz.

Nitekim, 1950 sonrasında ülkemiz basın, yayın, edebiyat, sanat ve kültür alanında ne kadar milli ve mânevî değerlere bağlı, milletini, bayrağını seven, dinine, imanına samimi olarak, ülkesini düşünen, muhafazakâr, vatansever insan geldi ise,
Hepsinde, ama hepsinde üstadım sizin iziniz vardır, emeğiniz vardır. 1950 -2000 arasındaki bu 50 yılı, bu yarım yüzyılı doldurmaya yetmiş bir mütefekkir dahi, muhteşem bir ideologdunuz. Bugün dahi, kamuoyunda, siyasi partilerimizde, dernek ve sendikalarda, gazeteler ve dergilerimizde, televizyon ve diğer yayın organlarında iman, ahlâk ve yurt sevgisi diyen her kim var ise, üstadım, sizden etkilenmiş, esinlenmiştir. Eskimeyen, pörsümeyen her zaman yeni kalabilen fikir ve felsefeniz, şiir ve yorumlarınızla yol göstermeye devam etmektesiniz. Sizin bu gücünüzü yerli ve yabancı, içerde ve dışarıda ne kadar İslam ve Türklük düşmanı var ise, onlar bile fikir, eylem ve düşüncelerine karşı olduklarını belirtmelerine rağmen kabul etmekte ve takdir etmektedirler.]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-insan-yurudugu-yolun-sesidir Sun, 04 Sep 2011 15:23:44 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-insan-yurudugu-yolun-sesidir
Mustafa CEYLAN
***************

(Üstadımızı anlatmaya devam ediyoruz...)

Denebilir ki :"İslam'ı caminin, tekkenin, zaviyenin, medresenin, ulema çevresinin ve sayısı birkaçı geçmeyen kimi kitapların dışına çıkarmış "ilk" mütefekkir şairsin üstadım ve biz senin öğrencilerin, yolunda yolcular olarak ne kadar övünsek azdır. İslam'ı yeniden toplumun içinde dipdiri kılmanın savaşımını verdin… Eşine az rastlanır mükemmellikte, komple bir sanatçı olan üstadım sen, şairliğin kadar, hikâyeciliğin, tiyatro yazarlığın kadar hatipliğin, mütefekkirliğin kadar, gazeteciliğin olan bir lider, ışık, fikir dağı idin. Bizim Himalayamız sendin ve hep de öyle kaldın. Yeryüzüne ve şu fani dünyaya sen ve senin gibi iman ve aksiyon adamı, bir teorisyon, bir toplum mühendisi belki de bir çağ dolusu zamanda bir tane gelir.

Batılılar ve Batıcı'ların içinden çıkıp da, onlara ve onların hayranlarına, hakikat ikliminden, yaradılış gayesinden uzakta yaşayan bütün insanların önüne, insanlık caddesine çıkarak, kollarını iki yana açarak "durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak" çağrısını yapıyorsun halâ ve bu çağrıda sadece “durun”, “yerinizde sayın veya geri dönün” çağrısı bulunmayıp, aksine, bu çıkmaz sokağa girmeyin, “Yürüyün!” Yaradılış gayesi, insanlığın ortak değeri, gerçek üstü gerçeği bulacağınız ufuklara, nurlu ufuklara “yürüyün” mesajı da vardır.

Ufuklara, bütün kalabalıklar, öncelikle ve ivedilikle de Anadolu’da bulunan Müslüman-Türk varmalı, sonra diğer diğer insanlar, ufuklarda ruhların, gerçeğin billur ışıklarıyla yıkanıp arınmasından sonra, öteye, ötelere adımlar atılmalı, ötelere yolculuk başlatılmalıdır. Ötede Allah’ın Sevgili’si, cümle insanlığın aşkı, ışığı, ufuk insan, Yüce Peygamber’imiz vardır.

Öte, ama beride. Öte ama bizim içimizde, Öte ama, bizden birisi. Kudret lokmasını yemiş, hicret güneşinde yunmuş, örümcek ve güvercinler dahil, yeryüzünde, bu evrende, diğer evrende, maddede, mânada, varlarda, yoklarda, görünende, görünmeyende, mevcudatın her birisinde sevdasının izi bulunan ışık Peygamber’i bulunmaktadır. Peygamberlerin sonuncusu. Bütün zamanların zamanlar üstü tebliğcisi.

Öte’ye varmak için, önce bu çılgın, bu amansız, bu batıcıl, bu kökten uzak, özden ayrı, kabuktan-moda hareket durmalı, insanlığın kendini ve gelecek nesillerini helâk etmekte olduğu eylem, tutum, fiil, düşünce, hayat ve yaşama motifi, fikri, ilmi, siyasi, kültürel vb her alandaki gelişmeler esas gayeye yönelmeli, insana ve gelecek nesillere iç huzur, iç güven gelmeli, kurtuluş ipine sarılmalı, açık denizlerin fırtınalı ve deniz canavarlarıyla dolu dalgalanmasından kurtulunmalıdır.

“Ne görsem, ötesinde hasret çektiğim diyar;
Kavuşmak nasıl olmaz, madem ki ayrılık var?”
Ve
“Baktığımız her ufkun öte yanına hasret;
Bir ömür sürüyoruz; nereye varsak hicret…”

Ufukların yolcularına durmak yakışmaz. Ufuk yolcularının sabrı, azmi ve aşkı vardır. Geri dönülmez, acabalarla sorgulanmaz bir yolculuktur ufuk yolculuğu. Aslında ufuk da tek, öte de tektir, ama, insanın yaşama biçimi, idrak ve tefekkür gücü, deney ve akıl küpüyle, gönül bahçesinin güç ve genişliğine bağlı olarak, sanki herkese göre ayrı, değişik bir ufuk var sanmaktayız. Oysa ufuk tektir. Herkesin gözünün optikma kapasitesine göre ufuk yakınlaşmakta veya uzaklaşmakta; kalınlaşmakta veya incelmekte; yoldaki engeller azalmakta veya çoğalmaktadır. O yüzden, zeminin birinden harekette, bininden harekette aynıdır; lâkin, kıyama gelen, dinamik, enerjik yolculuğa adım adım çıkanlar farklı zamanlarda ufka varmakta, ufku görmekte veya yakalamaktadırlar. Ölüm hakikat. Tahtadan ata binecek çocuk. Dört kollu bir tahta füzeyle sarayına gidecektir herkes. Ufku yakalamadan, ufka varmadan ölmek yakışmaz bize. Varmalı, ermeli, dokunmalıdır buluta, şehadet parmağıyla göğe imza atıp, ben buradayım diye yoklama defterine imza atmalıdır. Ben buradayım. Ölmeden evvel imza. Ufukta… Ufuk yolcusu tek de olsa, cemiyet halinde de olsa, her ne hal ve her kimlerle olursa olsun, yolda yolu yaşamalı, yolda yol olmalı, geçilmez sulara, ırmaklara köprü; denizlere yelkenli olmalı. Hem kendini ve hem de insanlığı ufuklara taşımalı. İnsan yürüdüğü yola benzer. İnsan yürüdüğü yolun sesidir, topoğrafyasıdır, iklimidir.]]>
Mustafa CEYLAN
***************

(Üstadımızı anlatmaya devam ediyoruz...)

Denebilir ki :"İslam'ı caminin, tekkenin, zaviyenin, medresenin, ulema çevresinin ve sayısı birkaçı geçmeyen kimi kitapların dışına çıkarmış "ilk" mütefekkir şairsin üstadım ve biz senin öğrencilerin, yolunda yolcular olarak ne kadar övünsek azdır. İslam'ı yeniden toplumun içinde dipdiri kılmanın savaşımını verdin… Eşine az rastlanır mükemmellikte, komple bir sanatçı olan üstadım sen, şairliğin kadar, hikâyeciliğin, tiyatro yazarlığın kadar hatipliğin, mütefekkirliğin kadar, gazeteciliğin olan bir lider, ışık, fikir dağı idin. Bizim Himalayamız sendin ve hep de öyle kaldın. Yeryüzüne ve şu fani dünyaya sen ve senin gibi iman ve aksiyon adamı, bir teorisyon, bir toplum mühendisi belki de bir çağ dolusu zamanda bir tane gelir.

Batılılar ve Batıcı'ların içinden çıkıp da, onlara ve onların hayranlarına, hakikat ikliminden, yaradılış gayesinden uzakta yaşayan bütün insanların önüne, insanlık caddesine çıkarak, kollarını iki yana açarak "durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak" çağrısını yapıyorsun halâ ve bu çağrıda sadece “durun”, “yerinizde sayın veya geri dönün” çağrısı bulunmayıp, aksine, bu çıkmaz sokağa girmeyin, “Yürüyün!” Yaradılış gayesi, insanlığın ortak değeri, gerçek üstü gerçeği bulacağınız ufuklara, nurlu ufuklara “yürüyün” mesajı da vardır.

Ufuklara, bütün kalabalıklar, öncelikle ve ivedilikle de Anadolu’da bulunan Müslüman-Türk varmalı, sonra diğer diğer insanlar, ufuklarda ruhların, gerçeğin billur ışıklarıyla yıkanıp arınmasından sonra, öteye, ötelere adımlar atılmalı, ötelere yolculuk başlatılmalıdır. Ötede Allah’ın Sevgili’si, cümle insanlığın aşkı, ışığı, ufuk insan, Yüce Peygamber’imiz vardır.

Öte, ama beride. Öte ama bizim içimizde, Öte ama, bizden birisi. Kudret lokmasını yemiş, hicret güneşinde yunmuş, örümcek ve güvercinler dahil, yeryüzünde, bu evrende, diğer evrende, maddede, mânada, varlarda, yoklarda, görünende, görünmeyende, mevcudatın her birisinde sevdasının izi bulunan ışık Peygamber’i bulunmaktadır. Peygamberlerin sonuncusu. Bütün zamanların zamanlar üstü tebliğcisi.

Öte’ye varmak için, önce bu çılgın, bu amansız, bu batıcıl, bu kökten uzak, özden ayrı, kabuktan-moda hareket durmalı, insanlığın kendini ve gelecek nesillerini helâk etmekte olduğu eylem, tutum, fiil, düşünce, hayat ve yaşama motifi, fikri, ilmi, siyasi, kültürel vb her alandaki gelişmeler esas gayeye yönelmeli, insana ve gelecek nesillere iç huzur, iç güven gelmeli, kurtuluş ipine sarılmalı, açık denizlerin fırtınalı ve deniz canavarlarıyla dolu dalgalanmasından kurtulunmalıdır.

“Ne görsem, ötesinde hasret çektiğim diyar;
Kavuşmak nasıl olmaz, madem ki ayrılık var?”
Ve
“Baktığımız her ufkun öte yanına hasret;
Bir ömür sürüyoruz; nereye varsak hicret…”

Ufukların yolcularına durmak yakışmaz. Ufuk yolcularının sabrı, azmi ve aşkı vardır. Geri dönülmez, acabalarla sorgulanmaz bir yolculuktur ufuk yolculuğu. Aslında ufuk da tek, öte de tektir, ama, insanın yaşama biçimi, idrak ve tefekkür gücü, deney ve akıl küpüyle, gönül bahçesinin güç ve genişliğine bağlı olarak, sanki herkese göre ayrı, değişik bir ufuk var sanmaktayız. Oysa ufuk tektir. Herkesin gözünün optikma kapasitesine göre ufuk yakınlaşmakta veya uzaklaşmakta; kalınlaşmakta veya incelmekte; yoldaki engeller azalmakta veya çoğalmaktadır. O yüzden, zeminin birinden harekette, bininden harekette aynıdır; lâkin, kıyama gelen, dinamik, enerjik yolculuğa adım adım çıkanlar farklı zamanlarda ufka varmakta, ufku görmekte veya yakalamaktadırlar. Ölüm hakikat. Tahtadan ata binecek çocuk. Dört kollu bir tahta füzeyle sarayına gidecektir herkes. Ufku yakalamadan, ufka varmadan ölmek yakışmaz bize. Varmalı, ermeli, dokunmalıdır buluta, şehadet parmağıyla göğe imza atıp, ben buradayım diye yoklama defterine imza atmalıdır. Ben buradayım. Ölmeden evvel imza. Ufukta… Ufuk yolcusu tek de olsa, cemiyet halinde de olsa, her ne hal ve her kimlerle olursa olsun, yolda yolu yaşamalı, yolda yol olmalı, geçilmez sulara, ırmaklara köprü; denizlere yelkenli olmalı. Hem kendini ve hem de insanlığı ufuklara taşımalı. İnsan yürüdüğü yola benzer. İnsan yürüdüğü yolun sesidir, topoğrafyasıdır, iklimidir.]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-zindandan-mehmed-e-mektup Sun, 04 Sep 2011 15:21:58 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-zindandan-mehmed-e-mektup
Zindandan Mehmed'e Mektup

Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
………Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
……..Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!

Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli,
Kırmızı tuğlalar altı köşeli.
Bu yol da tutuktur hapse düşeli...
………Git ve gel... Yüz adım... Bin yıllık konak.
……..Ne ayak dayanır buna, ne tırnak!


Bir âlem ki, gökler boru içinde!
Akıl, olmazların zoru içinde.
Üstüste sorular soru içinde:
………Düşün mü, konuş mu, sus mu, unut mu?
……..Buradan insan mı çıkar, tabut mu?

Bir idamlık Ali vardı, asıldı;
Kaydını düştüler, mühür basıldı.
Geçti gitti, birkaç günlük fasıldı.
………Ondan kalan, boynu bükük ve sefil;
……..Bahçeye diktiği üç beş karanfil...

Müdür bey dert dinler, bugün 'maruzât'!
Çatık kaş.. Hükûmet dedikleri zat...
Beni Allah tutmuş, kim eder azat?
……..Anlamaz; yazısız, pulsuz, dilekçem...
……..Anlamaz; ruhuma geçti bilekçem!

Saat beş dedi mi, bir yırtıcı zil;
Sayım var, maltada hizaya dizil!
Tek yekûn içinde yazıl ve çizil!
………İnsanlar zindanda birer kemmiyet;
……..Urbalarla kemik, mintanlarla et.

Somurtuş ki bıçak, nâra ki tokat;
Zift dolu gözlerde karanlık kat kat...
Yalnız seccâdemin yününde şefkat;
………Beni kimsecikler okşamaz mâdem;
……..Öp beni alnımdan, sen öp seccâdem!

Çaycı, getir, ilâç kokulu çaydan!
Dakika düşelim, senelik paydan!
Zindanda dakika farksızdır aydan.
……...Karıştır çayını zaman erisin;
………Köpük köpük, duman duman erisin!

Peykeler, duvara mıhlı peykeler;
Duvarda, başlardan, yağlı lekeler,
Gömülmüş duvara, baş baş gölgeler...
……..Duvar, katil duvar, yolumu biçtin!
……..Kanla dolu sünger... Beynimi içtin!

Sükût... Kıvrım kıvrım uzaklık uzar;
Tek nokta seçemez dünyadan nazar.
Yerinde mi acep, ölü ve mezar?
……..Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz?
……..Güneşe göç var da, kalan biz miyiz?

Ses demir, su demir ve ekmek demir...
İstersen demirde muhali kemir,
Ne gelir ki elden, kader bu, emir...
…….Garip pencerecik, küçük, daracık;
…….Dünyaya kapalı, Allaha açık.

Dua, dua, eller karıncalanmış;
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış.
Gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış...
………Bir soluk, bir tütsü, bir uçan buğu;
…….İplik ki, incecik, örer boşluğu.

Ana rahmi zâhir, şu bizim koğuş;
Karanlığında nur, yeniden doğuş...
Sesler duymaktayım: Davran ve boğuş!
…….Sen bir devsin, yükü ağırdır devin!
…….Kalk ayağa, dimdik doğrul ve sevin!

Mehmed'im, sevinin, başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin, eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!
…….Yarın, elbet bizim, elbet bizimdir!
…….Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir!

Necip Fazıl KISAKÜREK]]>
Zindandan Mehmed'e Mektup

Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
………Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
……..Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!

Avlu... Bir uzun yol... Tuğla döşeli,
Kırmızı tuğlalar altı köşeli.
Bu yol da tutuktur hapse düşeli...
………Git ve gel... Yüz adım... Bin yıllık konak.
……..Ne ayak dayanır buna, ne tırnak!


Bir âlem ki, gökler boru içinde!
Akıl, olmazların zoru içinde.
Üstüste sorular soru içinde:
………Düşün mü, konuş mu, sus mu, unut mu?
……..Buradan insan mı çıkar, tabut mu?

Bir idamlık Ali vardı, asıldı;
Kaydını düştüler, mühür basıldı.
Geçti gitti, birkaç günlük fasıldı.
………Ondan kalan, boynu bükük ve sefil;
……..Bahçeye diktiği üç beş karanfil...

Müdür bey dert dinler, bugün 'maruzât'!
Çatık kaş.. Hükûmet dedikleri zat...
Beni Allah tutmuş, kim eder azat?
……..Anlamaz; yazısız, pulsuz, dilekçem...
……..Anlamaz; ruhuma geçti bilekçem!

Saat beş dedi mi, bir yırtıcı zil;
Sayım var, maltada hizaya dizil!
Tek yekûn içinde yazıl ve çizil!
………İnsanlar zindanda birer kemmiyet;
……..Urbalarla kemik, mintanlarla et.

Somurtuş ki bıçak, nâra ki tokat;
Zift dolu gözlerde karanlık kat kat...
Yalnız seccâdemin yününde şefkat;
………Beni kimsecikler okşamaz mâdem;
……..Öp beni alnımdan, sen öp seccâdem!

Çaycı, getir, ilâç kokulu çaydan!
Dakika düşelim, senelik paydan!
Zindanda dakika farksızdır aydan.
……...Karıştır çayını zaman erisin;
………Köpük köpük, duman duman erisin!

Peykeler, duvara mıhlı peykeler;
Duvarda, başlardan, yağlı lekeler,
Gömülmüş duvara, baş baş gölgeler...
……..Duvar, katil duvar, yolumu biçtin!
……..Kanla dolu sünger... Beynimi içtin!

Sükût... Kıvrım kıvrım uzaklık uzar;
Tek nokta seçemez dünyadan nazar.
Yerinde mi acep, ölü ve mezar?
……..Yeryüzü boşaldı, habersiz miyiz?
……..Güneşe göç var da, kalan biz miyiz?

Ses demir, su demir ve ekmek demir...
İstersen demirde muhali kemir,
Ne gelir ki elden, kader bu, emir...
…….Garip pencerecik, küçük, daracık;
…….Dünyaya kapalı, Allaha açık.

Dua, dua, eller karıncalanmış;
Yıldızlar avuçta, gök parçalanmış.
Gözyaşı bir tarla, hep yoncalanmış...
………Bir soluk, bir tütsü, bir uçan buğu;
…….İplik ki, incecik, örer boşluğu.

Ana rahmi zâhir, şu bizim koğuş;
Karanlığında nur, yeniden doğuş...
Sesler duymaktayım: Davran ve boğuş!
…….Sen bir devsin, yükü ağırdır devin!
…….Kalk ayağa, dimdik doğrul ve sevin!

Mehmed'im, sevinin, başlar yüksekte!
Ölsek de sevinin, eve dönsek de!
Sanma bu tekerlek kalır tümsekte!
…….Yarın, elbet bizim, elbet bizimdir!
…….Gün doğmuş, gün batmış, ebed bizimdir!

Necip Fazıl KISAKÜREK]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-fisek-gibi-genclerdik Sun, 04 Sep 2011 15:20:47 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-fisek-gibi-genclerdik
Mustafa CEYLAN
****************

Eşyanın, olayların, varlıkların görünmeyen cephelerinin teranesini duyurdun bana. Üç boyutlu değil, sonsuz boyutlu ama tekte tek olmuş bir acun sundun akıl sarayıma. Ne zamanki tasavvuf neşesini damağıma, zihnime, kalbimin taa ortasına nakışladın, işte o zaman akıl sarayım yıkıldı, kale burçlarım yere düştü, kapıların kilitleri işe yaramaz oldu. O ana kadar ufuklarımda maddi zaferlerin şaşaalı törenleri vardı, benlik kumaşının sim-altın işli gömleği sırtımda, altından tahtımda, para-maddiyat direkleri üzerinde yükselmiş sarayımda kendimi özgür, kendimi mutlu sanıyordum. İbrahim Ethemleyin soyundum kaftanı, çıkardım kravatı, attım dünya diplomasını ve dünya zaferlerinin taklarını yıktım. Çıktım kırların hür havasına ve kavalımı çaldım akça kuzulara. Yeşil otta beyaz ayran gördüm, yaprak ucunda yıldız, yaprak ortasında tünel, yaprak kökünde yükleri ışık ve su olan trenler gördüm; o zaman aradığımın peşinde olduğumun farkına vardım. “Rüya gören atlar” ı sayıkladım “at’a senfoninde”. Deli toynaklarla tarihin sinesinde uçsuz bucaksız ovalarda gezindim ve yelesinden alev akan atlarla gardaş olasım geldi. “Bozkırlardan geçen topal trenler”e baktık başıboş; baktık da 29 harflik sözde aydınların bir kibritle bir ormanı ateşe vermelerini gördük. Çoğu yaraladı bizi, ruhumuzu; yaralarımıza merhem diye şiirini çaldık, şiirini sardık üstadım…
Sardık ta içimiz ancak o zaman rahat edebildi…

Ufuklar ve ötesinin görevlisi bir gençlik. O gençlikin büyük bir kısmı Anadolu şehirlerinde ve kasabalarında, bir kısmı da bizim gibi Başkent Ankara gibi İstanbul gibi üniversitelerin yoğun olduğu kentlerde… En çok ve en mühim görev de üniversite şehirlerindeki gençlere düşmekteydi.


Fişek gibi gençlerdik…
Ülkenin geleceği diyerek umut bağladığın fişek gibi gençler…
Kutsal emaneti omuzlarımıza yükledikten sonra, “Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını gediğine koymayı unutmayacak” ve bunu üstadının tek vasiyeti bilecek bir gençlik…



Diyordun ki:

“Büyük bir tasavvuf adamının benzetişiyle zifiri karanlıkta, ak sütün içindeki ak kılı farkedecek kadar gözü keskin; ve gerçek kahramanlık mâdeniyle sahtesini ayırdetmekte kuyumcu ustası bir gençlik...

Bugün komik üniversitesi, hokkabaz profesörü, yalancı ders kitabı, demagog politikacısı, çıkartma kâğıdı şehri, muzahrafat kanalı sokağı, takma diş fabrikası, fuhuş albümü gazetesi, mümin zindanı mâbedi, temeli yıkık ailesi, hasılı kendisini yetiştirecek bütün cemiyet müesseselerinden aldığı zehirli tesiri üzerinden atabilecek, kendi öz talim ve terbiyesine memur vasıtalara kadar nefsini koruyabilecek, destanlık bir meydan savaşı içinde ve bu savaşı mutlaka kazanmakla vazifeli bir gençlik...”

”İşte bu gençliği, bu gençliğin ilk filizlerini karşımda görüyorum. Şekillenmesi, billurlaşması için 30 küsur yıldır, devrimbaz kodamanların viski çektiği kamış borularla kalemime ciğerîmden kan çekerek yırtındığım, paralandığım ve zindanlarda süründüğüm bu gençlik karşısında, uykusuz, susuz, ekmeksiz, başımı secdeye mıhlayıp bir ömür Allah’a hamd etme makamındayım.

Genç adam! Bundan böyle senden beklediğim şudur: Tabutumu öz ellerinle musalla taşına koyarken Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını da gediğine koymayı unutma ve bunu tek vasiyetim bil!”

Bugün Anadolu’nun dört bir yanında genç arkadaşlarım varsa, çoğunluğu şiir sevdasıyla bize “hocam” diyorsa, bunun sebebi sensin üstadım. Senden aldık bu davranış biçimini, insanî ilişkilerdeki ince ayarı. Hassas teraziler ve şaşmaz ölçüler senin eserin… Kucak açmak, sevmek, saygı duymak; “insan aynasının gene insan” olduğunu bilmek şuuru; bütün bu erdemler senden bize akanlar. Mıknatıs nasıl çekerse madeni, ışık pervaneyi nasıl ölümüne çekip alırsa kendine, bizi de sen aldın iman, ahlâk, dâva, misyon teknene; yoğurdun bir iyice, yoğurdun… Şu kurulu düzende bize “imalât hatası” gözüyle bakılıyorsa; bu bizim, senin ışık bahçendeki asma dalından aldığımız üzümün yansımasıdır, başka bir şey değil. Varsın, bugün bu dünyanın zamanına ve devranına “imalât hatası” olarak gözükelim. O zaman dosdoğru yoldayız, o zaman bize verdiğin görev üzereyiz demektir.]]>
Mustafa CEYLAN
****************

Eşyanın, olayların, varlıkların görünmeyen cephelerinin teranesini duyurdun bana. Üç boyutlu değil, sonsuz boyutlu ama tekte tek olmuş bir acun sundun akıl sarayıma. Ne zamanki tasavvuf neşesini damağıma, zihnime, kalbimin taa ortasına nakışladın, işte o zaman akıl sarayım yıkıldı, kale burçlarım yere düştü, kapıların kilitleri işe yaramaz oldu. O ana kadar ufuklarımda maddi zaferlerin şaşaalı törenleri vardı, benlik kumaşının sim-altın işli gömleği sırtımda, altından tahtımda, para-maddiyat direkleri üzerinde yükselmiş sarayımda kendimi özgür, kendimi mutlu sanıyordum. İbrahim Ethemleyin soyundum kaftanı, çıkardım kravatı, attım dünya diplomasını ve dünya zaferlerinin taklarını yıktım. Çıktım kırların hür havasına ve kavalımı çaldım akça kuzulara. Yeşil otta beyaz ayran gördüm, yaprak ucunda yıldız, yaprak ortasında tünel, yaprak kökünde yükleri ışık ve su olan trenler gördüm; o zaman aradığımın peşinde olduğumun farkına vardım. “Rüya gören atlar” ı sayıkladım “at’a senfoninde”. Deli toynaklarla tarihin sinesinde uçsuz bucaksız ovalarda gezindim ve yelesinden alev akan atlarla gardaş olasım geldi. “Bozkırlardan geçen topal trenler”e baktık başıboş; baktık da 29 harflik sözde aydınların bir kibritle bir ormanı ateşe vermelerini gördük. Çoğu yaraladı bizi, ruhumuzu; yaralarımıza merhem diye şiirini çaldık, şiirini sardık üstadım…
Sardık ta içimiz ancak o zaman rahat edebildi…

Ufuklar ve ötesinin görevlisi bir gençlik. O gençlikin büyük bir kısmı Anadolu şehirlerinde ve kasabalarında, bir kısmı da bizim gibi Başkent Ankara gibi İstanbul gibi üniversitelerin yoğun olduğu kentlerde… En çok ve en mühim görev de üniversite şehirlerindeki gençlere düşmekteydi.


Fişek gibi gençlerdik…
Ülkenin geleceği diyerek umut bağladığın fişek gibi gençler…
Kutsal emaneti omuzlarımıza yükledikten sonra, “Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını gediğine koymayı unutmayacak” ve bunu üstadının tek vasiyeti bilecek bir gençlik…



Diyordun ki:

“Büyük bir tasavvuf adamının benzetişiyle zifiri karanlıkta, ak sütün içindeki ak kılı farkedecek kadar gözü keskin; ve gerçek kahramanlık mâdeniyle sahtesini ayırdetmekte kuyumcu ustası bir gençlik...

Bugün komik üniversitesi, hokkabaz profesörü, yalancı ders kitabı, demagog politikacısı, çıkartma kâğıdı şehri, muzahrafat kanalı sokağı, takma diş fabrikası, fuhuş albümü gazetesi, mümin zindanı mâbedi, temeli yıkık ailesi, hasılı kendisini yetiştirecek bütün cemiyet müesseselerinden aldığı zehirli tesiri üzerinden atabilecek, kendi öz talim ve terbiyesine memur vasıtalara kadar nefsini koruyabilecek, destanlık bir meydan savaşı içinde ve bu savaşı mutlaka kazanmakla vazifeli bir gençlik...”

”İşte bu gençliği, bu gençliğin ilk filizlerini karşımda görüyorum. Şekillenmesi, billurlaşması için 30 küsur yıldır, devrimbaz kodamanların viski çektiği kamış borularla kalemime ciğerîmden kan çekerek yırtındığım, paralandığım ve zindanlarda süründüğüm bu gençlik karşısında, uykusuz, susuz, ekmeksiz, başımı secdeye mıhlayıp bir ömür Allah’a hamd etme makamındayım.

Genç adam! Bundan böyle senden beklediğim şudur: Tabutumu öz ellerinle musalla taşına koyarken Anadolu kıtası büyüklüğündeki dâva taşını da gediğine koymayı unutma ve bunu tek vasiyetim bil!”

Bugün Anadolu’nun dört bir yanında genç arkadaşlarım varsa, çoğunluğu şiir sevdasıyla bize “hocam” diyorsa, bunun sebebi sensin üstadım. Senden aldık bu davranış biçimini, insanî ilişkilerdeki ince ayarı. Hassas teraziler ve şaşmaz ölçüler senin eserin… Kucak açmak, sevmek, saygı duymak; “insan aynasının gene insan” olduğunu bilmek şuuru; bütün bu erdemler senden bize akanlar. Mıknatıs nasıl çekerse madeni, ışık pervaneyi nasıl ölümüne çekip alırsa kendine, bizi de sen aldın iman, ahlâk, dâva, misyon teknene; yoğurdun bir iyice, yoğurdun… Şu kurulu düzende bize “imalât hatası” gözüyle bakılıyorsa; bu bizim, senin ışık bahçendeki asma dalından aldığımız üzümün yansımasıdır, başka bir şey değil. Varsın, bugün bu dünyanın zamanına ve devranına “imalât hatası” olarak gözükelim. O zaman dosdoğru yoldayız, o zaman bize verdiğin görev üzereyiz demektir.]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-farkina-ancak-varabildim-ustadim Sun, 04 Sep 2011 15:19:29 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-farkina-ancak-varabildim-ustadim
Mustafa CEYLAN
*************

“Kırılır da bir gün bütün dişliler,
Döner şanlı şanlı çarkımız bizim.
Gökten bir el yaşlı gözleri siler
Şenlenir evimiz, barkımız bizim.

Yokuşlar kaybolur, çıkarız düze,
Kavuşuruz sonu gelmez gündüze,
Sapan taşlarının yanında füze,
Başka âlemlerle farkımız bizim.

Kurtulur dil, tarih, ahlâk ve iman;
Görürler, nasılmış, neymiş kahraman!
Yer ve gök su vermem dediği zaman,
Her tarlayı sular arkımız bizim.

Gideriz nur yolu izde gideriz,
Taş bağırda, sular dizde gideriz,
Bir gün akşam olur biz de gideriz,
Kalır dudaklarda şarkımız bizim.”

Evet, üstadım şimdi dudaklarımızda senin şarkın var, şarkıların var. Öksüz yapıyı yıktırmadan, yıkmadan ayakta tutmak istiyoruz. Dallardaki iğreti yapraklar, hedefe varmayan mızraklar utanmalı, utanacaklar. Binbir tanede solmayan kudret boyası, tek renk, bayrağımın güleceği günün hasretindeyiz.

“Tohum saç, bitmezse toprak utansın!
Hedefe varmayan mızrak utansın!

Hey gidi küheylân, koşmana bak sen !
Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!

Eski çınar şimdi Noel ağacı;
Dallarda iğreti yaprak utansın!

Üstada kalırsa bu öksüz yapı,
Onu sürdürmeyen çırak utansın!

Ölümden ilerde varış dediğin,
Geride ne varsa, bırak utansın!

Ey binbir tanede solmayan tek renk,
Bayraklaşmıyorsan bayrak utansın!”

Üstadım, nur-u aynım… Mutlak hakikat, Mutlak Güzel sevdalısı kervanımın önderi… Solmadı, soldurmadık gülümüzü… Dal uçlarımızda umutla, müjdeli yarınları bekledi goncalarımız. Gülü solan dal olsaydık, işte o zaman kahrolmuştuk. Şimdi gülistanlarımızın kapı tokmakları ehil elleri bekliyor.

“Aç kapıyı, haber var,
Ötenin ötesinden!
Dudaklarda şarkılar,
Kurtuluş bestesinden.”

Ufuklar geride kaldı, kalacak. Azmimiz, irademiz ve sabrımızın altın kaplamalı kılıcı nefsimizin başını uçuranda, öteler yakına gelmekte. Dudaklara kurtuluş bestesinden şarkılar düşmekte..

Övüncüm, hasretim, ömrüm Üstadım…
Asumanımı baş ve sonu itibariyle kuşatan saadet ışığım. Gönül bahçemin reyhan çiçeği, ıtırım. Firuze akşamlarımın atlas bahçelerinin şırıltısı, uğultusu ve su sesiyle dolduran nehirler üstü nehirim. İnsanı sevmeyi, insanlar arasında ayırım yapmamayı, hoşça bakmayı senden öğrendim ben. Kişilik kumaşımı dokuyan ilim, iman, kozmik bilinç, ilâhi manzume ve ilhamın; bendeki beni yıkıp yeni bir ben ortaya koydu da nice sonra farkına varabildim.]]>
Mustafa CEYLAN
*************

“Kırılır da bir gün bütün dişliler,
Döner şanlı şanlı çarkımız bizim.
Gökten bir el yaşlı gözleri siler
Şenlenir evimiz, barkımız bizim.

Yokuşlar kaybolur, çıkarız düze,
Kavuşuruz sonu gelmez gündüze,
Sapan taşlarının yanında füze,
Başka âlemlerle farkımız bizim.

Kurtulur dil, tarih, ahlâk ve iman;
Görürler, nasılmış, neymiş kahraman!
Yer ve gök su vermem dediği zaman,
Her tarlayı sular arkımız bizim.

Gideriz nur yolu izde gideriz,
Taş bağırda, sular dizde gideriz,
Bir gün akşam olur biz de gideriz,
Kalır dudaklarda şarkımız bizim.”

Evet, üstadım şimdi dudaklarımızda senin şarkın var, şarkıların var. Öksüz yapıyı yıktırmadan, yıkmadan ayakta tutmak istiyoruz. Dallardaki iğreti yapraklar, hedefe varmayan mızraklar utanmalı, utanacaklar. Binbir tanede solmayan kudret boyası, tek renk, bayrağımın güleceği günün hasretindeyiz.

“Tohum saç, bitmezse toprak utansın!
Hedefe varmayan mızrak utansın!

Hey gidi küheylân, koşmana bak sen !
Çatlarsan, doğuran kısrak utansın!

Eski çınar şimdi Noel ağacı;
Dallarda iğreti yaprak utansın!

Üstada kalırsa bu öksüz yapı,
Onu sürdürmeyen çırak utansın!

Ölümden ilerde varış dediğin,
Geride ne varsa, bırak utansın!

Ey binbir tanede solmayan tek renk,
Bayraklaşmıyorsan bayrak utansın!”

Üstadım, nur-u aynım… Mutlak hakikat, Mutlak Güzel sevdalısı kervanımın önderi… Solmadı, soldurmadık gülümüzü… Dal uçlarımızda umutla, müjdeli yarınları bekledi goncalarımız. Gülü solan dal olsaydık, işte o zaman kahrolmuştuk. Şimdi gülistanlarımızın kapı tokmakları ehil elleri bekliyor.

“Aç kapıyı, haber var,
Ötenin ötesinden!
Dudaklarda şarkılar,
Kurtuluş bestesinden.”

Ufuklar geride kaldı, kalacak. Azmimiz, irademiz ve sabrımızın altın kaplamalı kılıcı nefsimizin başını uçuranda, öteler yakına gelmekte. Dudaklara kurtuluş bestesinden şarkılar düşmekte..

Övüncüm, hasretim, ömrüm Üstadım…
Asumanımı baş ve sonu itibariyle kuşatan saadet ışığım. Gönül bahçemin reyhan çiçeği, ıtırım. Firuze akşamlarımın atlas bahçelerinin şırıltısı, uğultusu ve su sesiyle dolduran nehirler üstü nehirim. İnsanı sevmeyi, insanlar arasında ayırım yapmamayı, hoşça bakmayı senden öğrendim ben. Kişilik kumaşımı dokuyan ilim, iman, kozmik bilinç, ilâhi manzume ve ilhamın; bendeki beni yıkıp yeni bir ben ortaya koydu da nice sonra farkına varabildim.]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-ustadim-yitirmedik-umudumuzu Sun, 04 Sep 2011 15:16:38 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-ustadim-yitirmedik-umudumuzu
Mustafa CEYLAN
*************


Yollar, sende başlar; iki Cihan Sevgilisi’ne uzar, oradan Yüce Mevlâ’ya uzanan yollar.

“Yaram var, havanlar dövemez merhem;
Yüküm var, bulamaz pazarlar dirhem.
Ne çıkar bir yola düşmemiş gölgem;
Yollar ki, Allah’a çıkar bendedir.”

Ben’i bende etmişiz üstadım kaleminize. Ak topraklara çevirmişiz ızdırap dozerlerinin dişli çarklarında ezilen gönül topraklarımızı… Kavruk, yanık, yüzü yırtık, hüzün yumağı toprağımızı mısralarının sırdaş türküsüyle verimli vahalara çevirmişiz. Irmaklarımız senden doğmuş, senden bize, bizden kalemimize, kalemimizden insanlığın hafıza kâğıtlarına, gönül girdaplarına akmış hep. Yunuslayın düşmüşüz ışıltılı yoluna sırtımızda alıç heybesi, başımızı vurmaktayız taştan taşa. Aynalar ardındaki sırrı düşürdüler şimdiki zamanda. Olaylar, gelişmeler, akan zaman, parça parça etti, tuzla buz etti aynaları da kör aynalarda, ayna kırıntılarında küçülen nefsimizi, enaniyet canavarımızı çoğaldı ve büyüdü sanmaktayız. Oysa üstadım sen, “Ve nefs” i köpeğe, hattâ köpekten de aşağı derecelere indirmelisin diyordun.

“Köpek korkusiyle korktum ölümden,
Ölmeden ölmeyi anlayamadım.
Ne güneşler doğup battı üstümden
Bir günü bir güne bağlayamadım.

Hırsıma ne şöhret yetti, ne de şan
Döndüğüm her nokta dünyadan nişan
Nefsimin ardından koştum perişan
Ondan bir kıl bile avlayamadım…”

Biz, gençliğinin o en delişmen zamanlarında insanlığın söz sultanı seni, üstadım seni, tanımış olmanın bize kazandırdıklarına bakıyorum şimdi. Nefis mücadelesi, ölmeden ölmeyi anlamak işte en önemli kazancımız bu. Bu kazanç bizi, akranlarımız arasında mutlaka yüz puan önde, bin adım ilerde yapmaya yetiyor da artıyor. “Annesi gül koklasa, ağzı gül kokan çocuk”ların olmak kadar, “ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcukların” olmak kadar güzel bir hadise olamazdı. Bize “ Bugün ağla çocuğum, yarın ağlayamazsın !/Şimdi anladığını sonra anlayamazsın” dedikten sonra gerekçe olarak zamanı göstermiş ve “İnsanlık zincirinin ebediyet halkası / Çocukların kalbinde işler zaman rakkası” demiştin. Evet Hocam, zaman rakkası işleye işleye iz etti kalbimizde. Biz büyüdük, zaman yürüdü; biz yürüdük zaman geriden geriye gitti. Şimdi zaman bahçesinin tel örgülerinde takılı uçurtmalarımız ve çığlıklarımızla hıçkırıklarımız, pişmanlıklarımız ağaran şakaklarımızda. “Biz akıl tutsağıyız, çocuktur ki asıl hür” demiştin ya, aynen öyleyiz üstadım, aynen öyleyiz, akıl tutsağıyız. Zamanın dişli çarkları un yapıp öğüttü bizi. Çağa, çağdaşlığa bir “imalât hatası” olarak imza attırıp ismimizi eğri-büğrü hurufatla yazdıran bizler, çocuklarımızın hürriyetini dokuyamadık, ışıyamadık sabah güneşi ışıltından yansımalarımızı alıp ışıyamadık. Koskoca bir nesil kayboldu üstadım. Köprüler kuramadık gelecek çağlara. Derme çatma-gecekondu mantığıyla kurduğumuz köprüler, en küçük emperyalist batıcıl rüzgârla yerle yeksan oluverdi. Biz, bizden sonrakileri kaybettik. Bize verdiğin emanetin gereğini yapamadık üstadım. Senin yokluğun ve doldurulamaz boşluğun çaresiz koydu bizi. Kanayan yaralarımıza merhem diye, “çöle inen nur”dan bir ışık salkımı, “nur harmanı”ndan bir kıble rüzgârı saramadık. Kanadı yaralarımız, Biz kanadık.

“zaman donacak kadar güzel bir Allah dostu olan sen”i aramaktayız… “Düşünün, ben ne büyük rütbeye tutukluyum!/Çünkü O’nun kulunun kölesinin kuluyum” ve “Ben şairim, gâibi kurcalayan çilingir;/Canlı cenazelerin başında Münker-Nekir”

Şair oluşum senden. Şiirim senin suyunla güzel ve hayat dolu. Senin izin, bakışın, duruşun, yansıman olmayan hiçbir mısra ve şiirde şekil, tarz, üslup, mesaj, evrensel bakış ve güzellik yok. Sen varsan anlam dolu mısra ırmağım. Hani Koca yunus, hani Bizim Yunus demiş ya, Mevlâna’yı –Mesnevi’yi okuduktan sonra “Ete-kemiğe büründüm /Yunus diye göründüm diye” sen de; Yunuslayın “Mezarlarda susarken dilsizler, dudaksızlar / Üstlerinde ot biter, kuş öter, arı vızlar” demiş, Mevlâna’nın ney’ine de “Ben o kutsî nefesin üflediği kamışım / Ses onun, ben imzamı atmışım, atmamışım…” diyordun. Kâinatta her ne varsa zerreden küreye, noktadan sonsuza, atomdan galaksilere varıncaya kadar, hepsindeki sırrı, oluşu, dönüşü, raksı, zikri hissedip kanına batırıp kalem ucunu öyle yazıyordun sanki şiirlerini. Bu tekniği, bu söylem biçimini kara sevdamız yapan sensin… Bütün olmazları olduran şairi, hayal, madde ve manânın tılsım bekçisi, türkü çığırıcısı yapan sen…

Varlığım, dilimin ırmak çağıltısı üstadım, şairliğimi, kelime oyunculuğumu sana borçluyum. Kelimelerle dansı senden öğrendim. Usta değilim, kelime kuyumcusu olamadım, yazdıklarım küçümen bir kâğıtı dahi havalandırmaya gücü yetmeyen, gönüllerde dalgalanmayan kuru harf hamuleleri. Fikrin ve imanın, aşkın ve vecdin uzağında, çöl kumsallarında gezinmenin getirdikleri işte bu sonuç…
Esasında bir başka husus da, önüne oturacağımız, rahle-i tedrisinden geçeceğimiz, iğne deliğinden, değirmen taşı arasından geçip un olup akacağımız Arvasiler, Necip Fazıllar yok ve arada korkunç, doldurulamayan bir uçurumlar zinciri var… Ummanlar yok, sığ sularda canhıraş feryatlarımız yükselmede. Ateş yakmıyor, su gül kokmuyor. Belli ki su arklardan geçerken gülistana uğramaz olmuş, kesilmiş nefs, çıkar, vurgun ve siyaset şâkileri tarafından arklarımız, doldurulmuş taşla, toprakla, kayayla ve suyun yönü değiştirilmiş. Yanardağlar patlatan sevda, mübârek evrensel mesaj, kozmik pervaneler kaybolmuş da, elimize değen kibrit ateşleri içimizi üşütmede, bakışımızı yere, başımızı öne düşürmede üstadım…

“Kalpten kazıdılar iman sırrını
Her günün bugünden beter yarını
Acı rüzgârlara vermiş bağrını
Türk Bayrağı yana yana çırpınır.”

Evet, Türk bayrağı acı rüzgârlara bağrını vermiş de yana yana çırpınmada üstadım. Anadolumuz, Cennet yurdumuz iç ve dış hain mihraklarca asrın en büyük planlı saldırısıyla her gün şehid haberleriyle sarsılmaktadır. Anaların dinmiyor gözyaşları. Söylenecek çok söz var üstadım, denecek çok kelâm. Kalpten kazınan imanın yerine kin, öfke, nefret ve ayrılıkçı bölücü bir rüzgâr üflenirse tahmin et neler olmaz? İşte biz o korkunç, o hastalıklı zamanı yaşıyoruz üstadım. Ne “Büyük Doğu” programına, “idelogya örgü”ne sahip çıkıp, muktedir yapabildik; ne de “Büyük Doğu yerine” kangölü bir “Ortadoğu projesi”ne engel olamadık işte. Türk bayrağının yana yana çırpınışı ondan…

Hasılı biz müflis esnaflarız ki, terazimiz de hüzün ve acı var. Canımız yanıyor ama sesimizi çıkaramıyoruz. Beceriksiz çıktık üstadım, çok beceriksiz hem de… Ayrılıkçı terörün kökünü kazıyamadık, birlik ve beraberliği vakit geçirmeden tesis etmemiz gerekirken, gülü kızıl kana batırıp boyamış, kudret boyasına boya katma eylemine kalkışanlar bugün Başkentte ellerini kollarını sallayarak gezer olmuşlar. Avrupa Birliği hayâliyle, gelene geç istasyonu olmuş yollarımız, televizyonlarımız, gazetelerimiz.
Türk bayrağımızın yana yana çırpınışı ondan üstadım…

“Kollarımı makas gibi açarak” “Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak!” diyeceğim diyemiyorum Hocam. “Mezarda kan terliyor babamın iskeleti;/Ne yaptık, ne yaptılar mukaddes emaneti?” diye haykırışın ufkumu dipten doruğa kaplamakta. Mukaddes emanete sahip çıkamadık. Küçük hokkabazlığa ve sefil aynalı dolaba kandırdılar bizi.

Duygu hazinemizi boşalttılar üç-beş loca ve lonca, batı ve uşakları. Maddenin kıskacında ufkumuz kelepçeli ki, kelepçeli ufukları yıkıp ötelerin ötesine ulaşamıyoruz. Kuru, kupkuru yanık dalla, yanık kökün birleşe birleşe yaprağın ucuna kadar yemyeşil bir ışık olmasını arzulamaktayız. Genç Osman ve Ulubatlı Hasan’ı lif lif edip yolan güruh, dilimize perçin vuran anlayışlar fermuar çekmekte dudaklarımıza. Işığa gem vurup da ışıktan atlara binip de gökten inen bizimkileri inecek diye beklemekteyiz. Mekândan arınmış, zamandan ileride, uzaklığı yenmiş, ufukları Ulubatlı iman ve bayrağıyla fethetmiş, Fatih edasıyla okutmuş fermanını, dinletmiş Ezanını… O bizimkileri beklemekteyiz. Bizim gençliğimiz, bizler, bizler olamadık üstadım. Tutamadık sözümüzü. Gayret etmesine ettik ancak devri devranın çarkları üstünlerden üstündü. Ancak, asla yitirmedik ümidimizi, asla bedbin olmadık, bıkmadık, usanmadık yoldan ve bu bayrağı dalgalandırma aşkımızdan vaz geçmedik…]]>
Mustafa CEYLAN
*************


Yollar, sende başlar; iki Cihan Sevgilisi’ne uzar, oradan Yüce Mevlâ’ya uzanan yollar.

“Yaram var, havanlar dövemez merhem;
Yüküm var, bulamaz pazarlar dirhem.
Ne çıkar bir yola düşmemiş gölgem;
Yollar ki, Allah’a çıkar bendedir.”

Ben’i bende etmişiz üstadım kaleminize. Ak topraklara çevirmişiz ızdırap dozerlerinin dişli çarklarında ezilen gönül topraklarımızı… Kavruk, yanık, yüzü yırtık, hüzün yumağı toprağımızı mısralarının sırdaş türküsüyle verimli vahalara çevirmişiz. Irmaklarımız senden doğmuş, senden bize, bizden kalemimize, kalemimizden insanlığın hafıza kâğıtlarına, gönül girdaplarına akmış hep. Yunuslayın düşmüşüz ışıltılı yoluna sırtımızda alıç heybesi, başımızı vurmaktayız taştan taşa. Aynalar ardındaki sırrı düşürdüler şimdiki zamanda. Olaylar, gelişmeler, akan zaman, parça parça etti, tuzla buz etti aynaları da kör aynalarda, ayna kırıntılarında küçülen nefsimizi, enaniyet canavarımızı çoğaldı ve büyüdü sanmaktayız. Oysa üstadım sen, “Ve nefs” i köpeğe, hattâ köpekten de aşağı derecelere indirmelisin diyordun.

“Köpek korkusiyle korktum ölümden,
Ölmeden ölmeyi anlayamadım.
Ne güneşler doğup battı üstümden
Bir günü bir güne bağlayamadım.

Hırsıma ne şöhret yetti, ne de şan
Döndüğüm her nokta dünyadan nişan
Nefsimin ardından koştum perişan
Ondan bir kıl bile avlayamadım…”

Biz, gençliğinin o en delişmen zamanlarında insanlığın söz sultanı seni, üstadım seni, tanımış olmanın bize kazandırdıklarına bakıyorum şimdi. Nefis mücadelesi, ölmeden ölmeyi anlamak işte en önemli kazancımız bu. Bu kazanç bizi, akranlarımız arasında mutlaka yüz puan önde, bin adım ilerde yapmaya yetiyor da artıyor. “Annesi gül koklasa, ağzı gül kokan çocuk”ların olmak kadar, “ağaç içinde ağaç geliştiren tomurcukların” olmak kadar güzel bir hadise olamazdı. Bize “ Bugün ağla çocuğum, yarın ağlayamazsın !/Şimdi anladığını sonra anlayamazsın” dedikten sonra gerekçe olarak zamanı göstermiş ve “İnsanlık zincirinin ebediyet halkası / Çocukların kalbinde işler zaman rakkası” demiştin. Evet Hocam, zaman rakkası işleye işleye iz etti kalbimizde. Biz büyüdük, zaman yürüdü; biz yürüdük zaman geriden geriye gitti. Şimdi zaman bahçesinin tel örgülerinde takılı uçurtmalarımız ve çığlıklarımızla hıçkırıklarımız, pişmanlıklarımız ağaran şakaklarımızda. “Biz akıl tutsağıyız, çocuktur ki asıl hür” demiştin ya, aynen öyleyiz üstadım, aynen öyleyiz, akıl tutsağıyız. Zamanın dişli çarkları un yapıp öğüttü bizi. Çağa, çağdaşlığa bir “imalât hatası” olarak imza attırıp ismimizi eğri-büğrü hurufatla yazdıran bizler, çocuklarımızın hürriyetini dokuyamadık, ışıyamadık sabah güneşi ışıltından yansımalarımızı alıp ışıyamadık. Koskoca bir nesil kayboldu üstadım. Köprüler kuramadık gelecek çağlara. Derme çatma-gecekondu mantığıyla kurduğumuz köprüler, en küçük emperyalist batıcıl rüzgârla yerle yeksan oluverdi. Biz, bizden sonrakileri kaybettik. Bize verdiğin emanetin gereğini yapamadık üstadım. Senin yokluğun ve doldurulamaz boşluğun çaresiz koydu bizi. Kanayan yaralarımıza merhem diye, “çöle inen nur”dan bir ışık salkımı, “nur harmanı”ndan bir kıble rüzgârı saramadık. Kanadı yaralarımız, Biz kanadık.

“zaman donacak kadar güzel bir Allah dostu olan sen”i aramaktayız… “Düşünün, ben ne büyük rütbeye tutukluyum!/Çünkü O’nun kulunun kölesinin kuluyum” ve “Ben şairim, gâibi kurcalayan çilingir;/Canlı cenazelerin başında Münker-Nekir”

Şair oluşum senden. Şiirim senin suyunla güzel ve hayat dolu. Senin izin, bakışın, duruşun, yansıman olmayan hiçbir mısra ve şiirde şekil, tarz, üslup, mesaj, evrensel bakış ve güzellik yok. Sen varsan anlam dolu mısra ırmağım. Hani Koca yunus, hani Bizim Yunus demiş ya, Mevlâna’yı –Mesnevi’yi okuduktan sonra “Ete-kemiğe büründüm /Yunus diye göründüm diye” sen de; Yunuslayın “Mezarlarda susarken dilsizler, dudaksızlar / Üstlerinde ot biter, kuş öter, arı vızlar” demiş, Mevlâna’nın ney’ine de “Ben o kutsî nefesin üflediği kamışım / Ses onun, ben imzamı atmışım, atmamışım…” diyordun. Kâinatta her ne varsa zerreden küreye, noktadan sonsuza, atomdan galaksilere varıncaya kadar, hepsindeki sırrı, oluşu, dönüşü, raksı, zikri hissedip kanına batırıp kalem ucunu öyle yazıyordun sanki şiirlerini. Bu tekniği, bu söylem biçimini kara sevdamız yapan sensin… Bütün olmazları olduran şairi, hayal, madde ve manânın tılsım bekçisi, türkü çığırıcısı yapan sen…

Varlığım, dilimin ırmak çağıltısı üstadım, şairliğimi, kelime oyunculuğumu sana borçluyum. Kelimelerle dansı senden öğrendim. Usta değilim, kelime kuyumcusu olamadım, yazdıklarım küçümen bir kâğıtı dahi havalandırmaya gücü yetmeyen, gönüllerde dalgalanmayan kuru harf hamuleleri. Fikrin ve imanın, aşkın ve vecdin uzağında, çöl kumsallarında gezinmenin getirdikleri işte bu sonuç…
Esasında bir başka husus da, önüne oturacağımız, rahle-i tedrisinden geçeceğimiz, iğne deliğinden, değirmen taşı arasından geçip un olup akacağımız Arvasiler, Necip Fazıllar yok ve arada korkunç, doldurulamayan bir uçurumlar zinciri var… Ummanlar yok, sığ sularda canhıraş feryatlarımız yükselmede. Ateş yakmıyor, su gül kokmuyor. Belli ki su arklardan geçerken gülistana uğramaz olmuş, kesilmiş nefs, çıkar, vurgun ve siyaset şâkileri tarafından arklarımız, doldurulmuş taşla, toprakla, kayayla ve suyun yönü değiştirilmiş. Yanardağlar patlatan sevda, mübârek evrensel mesaj, kozmik pervaneler kaybolmuş da, elimize değen kibrit ateşleri içimizi üşütmede, bakışımızı yere, başımızı öne düşürmede üstadım…

“Kalpten kazıdılar iman sırrını
Her günün bugünden beter yarını
Acı rüzgârlara vermiş bağrını
Türk Bayrağı yana yana çırpınır.”

Evet, Türk bayrağı acı rüzgârlara bağrını vermiş de yana yana çırpınmada üstadım. Anadolumuz, Cennet yurdumuz iç ve dış hain mihraklarca asrın en büyük planlı saldırısıyla her gün şehid haberleriyle sarsılmaktadır. Anaların dinmiyor gözyaşları. Söylenecek çok söz var üstadım, denecek çok kelâm. Kalpten kazınan imanın yerine kin, öfke, nefret ve ayrılıkçı bölücü bir rüzgâr üflenirse tahmin et neler olmaz? İşte biz o korkunç, o hastalıklı zamanı yaşıyoruz üstadım. Ne “Büyük Doğu” programına, “idelogya örgü”ne sahip çıkıp, muktedir yapabildik; ne de “Büyük Doğu yerine” kangölü bir “Ortadoğu projesi”ne engel olamadık işte. Türk bayrağının yana yana çırpınışı ondan…

Hasılı biz müflis esnaflarız ki, terazimiz de hüzün ve acı var. Canımız yanıyor ama sesimizi çıkaramıyoruz. Beceriksiz çıktık üstadım, çok beceriksiz hem de… Ayrılıkçı terörün kökünü kazıyamadık, birlik ve beraberliği vakit geçirmeden tesis etmemiz gerekirken, gülü kızıl kana batırıp boyamış, kudret boyasına boya katma eylemine kalkışanlar bugün Başkentte ellerini kollarını sallayarak gezer olmuşlar. Avrupa Birliği hayâliyle, gelene geç istasyonu olmuş yollarımız, televizyonlarımız, gazetelerimiz.
Türk bayrağımızın yana yana çırpınışı ondan üstadım…

“Kollarımı makas gibi açarak” “Durun kalabalıklar, bu cadde çıkmaz sokak!” diyeceğim diyemiyorum Hocam. “Mezarda kan terliyor babamın iskeleti;/Ne yaptık, ne yaptılar mukaddes emaneti?” diye haykırışın ufkumu dipten doruğa kaplamakta. Mukaddes emanete sahip çıkamadık. Küçük hokkabazlığa ve sefil aynalı dolaba kandırdılar bizi.

Duygu hazinemizi boşalttılar üç-beş loca ve lonca, batı ve uşakları. Maddenin kıskacında ufkumuz kelepçeli ki, kelepçeli ufukları yıkıp ötelerin ötesine ulaşamıyoruz. Kuru, kupkuru yanık dalla, yanık kökün birleşe birleşe yaprağın ucuna kadar yemyeşil bir ışık olmasını arzulamaktayız. Genç Osman ve Ulubatlı Hasan’ı lif lif edip yolan güruh, dilimize perçin vuran anlayışlar fermuar çekmekte dudaklarımıza. Işığa gem vurup da ışıktan atlara binip de gökten inen bizimkileri inecek diye beklemekteyiz. Mekândan arınmış, zamandan ileride, uzaklığı yenmiş, ufukları Ulubatlı iman ve bayrağıyla fethetmiş, Fatih edasıyla okutmuş fermanını, dinletmiş Ezanını… O bizimkileri beklemekteyiz. Bizim gençliğimiz, bizler, bizler olamadık üstadım. Tutamadık sözümüzü. Gayret etmesine ettik ancak devri devranın çarkları üstünlerden üstündü. Ancak, asla yitirmedik ümidimizi, asla bedbin olmadık, bıkmadık, usanmadık yoldan ve bu bayrağı dalgalandırma aşkımızdan vaz geçmedik…]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-ilk-kitabim-ciktiginda-ustadimi-bekleyis Sun, 04 Sep 2011 15:13:01 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-ilk-kitabim-ciktiginda-ustadimi-bekleyis
Mustafa CEYLAN
****************

Ve üstadım, canda can çiçeğim Hocam; iki gözümün nuru;

“Bu ne hazin ağaçtır, bütün ufkumu tutmuş!
Kökü iffet, dalları taklit, meyvesi fuhuş”

bir aile yapısını tersine çevirecek nesilleri doğursun istiyordun anneleri…

“Rahminde cemiyetin, ben doğum sancısıyım / Mukaddes emânetin dönmez dâvacısıyım”, “Bekleyin görecektir duranlar yürüyeni;/Sabredin gelecektir, solmaz, pörsümez yeni!”, “Karayel, bir kıvılcım; simsiyah oldu ocak!/ Gün doğmakta, anneler ne zaman doğuracak?”

“Bir ufuk ki, ne Mecnun varabildi, ne Ferhad;
Bir ufuk ki, ilâhî sırrı bekleyen serhad…”

diye tanımladığın “kadın”ı anlatan mısraların, ufkun ve sevdanın yegâne terennümüydü. İlâhî sırrı keşfetmenin tek ve değişmez yolu, ufuk çizgisine varmak, iç radarlarını ufuklardan öteye, ötelere çevirmekle mümkündü.

Haziran 1977’ de “Ezan Susmaz” adıyla ilk şiir kitabımı yayınlamış, yolunu gözlemeye başlamıştım. Bu basit, çocukça, sığ suların kıyısından devşirdiğim duygu çiçeklerimi millî ve mânevî değerlere çevirmiş, 25 yaşın heyecanı ile lise yıllarında yazıp yazıp sakladığım manzumelerimi yayınlamıştım. Bu ilk kitabımı sana sunmak, takdim etmek istedim amma, korkumdan veremedim üstadım. Bana “25 yaşında bir Fatih Bizansı islâmbol yaparken, sen, kelimelerin, kalıbın, veznin kölesi olmuşsun, böyle olmaz, olmamalı” diyeceğini sandım hep. O yüzden de, aradan seneler geçmesine rağmen, aynı his, aynı düşünüş biçiminin bendeki saltanatı bitmedi. Kendi yazdıklarımı kendim beğenmiyor; her yeni soluklanış, her şiir yağmurundan sonra, seni, bakışlarını, yüz ifadeni aramaktayım hep. Gülümseyeceğin güne kadar yazacağım, kalemim senin takdirkâr bakışlarını alana kadar çırpınacak, çalışacak ve susmayacak…

Sancılı arayışlarım ömrümün sonuna kadar sürecek ustam…

Halk Edebiyatımızın temeli olan “dÖrtlük”,divan edebiyatımızın kökü olan beyit arasında, sihirli bir üç mısra (bana göre üçlük) koymuş olmandaki hikmeti şimdilerde daha iyi anlamaktayım. Beyitleri, muhteşem üstü muhteşem vecizelerinde Mimar Sinan mmarisiyle nakışlarken, dörtlüklerin yanına, beşlik mısralar, batı edebiyatının sone , triyole vb nazım çeşitlerini Necip Fazılca nakışlamanı, Divan Edebiyatımızın gazel ve kasidesini, terci-i bend’ini, halk edebiyatının tecnisini ölümsüz, abide şiirlerinde yepyeni nefes alanları olarak sunmuştun. Hece şiirimizin sadece “koşma”dan ibaret bir şiir türü olmadığını haykırıp durmaktayız biz, bu haykırışlarımızı, “Çile”ne göz atsa yâr ve yârenlerimiz anında anlayacaklar, amma, bakmak yeterli olmuyor galiba, görmek, dahası göstermek de gerekiyor sanıyorum…

Gösterdiğin ufuklarda, şiirimizin köklerinden yükselen “Sakarya Türküsü”, “Zindandan Mehmet’e Mektup” , “Çile”n, “Kaldırımlar”ın var.

Şiire dair demiştin ki:

“Ben şiiri, her türlü hasis gayenin üstünde, doğrudan doğruya kendi zât gâyesine-sanat için sanat-, fakat kendi zat gâyesinin sırrıyle de Allah’a ve Allah dâvâsının topluluğuna-cemiyet için sanat-bağlı kabul etmişim… işte kitaplık çapta zuhuruna kadar beni bekleten ve bu zuhura mânâda ve maddede şekil veren baş ölçü!..” “ Biz şiiri iman için bilmişiz; ve bu mihrak bilgiyi, her bilginin geçtiği binbir yol ağzı biliyoruz.””Dilimin ucunda tek nükte kaldı: Allah’ın kâinata Efendi olarak yarattığı, insan ehramının zirve taşı; ve şair… Efendimiz, Kurtarıcımız, Müjdecimiz, Gâye-İnsan ve Ufuk Peygamber… O ve şair… O her şeyimiz, her şeyimiz, her şeyimiz; topyekûn varlık nimetinin her şubesiyle beraber (Poetika)mızın, şiir telâkkimizin de kaynağıdır. Bu inceliği (Poetika)mızda gösterdik. Ve şair demek, Gâye-İnsan ve Ufuk- Peygamberi, Kâinatın Efendisini, Allah’ın Sevgilisi’ni sezmeye doğru hususî ve ileri bir istidat…” “üstün idrâk müessesesi şiir, ilk borç olarak, elinde kâinat sırlarının anahtarı, O’nun hilkat sırrının ve Kâinat Efendiliği makamının eşiğinde dize gelecektir. Şiir bu mukaddes eşiğin süpürgesi; şair de boynundaki süpürücülük borcuyla insanoğlunun en yüksek rütbelilerinden birisi… Ben, bu rütbelerin en yükseği içinde, O’ nun ümmetlik liyakatinin en alçak ferdi olarak, o mukaddes eşiğin süpürgecisiyim!”

Evet üstadım, evet; ben, bizler de senin evlâdların, senin umut fidanların, ellerinle dokuyup şiir göklerine savurduğun ve her birimize en yüce görevleri yüklediğin küçümen yıldızların, şairlerin, çırakların, yolunda yolcular, kapında bendelerin olarak, şiire dair aynı duyguları duymuş, aynı sorumluluk bilinciyle, kendimizi kelâm sahasında bir hizmetkâr, şiir sahasında bir köle kabul ederek, iy’olmaz şiir hastalığımızı da bir yandan tedav edebilmek maksadıyla ufuklara, çizdiğin, şehadet parmağınla gösterdiğin ufuklara yolculuktayız. Ufuklara yolculuk “gül üstüne” başladı, gül üstüne devam etmekte üstadım. Zira, ufkun en son noktasında hilkat sırrının ve Kâinat Efendiliği makamının sahibi vardır…


------------------------------------------
(3):”ne varsa çöplüğe at, belli başlı zamanlık;
Ölümü öldürmekte olanca kahramanlık”
(4):”Yüce Şah-ı Nakşıbend, Nakkaş ve Nakış onda;
Bütün içi dışıyle ölüme bakış onda.”
(5):Şemdinli dağlarının içtim nur çeşmesinden;
Kurtuldum akreplerin ruhumu deşmesinden…”
(6):”Sebil sebil sunanlar, ölümsüzlük tasını;
Çizenler, nokta nokta ebed haritasını…”


......................DEVAM EDECEK.........................]]>
Mustafa CEYLAN
****************

Ve üstadım, canda can çiçeğim Hocam; iki gözümün nuru;

“Bu ne hazin ağaçtır, bütün ufkumu tutmuş!
Kökü iffet, dalları taklit, meyvesi fuhuş”

bir aile yapısını tersine çevirecek nesilleri doğursun istiyordun anneleri…

“Rahminde cemiyetin, ben doğum sancısıyım / Mukaddes emânetin dönmez dâvacısıyım”, “Bekleyin görecektir duranlar yürüyeni;/Sabredin gelecektir, solmaz, pörsümez yeni!”, “Karayel, bir kıvılcım; simsiyah oldu ocak!/ Gün doğmakta, anneler ne zaman doğuracak?”

“Bir ufuk ki, ne Mecnun varabildi, ne Ferhad;
Bir ufuk ki, ilâhî sırrı bekleyen serhad…”

diye tanımladığın “kadın”ı anlatan mısraların, ufkun ve sevdanın yegâne terennümüydü. İlâhî sırrı keşfetmenin tek ve değişmez yolu, ufuk çizgisine varmak, iç radarlarını ufuklardan öteye, ötelere çevirmekle mümkündü.

Haziran 1977’ de “Ezan Susmaz” adıyla ilk şiir kitabımı yayınlamış, yolunu gözlemeye başlamıştım. Bu basit, çocukça, sığ suların kıyısından devşirdiğim duygu çiçeklerimi millî ve mânevî değerlere çevirmiş, 25 yaşın heyecanı ile lise yıllarında yazıp yazıp sakladığım manzumelerimi yayınlamıştım. Bu ilk kitabımı sana sunmak, takdim etmek istedim amma, korkumdan veremedim üstadım. Bana “25 yaşında bir Fatih Bizansı islâmbol yaparken, sen, kelimelerin, kalıbın, veznin kölesi olmuşsun, böyle olmaz, olmamalı” diyeceğini sandım hep. O yüzden de, aradan seneler geçmesine rağmen, aynı his, aynı düşünüş biçiminin bendeki saltanatı bitmedi. Kendi yazdıklarımı kendim beğenmiyor; her yeni soluklanış, her şiir yağmurundan sonra, seni, bakışlarını, yüz ifadeni aramaktayım hep. Gülümseyeceğin güne kadar yazacağım, kalemim senin takdirkâr bakışlarını alana kadar çırpınacak, çalışacak ve susmayacak…

Sancılı arayışlarım ömrümün sonuna kadar sürecek ustam…

Halk Edebiyatımızın temeli olan “dÖrtlük”,divan edebiyatımızın kökü olan beyit arasında, sihirli bir üç mısra (bana göre üçlük) koymuş olmandaki hikmeti şimdilerde daha iyi anlamaktayım. Beyitleri, muhteşem üstü muhteşem vecizelerinde Mimar Sinan mmarisiyle nakışlarken, dörtlüklerin yanına, beşlik mısralar, batı edebiyatının sone , triyole vb nazım çeşitlerini Necip Fazılca nakışlamanı, Divan Edebiyatımızın gazel ve kasidesini, terci-i bend’ini, halk edebiyatının tecnisini ölümsüz, abide şiirlerinde yepyeni nefes alanları olarak sunmuştun. Hece şiirimizin sadece “koşma”dan ibaret bir şiir türü olmadığını haykırıp durmaktayız biz, bu haykırışlarımızı, “Çile”ne göz atsa yâr ve yârenlerimiz anında anlayacaklar, amma, bakmak yeterli olmuyor galiba, görmek, dahası göstermek de gerekiyor sanıyorum…

Gösterdiğin ufuklarda, şiirimizin köklerinden yükselen “Sakarya Türküsü”, “Zindandan Mehmet’e Mektup” , “Çile”n, “Kaldırımlar”ın var.

Şiire dair demiştin ki:

“Ben şiiri, her türlü hasis gayenin üstünde, doğrudan doğruya kendi zât gâyesine-sanat için sanat-, fakat kendi zat gâyesinin sırrıyle de Allah’a ve Allah dâvâsının topluluğuna-cemiyet için sanat-bağlı kabul etmişim… işte kitaplık çapta zuhuruna kadar beni bekleten ve bu zuhura mânâda ve maddede şekil veren baş ölçü!..” “ Biz şiiri iman için bilmişiz; ve bu mihrak bilgiyi, her bilginin geçtiği binbir yol ağzı biliyoruz.””Dilimin ucunda tek nükte kaldı: Allah’ın kâinata Efendi olarak yarattığı, insan ehramının zirve taşı; ve şair… Efendimiz, Kurtarıcımız, Müjdecimiz, Gâye-İnsan ve Ufuk Peygamber… O ve şair… O her şeyimiz, her şeyimiz, her şeyimiz; topyekûn varlık nimetinin her şubesiyle beraber (Poetika)mızın, şiir telâkkimizin de kaynağıdır. Bu inceliği (Poetika)mızda gösterdik. Ve şair demek, Gâye-İnsan ve Ufuk- Peygamberi, Kâinatın Efendisini, Allah’ın Sevgilisi’ni sezmeye doğru hususî ve ileri bir istidat…” “üstün idrâk müessesesi şiir, ilk borç olarak, elinde kâinat sırlarının anahtarı, O’nun hilkat sırrının ve Kâinat Efendiliği makamının eşiğinde dize gelecektir. Şiir bu mukaddes eşiğin süpürgesi; şair de boynundaki süpürücülük borcuyla insanoğlunun en yüksek rütbelilerinden birisi… Ben, bu rütbelerin en yükseği içinde, O’ nun ümmetlik liyakatinin en alçak ferdi olarak, o mukaddes eşiğin süpürgecisiyim!”

Evet üstadım, evet; ben, bizler de senin evlâdların, senin umut fidanların, ellerinle dokuyup şiir göklerine savurduğun ve her birimize en yüce görevleri yüklediğin küçümen yıldızların, şairlerin, çırakların, yolunda yolcular, kapında bendelerin olarak, şiire dair aynı duyguları duymuş, aynı sorumluluk bilinciyle, kendimizi kelâm sahasında bir hizmetkâr, şiir sahasında bir köle kabul ederek, iy’olmaz şiir hastalığımızı da bir yandan tedav edebilmek maksadıyla ufuklara, çizdiğin, şehadet parmağınla gösterdiğin ufuklara yolculuktayız. Ufuklara yolculuk “gül üstüne” başladı, gül üstüne devam etmekte üstadım. Zira, ufkun en son noktasında hilkat sırrının ve Kâinat Efendiliği makamının sahibi vardır…


------------------------------------------
(3):”ne varsa çöplüğe at, belli başlı zamanlık;
Ölümü öldürmekte olanca kahramanlık”
(4):”Yüce Şah-ı Nakşıbend, Nakkaş ve Nakış onda;
Bütün içi dışıyle ölüme bakış onda.”
(5):Şemdinli dağlarının içtim nur çeşmesinden;
Kurtuldum akreplerin ruhumu deşmesinden…”
(6):”Sebil sebil sunanlar, ölümsüzlük tasını;
Çizenler, nokta nokta ebed haritasını…”


......................DEVAM EDECEK.........................]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-1970-li-yillarda-ustadimla-ben Sun, 04 Sep 2011 15:11:02 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-1970-li-yillarda-ustadimla-ben
Mustafa CEYLAN
***************


Canda can üstadım…

Seni anlayabilmek için “ufuklar” ve “ötesi”nin sırrını çözmeliydim.
Türk Dil Kurumu’nun Türkçe Lügât’ına baktım. Ufuk ve ötesi aynen şu şekilde tarif ediliyordu :

Ufuk: Düz arazide veya açık denizde gökle yerin birleşir gibi göründüğü yer, çevren , göz erimi; anlayış, kavrayış, görüş, düşünce gücü, ihata(1)TDK-Türkçe Sözlük,Syf:1510

Öte:Konuşanın temel olarak aldığı bir şeyden daha uzak olan yer veya şey, mavera; bir şeyin arkadan gelen bölümü,öbür yan,konuşana göre uzakta kalan,daha fazla, çok, bulunulan yere göre karşı yanda olan(2)TDK,a.g.e,Syf:1144

Üstadım, sınırsız, her seferinde kendini yenileyen sonsuz enerjinle yenilediğin kaleminle edebiyatın her türünde; Şiir, hatıra, makale, inceleme, roman, hikâye, tiyatro vb alanlarda verdiğin eserler, aradan bunca yıl geçmesine rağmen, olaylar, mekânlar ve zamanlar değişmesine rağmen, tazeliğini, güncelliğini muhafaza etmekte ve şaşmaz ölçüler ve hükümlerle donatılan bu başucu kitaplarıyla nesillere önderlik yapmaya devam ediyorsun. Bütün eserlerinin o efsunkâr satırları arasında haksıza karşı, batıla ve İslâmın özünden uzak düzenlenmiş bütün reçetelere karşı içten içe büyüyen ve büyüdükçe ufkumuzu ve ruh kökümüzü donatan bir öfke ve karşı tez, aydınlık ve ötenin ötesinden koparıp geldiğin bir ulvî-yüce ve kutlu çareler manzumesi, bakış açımızı ufkun tam ortasında sarmalayan ve buradan, bulunduğunuz, yakaladığınız bu ufuk çizgisinden daha daha öteye, ötelere çeken çağrını duymaktayım. Uyusam beynimin makine dairesinde, uyansam nefesimin ve nabzımın raksında çağrını hissetmekteyim.

Bazen şiirinin büyüsüne kapılmaktayım, işte o zamanlar, senin şiirinin senin nesrin ile nasıl bir yarış içinde olduğunu görmekteyim. Nesirlerine daldığımda ise bu kere kelâm okyanusunda sonsuz ufuklara kulaç atmaya başladığımda; nesrinin şiirinle yarışını anlamaktayım. Sonra, evet sonra da durulduğumda, anlıyorum ki, nazmın ve nesrin, daha önce hiçbir kulun ele almadığı konuları, yeni tarz ve şekillerle, yeni, sana ait yorum ve üslupla ele aldığını ve hiçbir konuyu sonuçsuz bırakmadığını görüyorum. Kıymet ölçülerinin ezel-ebed uhrevî değerler ve ikicihan Sevgilisinin göz ucu, ayak izi, dil çiçeği olduğunu iliklerime kadar hissediyorum.

1969-1970’li yıllardayım… Başkent Ankara’nın edebiyat ve sanat konuşulan salonlarında, derneklerinde, kuruluş ve oluşumlarındayım. Gönlümle, o dönemlerin Başkent’inde melil-mahzun, inceden bir Ankara rüzgârıyım şimdilerde. Abdinpaşa’da bulunan Başkent Lisesi’nden arkadaşlarım Arap Esat, Umut, Mehmet, Hasan, Tuncay’la beraber seni dinlemek, seni karşılamak, seni solumak için neredeysen oraya koşuyorum halâ…

“Umut sizlerde, gelecek sizin, bir sizden ümitvarım gençler” diyorsun. Senden aldığım hız ve ilhamla, Başkent rüzgârı olup esmeye çalışıyorum kendimce. Senli esişlerimde yön ve yol var. Sensizlikte başımı vurmaktayım dağlara, taşlara. Ankara’ya her gelişin bize bayram, bize ışık yağmuru… Seni dinlemek seni, Cennetin en nadide köşesinde yaşamaktan farksız. Çare sen, aşk sen, umut sen üstadım.. Gerisi boş.. Gerisi yok benim için…

Üstadım, Sultanım…

Bize bakar bakar da, en çok da gözlerim gözlerinle buluştuğunda “özlenen gençlik” deyişini, bulunduğumuz yerden ellerimizden tutarak ufuklarda yolculuğa çıkarışını, ufuklardaki doyumsuz yolculuğumuzu ufuk Peygamber’le taçlandırışını özlemişim. En çok da sesindeki o uhrevi havayı, o cümle zorlukları yenen, engelleri aşan çağıltıyı, ses tonundaki ışık şelalesini özlemişim… Mâna ateşini tek cümleyle yakışını ve gönüllerimizde yanardağları aktif hale getirişini, üstün idrak anlayışına doğru bizi koşturmalarını, hâl ve tavrın, davranış ve bakışlarındaki eşsiz manzumenin uyumunu özlemişim… Şereflerin en büyüğü, ödüllerin en bulunmazıydı senli zamanlar. Seni duymak, dinlemek, işitmek; işte bu neşe ve bu huzur içimin doruklarını özgürleştiren, beni ben yapan, bizi biz yapan enerji…
Ürkek bir tavşan edasıyla ötelere kaçan ufku, ufukları dolamışız başımıza, kalemimize, içimizin yokuşlarına da o zamanlar farkında değilmişiz. Üstadım, hocam; “önce, ilk evvelâ ufuk” diyordun, “Evet ufuk. Durmak yakışmaz size. Yerinizde sayamazsınız. Ufku yakalamak sancınız olmalı. İşte karşınızda ufuklar, haydi göreyim sizi” diyordun. Halâ da demektesin, işaret etmektesin…

“Bana, yakan gözlerle, bir kerecik baktınız /Ruhuma, büyük temel çivisi çaktınız.” Demiştin ya üstadım, “dudakları ölümsüzlük tasında, imzası maverâ haritasında” bir ışık salkımı, bir Allah dostu ile karşılaşmanızı anlatırken ve sonra “Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum / gökyüzünden habersiz, uçurtma uçurmuşum” diyordunuz ya; bizler, Ankara’nın yakın çevresinden merkeze sabahın alaca karanlığında trenle yola çıkıp “okusunlar, adam olsunlar” diye, köyünde, kasabasında, hattâ ilçesinde lise bulunmayan köy ve kır kökenli Anadolu çocuklarının ruhlarında, söylediklerinizle fırtınalar estiriyordunuz. Asıl göklerden habersiz uçurtma uçuranın bizler olduğumuzun farkına varıyorduk.

Sana koşan ayaklarım içimin emrinde, içimse işaret parmağının gösterdiği ufukların ötesindeydi. Yollar, tozlu, çamurlu toprak…Yollar, raydan demirden yuvarlak, dörtköşe… Yollar bulutlar arasından, pamuk bahçesinden. Yollar dalgalanan mavi tülbent denizlerden… Bütün yollar içinde binbir telâş… O telâşın merkezinde sen, yolda yolcu ben… Yollar vasıta, araç… Gaye, çekirdeğin içi. Gaye, ufka erişmek.

Gökle yerin birleştiği çizgi, 26 yıldır soğuk ve şekilsiz. Nice yıldırımlar, nice şimşekler düşüp yaksa da o çizgiyi, sen yoksun ya, “yüzü yerde gökler” tutup da beni kaldırmıyor üstadım. Ufuk çizgisi yavan ve kuru…
Ancak, gayet iyi biliyorumki yedi gök, yedi yerle öpüştüğü bu ufuk denen yerde, sırrı fısıldamaktalar birbirlerine. Ufuklar, aşkın terennümü olan bu sırrın şahidi. Ben zaten ufukların şahitliğinden deliren çılgınlar çılgını, ayağı yolun en çamur yerinden çıkamamış, yaşarken ölmüş bir “feza astronotu”…

“Yollar ve Gökler” de :

“Üst üste, altaltalar
Bende gökler ve yollar

Gökler, kat kat mavilik
Yollar, kol kol servilik.

Yollar nereye gider,
Ve ne düşünür gökler?

Göklerin bir sırrı var
O’nu arıyor yollar.

Gökler suda titriyor,
Yollar suda bitiyor.

Göklerin yüzü yerde,
Yollarınki göklerde.

Bu yollarda izimiz,
Bu göklerde gizlimiz.

Yollar, beni, vardırın!
Gökler, tutup kaldırın!”

Yıldızlara tutunmak isteyişim, sana koşum, sana susuzluğumun neticesiydi. “İyi atlara binip giden iyi insanlar”ı parmağınla işaret ediyor, parmağınla bendeki zamanı ikiye bölüyordun. “Ölümü öldüren kahramanlar”ı(3) bir yana, ufkun birinci merhale ötesine koyuyor, durmadan koşacaksın diyordun. Ufkun birinci merhalesinden “İçi ve dışıyla ölüme bakanları”nakkaş ve nakış olanları(4), ”akreplerin ruhumuzu deşmesinden kurtulmak için, nur çeşmelerinden içilenleri(5), ”sebil sebil ölümsüzlük tasını sunanları ve nokta nokta ebed haritasını çizenleri”(6) anlatıyordu parmakların. Sana, parmaklarına tutunabilmek; ebed haritasını çizenlere ulaşmak demekti benim için. Ve benim için ölümcül hastalıktan, asırların çürük dişinden ve hamlık düşünden kapma sara nöbetlerinden kurtulmak demekti. Bakışlarımızda aradığın o muhteşem genç nesli bulabildin mi bilmiyorum? Ancak, bizlerin, senin her vesileyle adını anıp tariflediğin o muhteşem genç nesil olamadığımızı biliyorum.

“Ey genç adam, bu düstur sana emanet olsun;
Ötelerden habersiz nizama lânet olsun.”

Derken, gelecek zamanlarda kurulacak nizamın, toplumsal dokunun ötelerden habersiz olmamasını ister ve “ötelerden habersizse o nizama lânet olsun” derdin.

Yüreğimden geçenleri bakışlarımdan okurdun üstadım. Tıpkı kitap ve yazarı misalince ben de ses tonundan, bakışlarından yüreğinin gönül kıyılarıma vuran, aklımın kuru kabuk sınırlarını parça parça eden tahlil ve analizlerinden anlardım içindeki iklimi ve bembeyaz sayfalar ölçütündeki ruh kökümüze diktiğin fikir,aşk ve iman fidanlarını, nurlu ellerinle serptiğin şiir tohumlarını hissederdim… Biliyorum, sana göre bizdik, özlediğin o muhteşem gençliğin temsilcileri. Gelecek bizdeydi ustam… Yanlışları düzeltecek, yatıkları doğrultacak, “çile” yi kaymaklı tatlı bilecek özlenen nesil… Evet özlenen ve beklenen nesil… Nitekim;

“Bir nesil özlüyorum,
Doğrultsun yatıkları!
Somunları taş olsun
Zehir de katıkları!
Yorganları devirsin
Dişlesin yastıkları!
Bir damla gözyaşına,
Sonsuzluk, sattıkları.
Hakk’a dönünüz Hakk’a
Hakk’ın yarattıkları!”

Diyordun…]]>
Mustafa CEYLAN
***************


Canda can üstadım…

Seni anlayabilmek için “ufuklar” ve “ötesi”nin sırrını çözmeliydim.
Türk Dil Kurumu’nun Türkçe Lügât’ına baktım. Ufuk ve ötesi aynen şu şekilde tarif ediliyordu :

Ufuk: Düz arazide veya açık denizde gökle yerin birleşir gibi göründüğü yer, çevren , göz erimi; anlayış, kavrayış, görüş, düşünce gücü, ihata(1)TDK-Türkçe Sözlük,Syf:1510

Öte:Konuşanın temel olarak aldığı bir şeyden daha uzak olan yer veya şey, mavera; bir şeyin arkadan gelen bölümü,öbür yan,konuşana göre uzakta kalan,daha fazla, çok, bulunulan yere göre karşı yanda olan(2)TDK,a.g.e,Syf:1144

Üstadım, sınırsız, her seferinde kendini yenileyen sonsuz enerjinle yenilediğin kaleminle edebiyatın her türünde; Şiir, hatıra, makale, inceleme, roman, hikâye, tiyatro vb alanlarda verdiğin eserler, aradan bunca yıl geçmesine rağmen, olaylar, mekânlar ve zamanlar değişmesine rağmen, tazeliğini, güncelliğini muhafaza etmekte ve şaşmaz ölçüler ve hükümlerle donatılan bu başucu kitaplarıyla nesillere önderlik yapmaya devam ediyorsun. Bütün eserlerinin o efsunkâr satırları arasında haksıza karşı, batıla ve İslâmın özünden uzak düzenlenmiş bütün reçetelere karşı içten içe büyüyen ve büyüdükçe ufkumuzu ve ruh kökümüzü donatan bir öfke ve karşı tez, aydınlık ve ötenin ötesinden koparıp geldiğin bir ulvî-yüce ve kutlu çareler manzumesi, bakış açımızı ufkun tam ortasında sarmalayan ve buradan, bulunduğunuz, yakaladığınız bu ufuk çizgisinden daha daha öteye, ötelere çeken çağrını duymaktayım. Uyusam beynimin makine dairesinde, uyansam nefesimin ve nabzımın raksında çağrını hissetmekteyim.

Bazen şiirinin büyüsüne kapılmaktayım, işte o zamanlar, senin şiirinin senin nesrin ile nasıl bir yarış içinde olduğunu görmekteyim. Nesirlerine daldığımda ise bu kere kelâm okyanusunda sonsuz ufuklara kulaç atmaya başladığımda; nesrinin şiirinle yarışını anlamaktayım. Sonra, evet sonra da durulduğumda, anlıyorum ki, nazmın ve nesrin, daha önce hiçbir kulun ele almadığı konuları, yeni tarz ve şekillerle, yeni, sana ait yorum ve üslupla ele aldığını ve hiçbir konuyu sonuçsuz bırakmadığını görüyorum. Kıymet ölçülerinin ezel-ebed uhrevî değerler ve ikicihan Sevgilisinin göz ucu, ayak izi, dil çiçeği olduğunu iliklerime kadar hissediyorum.

1969-1970’li yıllardayım… Başkent Ankara’nın edebiyat ve sanat konuşulan salonlarında, derneklerinde, kuruluş ve oluşumlarındayım. Gönlümle, o dönemlerin Başkent’inde melil-mahzun, inceden bir Ankara rüzgârıyım şimdilerde. Abdinpaşa’da bulunan Başkent Lisesi’nden arkadaşlarım Arap Esat, Umut, Mehmet, Hasan, Tuncay’la beraber seni dinlemek, seni karşılamak, seni solumak için neredeysen oraya koşuyorum halâ…

“Umut sizlerde, gelecek sizin, bir sizden ümitvarım gençler” diyorsun. Senden aldığım hız ve ilhamla, Başkent rüzgârı olup esmeye çalışıyorum kendimce. Senli esişlerimde yön ve yol var. Sensizlikte başımı vurmaktayım dağlara, taşlara. Ankara’ya her gelişin bize bayram, bize ışık yağmuru… Seni dinlemek seni, Cennetin en nadide köşesinde yaşamaktan farksız. Çare sen, aşk sen, umut sen üstadım.. Gerisi boş.. Gerisi yok benim için…

Üstadım, Sultanım…

Bize bakar bakar da, en çok da gözlerim gözlerinle buluştuğunda “özlenen gençlik” deyişini, bulunduğumuz yerden ellerimizden tutarak ufuklarda yolculuğa çıkarışını, ufuklardaki doyumsuz yolculuğumuzu ufuk Peygamber’le taçlandırışını özlemişim. En çok da sesindeki o uhrevi havayı, o cümle zorlukları yenen, engelleri aşan çağıltıyı, ses tonundaki ışık şelalesini özlemişim… Mâna ateşini tek cümleyle yakışını ve gönüllerimizde yanardağları aktif hale getirişini, üstün idrak anlayışına doğru bizi koşturmalarını, hâl ve tavrın, davranış ve bakışlarındaki eşsiz manzumenin uyumunu özlemişim… Şereflerin en büyüğü, ödüllerin en bulunmazıydı senli zamanlar. Seni duymak, dinlemek, işitmek; işte bu neşe ve bu huzur içimin doruklarını özgürleştiren, beni ben yapan, bizi biz yapan enerji…
Ürkek bir tavşan edasıyla ötelere kaçan ufku, ufukları dolamışız başımıza, kalemimize, içimizin yokuşlarına da o zamanlar farkında değilmişiz. Üstadım, hocam; “önce, ilk evvelâ ufuk” diyordun, “Evet ufuk. Durmak yakışmaz size. Yerinizde sayamazsınız. Ufku yakalamak sancınız olmalı. İşte karşınızda ufuklar, haydi göreyim sizi” diyordun. Halâ da demektesin, işaret etmektesin…

“Bana, yakan gözlerle, bir kerecik baktınız /Ruhuma, büyük temel çivisi çaktınız.” Demiştin ya üstadım, “dudakları ölümsüzlük tasında, imzası maverâ haritasında” bir ışık salkımı, bir Allah dostu ile karşılaşmanızı anlatırken ve sonra “Tam otuz yıl saatim işlemiş ben durmuşum / gökyüzünden habersiz, uçurtma uçurmuşum” diyordunuz ya; bizler, Ankara’nın yakın çevresinden merkeze sabahın alaca karanlığında trenle yola çıkıp “okusunlar, adam olsunlar” diye, köyünde, kasabasında, hattâ ilçesinde lise bulunmayan köy ve kır kökenli Anadolu çocuklarının ruhlarında, söylediklerinizle fırtınalar estiriyordunuz. Asıl göklerden habersiz uçurtma uçuranın bizler olduğumuzun farkına varıyorduk.

Sana koşan ayaklarım içimin emrinde, içimse işaret parmağının gösterdiği ufukların ötesindeydi. Yollar, tozlu, çamurlu toprak…Yollar, raydan demirden yuvarlak, dörtköşe… Yollar bulutlar arasından, pamuk bahçesinden. Yollar dalgalanan mavi tülbent denizlerden… Bütün yollar içinde binbir telâş… O telâşın merkezinde sen, yolda yolcu ben… Yollar vasıta, araç… Gaye, çekirdeğin içi. Gaye, ufka erişmek.

Gökle yerin birleştiği çizgi, 26 yıldır soğuk ve şekilsiz. Nice yıldırımlar, nice şimşekler düşüp yaksa da o çizgiyi, sen yoksun ya, “yüzü yerde gökler” tutup da beni kaldırmıyor üstadım. Ufuk çizgisi yavan ve kuru…
Ancak, gayet iyi biliyorumki yedi gök, yedi yerle öpüştüğü bu ufuk denen yerde, sırrı fısıldamaktalar birbirlerine. Ufuklar, aşkın terennümü olan bu sırrın şahidi. Ben zaten ufukların şahitliğinden deliren çılgınlar çılgını, ayağı yolun en çamur yerinden çıkamamış, yaşarken ölmüş bir “feza astronotu”…

“Yollar ve Gökler” de :

“Üst üste, altaltalar
Bende gökler ve yollar

Gökler, kat kat mavilik
Yollar, kol kol servilik.

Yollar nereye gider,
Ve ne düşünür gökler?

Göklerin bir sırrı var
O’nu arıyor yollar.

Gökler suda titriyor,
Yollar suda bitiyor.

Göklerin yüzü yerde,
Yollarınki göklerde.

Bu yollarda izimiz,
Bu göklerde gizlimiz.

Yollar, beni, vardırın!
Gökler, tutup kaldırın!”

Yıldızlara tutunmak isteyişim, sana koşum, sana susuzluğumun neticesiydi. “İyi atlara binip giden iyi insanlar”ı parmağınla işaret ediyor, parmağınla bendeki zamanı ikiye bölüyordun. “Ölümü öldüren kahramanlar”ı(3) bir yana, ufkun birinci merhale ötesine koyuyor, durmadan koşacaksın diyordun. Ufkun birinci merhalesinden “İçi ve dışıyla ölüme bakanları”nakkaş ve nakış olanları(4), ”akreplerin ruhumuzu deşmesinden kurtulmak için, nur çeşmelerinden içilenleri(5), ”sebil sebil ölümsüzlük tasını sunanları ve nokta nokta ebed haritasını çizenleri”(6) anlatıyordu parmakların. Sana, parmaklarına tutunabilmek; ebed haritasını çizenlere ulaşmak demekti benim için. Ve benim için ölümcül hastalıktan, asırların çürük dişinden ve hamlık düşünden kapma sara nöbetlerinden kurtulmak demekti. Bakışlarımızda aradığın o muhteşem genç nesli bulabildin mi bilmiyorum? Ancak, bizlerin, senin her vesileyle adını anıp tariflediğin o muhteşem genç nesil olamadığımızı biliyorum.

“Ey genç adam, bu düstur sana emanet olsun;
Ötelerden habersiz nizama lânet olsun.”

Derken, gelecek zamanlarda kurulacak nizamın, toplumsal dokunun ötelerden habersiz olmamasını ister ve “ötelerden habersizse o nizama lânet olsun” derdin.

Yüreğimden geçenleri bakışlarımdan okurdun üstadım. Tıpkı kitap ve yazarı misalince ben de ses tonundan, bakışlarından yüreğinin gönül kıyılarıma vuran, aklımın kuru kabuk sınırlarını parça parça eden tahlil ve analizlerinden anlardım içindeki iklimi ve bembeyaz sayfalar ölçütündeki ruh kökümüze diktiğin fikir,aşk ve iman fidanlarını, nurlu ellerinle serptiğin şiir tohumlarını hissederdim… Biliyorum, sana göre bizdik, özlediğin o muhteşem gençliğin temsilcileri. Gelecek bizdeydi ustam… Yanlışları düzeltecek, yatıkları doğrultacak, “çile” yi kaymaklı tatlı bilecek özlenen nesil… Evet özlenen ve beklenen nesil… Nitekim;

“Bir nesil özlüyorum,
Doğrultsun yatıkları!
Somunları taş olsun
Zehir de katıkları!
Yorganları devirsin
Dişlesin yastıkları!
Bir damla gözyaşına,
Sonsuzluk, sattıkları.
Hakk’a dönünüz Hakk’a
Hakk’ın yarattıkları!”

Diyordun…]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-seni-anlatabilmek-seni Sun, 04 Sep 2011 15:08:48 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-seni-anlatabilmek-seni
Mustafa CEYLAN
***************

Taklidi mümkün olmayan, hem asırların sinesinden süzülüp gelen, bizim edebiyat geleneğimizin önemli bir kilometre taşı, hem de dünya edebiyat geleneğinin en parlak mütefekkir şairlerinden, kendine özgü üslubu ile yüreklerimizi ve bizden sonra gelecek daha nice nesillerin yüreklerini sarıp sarmalayacak hocam, üstadım, büyüğüm, ışığım, gözümün nuru, evrensel mesajın sonsuzluğa akan çağlayanı, çağını aşan çağdaş, aydınlık şafakların türküsü, yanık bağırların ilâcı, canda canım, Şairler Sultanı Necip Fazıl Kısakürek…

*

Üstadım…

Seni anlatabilmek seni… Zamana, mekâna; zamanlar üstü zamanlarda ateş savuran gönüllerin baharı, serinliği, umudu, yeşilliği, aşkı, heyecanı seni… Seni anlatabilmek seni… Arzın kahverengi tozlaşmış dudağındaki titremelerde garipleşen arayışlarına… Turna kanadında, martı çığlığı, bebek gülümsemesi safiyet ve masumiyetince doya doya, duya duya anlatabilmek seni…

Oluk oluk içtiğim şiirlerinin mısralarındaki özün özü; en az on türde yüz ciltlik büyük bir kitaplık hüviyetindeki eserlerinden tattığım bal özünü tadıp da, 150 yıl sonra da olsa “çöle inen nur”da yıkadığın kum tanesi yüreklerimize , yavan ve kuru gönüllerimize hayatiyet veren, sanat ve fikir dehanı hissedip de, anlatmak, anlatabilmek seni…

Sana varabilmek, senin dünyamı baştanbaşa donatan felsefene ve çağ dolusu, çağlar dolusu fikrî, siyasî, edebî sanat yüklü söylemlerinde kanat kanat uçabilmek mutluluklar üstü mutluluktur efendim. Fikir coğrafyamın hamurunu yoğuran el, seni tutabilmek, bir bebeğin anasının bağrındaki huzuru duyabilmek; acı-deli-divâne fırtınalı denizlerden kurtulup limana sığınmak, sığınabilmek sana, aşk ve iman mıknatısı hocam seni anlatabilmek seni…

Yok… Yok işte, eşin, benzerin.. Geleceğini de sanmıyorum…

Sen şimdi sevgililer sevgilisiyle berabersin, biz de seninleyiz hocam…
“Gençliğe Hitaben”, “Vasiyetin” ve yüzbin kitaplık hacmindeki eserlerin, eserleri nakış nakış dolduran nefesin bizimle…

Büyük Doğu ülküsü, ideali, felsefesi, şaşmaz ölçüler manzumesi… Bıraktığın noktada ve elbette ki yüreklerimizde, gönüllerimizde, bayrak bayrak ruh kökümüzde… Büsbütün bir milletin davasını kendine dava edinip, il il, ilçe ilçe, köy köy dolaşıp konferanslarla ışık saçan seni anlatabilmek için, öncelikle seni anlamak, anlayabilmek gerekir ki, seni anlayabildiğim anda hamlıktan kurtulmaktayım… Kızgın saç üstünde pişirip ben ve benim gibi daha nicesini hamlıktan kurtaran seni anlamak; anlayabilmek, “şiiri ve hayatı” anlamaktır üstadım.

Bugün, tam bugün, 20 Haziran 2009 yani, 26 yıl, 26 gündür sana olan hasretimizi, bantlardan, teyplerden sesini duyarak gidermeye çalışmaktayız. Seni arıyor, seni soruyoruz zamana, takvime, iklime…
Çıkmazlara düştüğümde, uçurum diplerine yuvarlandığımda sana ve pırlantalar pırlantası mısralarına, kaleminin izine sarılıp kurtuluyorum. Dar zamanı genişleten sen, sonsuzluk türküm sen, hiç batmayan ve batmayacak olan güneşim sen, sadece şiirde, sanatta değil; inanç ve imanda; yaşama biçimimde, hayata ve olaylara bakışımda, siyasetten ticarete, ziraatten tekniğe, felsefeden aritmetiğe varıncaya kadar, kısaca her alanda örneğim, ışığım, aydınlığım, mürşidimsin…

Sabretmesini senden öğrendim. Koca bir ömür bir dava ve iman fırtınası olarak esmenin bedeli olarak hapishaneler, zulümler, eziyetlere karşı sabrın altın akan çeşmesinin başında beklemeyi senden belledim ben. Sevgiyi, saygıyı ve istiridye içindeki inci tanesi gibi kabuk yerine özü sevmeyi ve aramayı sen ezberlettin bana.

Mücadele ve yol arkadaşlığını sana bakıp öğrendim. Yılmamayı, korkusuz olmayı, Hak bildiği yolda, idam sehpasına bile mutlak hakikate koşarcasına, tebessüm ederek gitmeyi; gerektiğinde “Ne hakla? Neden?” diye sorgulayıp haksızlık karşısında çelikten gürz olmayı; su olup akmayı, buz olup donmayı, buhar olup bulutlayın semalarda salınmayı senden bildim, tanıdım ve belledim…

Kalemimin dili sensiz sadece kof ve posa. Sen varsan renk var, sen varsan kalemimde cümbüş ve donanma.. Sen varsan kalemimde hız, sonsuzluk ve güven… Sen yoksan, korku, tereddüd ve sıtma titremeleri… Nesirle nazımın barışını senden aldım. “Poetika”nı baş ucuma koydum da “şiir” sahasında sancılarım bitti ve yepyeni bir edebi akımı muştulamaya başladık. Aruz da, hece de; kısaca vezinlerimiz el ele vererek yeniden yeniye koşmakta şimdi bizde. Kaynağımız sensin üstadım. Hızımız senden… Kalıp, ölçü, vezin şiirin kanat açıp yükseldiği birer “araç” şimdi bizde. Asıl amaç, şiirin işaret ettiğin “sonsuzluk iklimi”ni yakalaması, “mutlak hakikate” koşmasıdır.]]>
Mustafa CEYLAN
***************

Taklidi mümkün olmayan, hem asırların sinesinden süzülüp gelen, bizim edebiyat geleneğimizin önemli bir kilometre taşı, hem de dünya edebiyat geleneğinin en parlak mütefekkir şairlerinden, kendine özgü üslubu ile yüreklerimizi ve bizden sonra gelecek daha nice nesillerin yüreklerini sarıp sarmalayacak hocam, üstadım, büyüğüm, ışığım, gözümün nuru, evrensel mesajın sonsuzluğa akan çağlayanı, çağını aşan çağdaş, aydınlık şafakların türküsü, yanık bağırların ilâcı, canda canım, Şairler Sultanı Necip Fazıl Kısakürek…

*

Üstadım…

Seni anlatabilmek seni… Zamana, mekâna; zamanlar üstü zamanlarda ateş savuran gönüllerin baharı, serinliği, umudu, yeşilliği, aşkı, heyecanı seni… Seni anlatabilmek seni… Arzın kahverengi tozlaşmış dudağındaki titremelerde garipleşen arayışlarına… Turna kanadında, martı çığlığı, bebek gülümsemesi safiyet ve masumiyetince doya doya, duya duya anlatabilmek seni…

Oluk oluk içtiğim şiirlerinin mısralarındaki özün özü; en az on türde yüz ciltlik büyük bir kitaplık hüviyetindeki eserlerinden tattığım bal özünü tadıp da, 150 yıl sonra da olsa “çöle inen nur”da yıkadığın kum tanesi yüreklerimize , yavan ve kuru gönüllerimize hayatiyet veren, sanat ve fikir dehanı hissedip de, anlatmak, anlatabilmek seni…

Sana varabilmek, senin dünyamı baştanbaşa donatan felsefene ve çağ dolusu, çağlar dolusu fikrî, siyasî, edebî sanat yüklü söylemlerinde kanat kanat uçabilmek mutluluklar üstü mutluluktur efendim. Fikir coğrafyamın hamurunu yoğuran el, seni tutabilmek, bir bebeğin anasının bağrındaki huzuru duyabilmek; acı-deli-divâne fırtınalı denizlerden kurtulup limana sığınmak, sığınabilmek sana, aşk ve iman mıknatısı hocam seni anlatabilmek seni…

Yok… Yok işte, eşin, benzerin.. Geleceğini de sanmıyorum…

Sen şimdi sevgililer sevgilisiyle berabersin, biz de seninleyiz hocam…
“Gençliğe Hitaben”, “Vasiyetin” ve yüzbin kitaplık hacmindeki eserlerin, eserleri nakış nakış dolduran nefesin bizimle…

Büyük Doğu ülküsü, ideali, felsefesi, şaşmaz ölçüler manzumesi… Bıraktığın noktada ve elbette ki yüreklerimizde, gönüllerimizde, bayrak bayrak ruh kökümüzde… Büsbütün bir milletin davasını kendine dava edinip, il il, ilçe ilçe, köy köy dolaşıp konferanslarla ışık saçan seni anlatabilmek için, öncelikle seni anlamak, anlayabilmek gerekir ki, seni anlayabildiğim anda hamlıktan kurtulmaktayım… Kızgın saç üstünde pişirip ben ve benim gibi daha nicesini hamlıktan kurtaran seni anlamak; anlayabilmek, “şiiri ve hayatı” anlamaktır üstadım.

Bugün, tam bugün, 20 Haziran 2009 yani, 26 yıl, 26 gündür sana olan hasretimizi, bantlardan, teyplerden sesini duyarak gidermeye çalışmaktayız. Seni arıyor, seni soruyoruz zamana, takvime, iklime…
Çıkmazlara düştüğümde, uçurum diplerine yuvarlandığımda sana ve pırlantalar pırlantası mısralarına, kaleminin izine sarılıp kurtuluyorum. Dar zamanı genişleten sen, sonsuzluk türküm sen, hiç batmayan ve batmayacak olan güneşim sen, sadece şiirde, sanatta değil; inanç ve imanda; yaşama biçimimde, hayata ve olaylara bakışımda, siyasetten ticarete, ziraatten tekniğe, felsefeden aritmetiğe varıncaya kadar, kısaca her alanda örneğim, ışığım, aydınlığım, mürşidimsin…

Sabretmesini senden öğrendim. Koca bir ömür bir dava ve iman fırtınası olarak esmenin bedeli olarak hapishaneler, zulümler, eziyetlere karşı sabrın altın akan çeşmesinin başında beklemeyi senden belledim ben. Sevgiyi, saygıyı ve istiridye içindeki inci tanesi gibi kabuk yerine özü sevmeyi ve aramayı sen ezberlettin bana.

Mücadele ve yol arkadaşlığını sana bakıp öğrendim. Yılmamayı, korkusuz olmayı, Hak bildiği yolda, idam sehpasına bile mutlak hakikate koşarcasına, tebessüm ederek gitmeyi; gerektiğinde “Ne hakla? Neden?” diye sorgulayıp haksızlık karşısında çelikten gürz olmayı; su olup akmayı, buz olup donmayı, buhar olup bulutlayın semalarda salınmayı senden bildim, tanıdım ve belledim…

Kalemimin dili sensiz sadece kof ve posa. Sen varsan renk var, sen varsan kalemimde cümbüş ve donanma.. Sen varsan kalemimde hız, sonsuzluk ve güven… Sen yoksan, korku, tereddüd ve sıtma titremeleri… Nesirle nazımın barışını senden aldım. “Poetika”nı baş ucuma koydum da “şiir” sahasında sancılarım bitti ve yepyeni bir edebi akımı muştulamaya başladık. Aruz da, hece de; kısaca vezinlerimiz el ele vererek yeniden yeniye koşmakta şimdi bizde. Kaynağımız sensin üstadım. Hızımız senden… Kalıp, ölçü, vezin şiirin kanat açıp yükseldiği birer “araç” şimdi bizde. Asıl amaç, şiirin işaret ettiğin “sonsuzluk iklimi”ni yakalaması, “mutlak hakikate” koşmasıdır.]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-olum-turkuleri-agitlarimiz Sun, 04 Sep 2011 15:03:31 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-olum-turkuleri-agitlarimiz
Ağıtlarımız, yürek yangınlarımızdır. İçimizin en hüzünlü zamanları haykırdığı türkülerdir. Anadolu ağıtçı kadınları geleneğimiz, Dünyada hiçbir millet de bulunmayan bir gelenektir. Ağlamak… içten… Seller gibi çağlaya çağlaya ağlamak. Çoğunlukla ölen kişi gençse, gelinse; bir hastalık, bir cinayet veya kaza sonucu vefat eden genç ise, ağıtçı kadının yaktığı ağıdı gökyüzü bile susar ve dinler. Nitekim, benim annemin annesi Miyase, Anadolu ağıtçı kadınlarından birisiydi. Beni şair yapan amcamın destan ve yaktığı türkülerle anneannemin ağıtlarıdır diyebilirim.



Kayacan' ın Ağıdı (Neredesin Sabahat?)

KAYACAN’ IN AĞIDI

“NEREDESİN SABAHAT? ! ”

Aşkım ve heyecanım; en mübârek işimdin
Ocağımı tüttüren sımsıcak ateşimdin
Hayatımdın, eşimdin; her mevsim güneşimdin
......Şimdi karanlıktayım, çekilmiyor bu hayat,
......Öksüz, yetim kalmışım, neredesin Sabahat?

Bundan böyle alnıma nakşetmişim her gamı
Gidişin zindanlara çevirdi şu dünyamı
Bilmem nasıl yaşarım, gündüzü ve akşamı?
......Sığmıyorum evlere kırıldı bende kanat
......Boynu bükük kalmışım, neredesin Sabahat?

Dayanmam mümkün değil, çektiğim acılara
Şimdi mekân perişan, zaman ise kapkara
Sanki başıma çöktü Burdur ile Ankara
......Seni benden kopardı, Yüce Yaradan, Ahad
......İki gözüm iki sel, neredesin Sabahat?

Bu şehrin caddeleri fırtına, ayaz ve kar
Vücuduma emânet başımda durur efkâr
Koştuğum bütün yollar yalnızlığıma çıkar
......Koşamam, yürüyemem; etsem de sabır, sebat
......Neredeysen geri gel, neredesin Sabahat?

Çocuklarla torunlar hıçkırıp ağlaşırlar
Dostların hatıranla avunup söyleşirler
Şimdi fotoğrafların acımı paylaşırlar
......Deli kuşlar gibiyim, edemem istirahat
......Hüzün elem doluyum, neredesin Sabahat?

Evin, eşyan duruyor; yatağın kar, buz, soğuk
Söyle nereden çıktı, bu âniden yolculuk?
Masum çocuğa döndüm- sesim çıkmıyor boğuk;
......Gülmek bana haramdır, her şey anlamsız, bayat
......Sensiz çılgına döndüm, neredesin Sabahat?

Senelerce çilemi çektin de of demedin
Hüznümü kader yaptın, bir gün tatlı yemedin
“Gidiyorum Kayacan, gayri hoşça kal! ” dedin
......Yüce dağlar devirdin üzerime kat be kat
......Garip, mahzun kalmışım, neredesin Sabahat?

Uyusam uyanamam, uyansam göz yumamam
Atomu ağlatıyor bilirim şu ağlamam;
Ben garip bir yazarım, ötesini anlamam;
......Kabrin gül bahçesidir, asvalttır sana Sırat
......Beni de al yanına, neredesin Sabahat?

Apansız geldi hazan, kırıldı elim-kolum
En koyu gecelerde düğümlenince yolum
Bilmem ki ne diyeyim, felek en büyük zalim
......Mekânın Cennet senin, nur – huzur içinde yat
......Dualarım seninle, neredesin Sabahat?

Kimse bilmez ruhumda olan büyük depremi
Parçaladı içimi sensizlik denen mermi
İnsan böyle âniden bırakıp da gider mi?
......Kaderde mi, bende mi bilmiyorum kabahat?
......Gönlümün sultanıydın, neredesin Sabahat?

Daktilomun sesini kırk senedir çektin de
Yüreğime sevgiyi tohum tohum ektin de
Bak, göz yaşım sel oldu, aramızdan gittin de
......Aynalara bakamam, n’ olur elini uzat!
......İşte dünyam toz duman, neredesin Sabahat?

Yüzden fazla kitabı senin sayende yazdım
Sen varsın diye evde, nice dünyalar gezdim
Her saniye tükendim, hayattan bıktım, bezdim
......Mevsimler gelip gider, bana her iklim berbat
......Çünkü yoksun yanımda, neredesin Sabahat?

Şimdi anımsıyorum, evlendiğimiz günü
Sade bir tören gibi yaptığımız düğünü
Yıkıldım, duman oldum; dağdan söktüler günü
......Makberi söylemekte edebiyat ve sanat
......Öyle hasretim sana, neredesin sabahat?

Nice nice makama desteğinle ulaştım
Göz yaşından bulutum, büyük dağları aştım
Canımın çekirdeği gör ki ne derde düştüm?
......Benim de dileğimi Yaradan’ ıma anlat
......Dayanamam acına, neredesin Sabahat?

Bir köylü çocuğundan koca bir yazar yaptın
İnandın, iman ettin; yalnız Allah’ a taptın...
Bu çekilmez dünyada beni yalnız bıraktın
......Düzenim allak bullak, ağzımda kalmadı tat
......Çağır ki ben geleyim, neredesin Sabahat?

Bakışın ve gülüşün gözlerimden gitmiyor
Bitsin diyorum ömrüm, neden bilmem bitmiyor?
Yıkılası bu dünya birazcık bekle diyor
......Beynimdeki elemler Dicle, Sakarya, Fırat
......Istırabın bana dost, neredesin Sabahat?

Paylaştın yokluğumu, aşkımı, düşüncemi
Kendine kutsal saydın, zulmümü, işkencemi
Sen gidince bir tanem, dümen tutmuyor gemi
......Tayfunlara tutuldum, yapamam hiçbir sürat
......Gönlümün limanıydın neredesin Sabahat?

En kötü günlerimde destek verdin, el verdin
Yüreğime ilhamı, kalemime dil verdin
Hazin hazin ağladım, bembeyaz mendil verdin
......Acına dayanamam, kalmadı bende takat
......Bir iy’ olmaz dertteyim, neredesin Sabahat?

Evimde, yüreğimde halâ izin duruyor
Sessiz sessiz ağlarım, Tanrı beni görüyor
Bazen de düşlerime bakışların giriyor
......İçimden gizli bir ses:” İsa perdeyi kapat! ”
......Diyor, ama yapamam; neredesin Sabahat?

Çığlar düştü başıma, üşüyor üşüyorum
Ömrün ahir çağında seni düşünüyorum
Yere, göğe sığmadım, sanki taşınıyorum
......Can tenimde misafir, bir gün uçacak fakat,
......Daim seni bekliyor, neredesin Sabahat?

Küstüm açan çiçeğe, dava açtım bahara
Gömdüm ümitlerimi gelip geçen yıllara
Seni anlatıp durdum inan ki torunlara
......Ankara’ yı dar etti, bu ayrılık, bu firkat
......Özledim gülüşünü, neredesin Sabahat?

Kabrini pür-nur ile dolduruyor Yaradan
Sıra bize gelmiş ki gitmekteyiz sıradan
Daha dün doğmuş idik, ömür geçti aradan
......Şu anlamsız zamanı nurlu elinle donat
......Özledim, çok özledim; neredesin Sabahat?

Kan ağlıyor kalemim, kitaplar acı, çığlık
Geceler yastığımda düğüm düğüm hıçkırık
Azrailim savcıdır, bense en büyük sanık
......Az kaldı oralara, geleceğim ben, heyhat:
......Derdim sana kavuşmak, neredesin Sabahat?

Darma dağınık evren, söndü bütün ışığım
Güz bile gelmemişti kurudu sarmaşığım
Seni alan toprağa ben hergün dolaşığım
......Kara yere bendoldum, ümidi eyledim azat
......Elin tutmak isterim, neredesin Sabahat?

Giremem mutfağına, ışıkları yakamam
Şöyle gülen bir yüzle olaylara bakamam
Susuz kalan ırmağım, çağıldayıp akamam
......Yürüsem yol çıkmazda, şahlansam topaldır at
......Sanki bir özürlüyüm, neredesin Sabahat?

Zerreler ve ummanlar inliyor mateminle
Gönül kuşum, sevdiğim inlerim özleminle
Geceleyin uykumda bir ses haykırır: Dinle!
......Dinlerim gelen sesi, ederim figân-feryat
......Sesini de özledim, neredesin Sabahat?

Renklerin cümlesini çevirmişim siyaha
Zifiri gecedeyim erişemem sabaha
Dağlar bile dayanmaz, kalpten çektiğim ah’a
......Ömür çok hızlı geçti, sürmedik hiç safahat
......Benim çile ortağım, neredesin Sabahat?

Gündüz hayalimdesin, geceleri düşümde
Bir büyük ağrı gezer kahrolası döşümde
Geçenlerde öğrendim Azrail var peşimde
......Dedim ki Yüce Mevlâ’ m yüzün görmeyi sağlat
......Duam, aşım, ekmeğim, neredesin Sabahat?

Yedi deniz birleşse hicranıma denk olmaz
Yaşadığım uçurum yedi denizle dolmaz
Ezel-ebed gülümsün, hem de yaprağı solmaz
......Cennetine al beni, bir de yerimi camlat
......Beraberdir ruhumuz, neredesin Sabahat?

Hangi tarafa baksam, hep seni görüyorum
Yüreğim parça parça mum gibi eriyorum
Yelkovan akrep koptu, saatim duruyorum
......Kesmişim dünya ile sen gideli irtibat
......Sensiz deliriyorum, neredesin Sabahat?

İçimde gam kasavet, ciğerim oldu kebap
Seni benden daha çok seviyormuş Yüce Rab
Yandım, tüttüm, kavruldum; gelmiyor ki bir cevap
......Sesime ses ver gayri, bana da tanı fırsat
......Dilim kelepçelendi, neredesin Sabahat?

Dünya hali bu canım, sensiz her şey boş ve hiç
Şimdi çok uzağımda mutluluklarla sevinç
Yıkıldım duvar duvar, yıkıldım kerpiç kerpiç
......İçime ateş düştü, yüzüme indi tokat
......Yanarım alev alev, neredesin Sabahat?

Göz bebeğim, canımdın; öyle güzel, öyle saf
Seni tarife yetmez mısra mısra cümle lâf
Çok acılar çektin de demedin bir kere öf!
......Haydi rüyama gir de kulaklarımı çınlat
......Evin direği çöktü, neredesin Sabahat?

Sarardı yaprak döktü son baharda yeşil bağ
Dinamitlendi sanki yaslandığım koca dağ
Gönlümün üzerine gümbürdedi dağdan çığ
......Bilemem nerden çıktı bu dönülmez seyahat?
......Hakk buluşturur bizi, neredesin Sabahat?

Kara toprak mıknatıs, aldı başımdan tacı
Damar damar çekiyor vücudumu bu acı
Nefes alamıyorum, sensin bunun ilâcı
......Söyle de meleklere yaralarımı bağlat
......İnan gökler ağlıyor, neredesin Sabahat?

Çağır, duyarım seni, beni de yanına al
Unutma ki meleğim hakkımı ettim helâl
Gelen gidecekmiş hep böyle imiş bu kural
......Diyorlar ki yaşa git, ahbaplarını ağlat
......Ben de ağlıyorum bak, neredesin Sabahat?

Hüznümün girdabında sele döndü gözlerim
Acıların destanı satır satır sözlerim
Sana pek çok muhtacım, yanar, tüter, özlerim
......Dağı delesi gelir, Kayacan oldu Ferhat
......Hasretin dayanılmaz, neredesin Sabahat?

Simsiyahtır kâğıtlar, boynu bükük yazılar
Annesini soruyor masum yüzlü kuzular
Geçip gitti seneler, yüreciğim sızılar
......Gel be güzel Azrail, kapımı vurup “çat! çat! ”
......Yaşasam neye yarar, neredesin Sabahat?

Canlanır hatıralar evin her köşesinde
Pamuk ellerin durur camların perdesinde
Ömrün anlamı vardı ılıman nefesinde
......Mecnun’ um kızgın kumda, ırmaklara bak çağlat
......Tutuşur ciğerlerim, neredesin Sabahat?

Okundukça ezanlar yapıyorum duayı
Sen de yoksan içinde ne yapayım dünyayı?
Kahrolurum yaşarken haftayı, günü, ayı
......Bilmiyorum nereye yapmalıyım müracaat?
......Adresleri şaşırdım, neredesin Sabahat?

Depremden daha beter bu apansız gidişin
Yapacağın çok vardı, ne çabuk bitti işin?
Bu kader nasıl kader, sorarım neden, niçin?
......Seni arayıp durur kızlar, torunlar, damat
......Gaiplerden bir ses ver, neredesin Sabahat?

Kabrini ziyarette içimi okuyorsun
Yattığın yerden bana sevgiyle bakıyorsun
Geçen bunca seneyi tutup anlatıyorsun
......Yangınlar içindeyim, ateşe şebnem damlat
......Başımdan tüter duman, neredesin Sabahat?

Viraneye çevrildi etrafım, yörem, yanım
Bir tanem yoksun diye, yoksun diye sultanım
Zifiri gecelerde baştanbaşa vatanım,
......Kabrindeki nurlardan enerji, ışık fırlat
......Darma duman olmuşuz, neredesin Sabahat?

Aklım gitti başımdan, döndüm çılgın deliye
Bu zalim kara yazı bize yazılmış niye?
Bekle ben de gelirim, belki gelen seneye
......Zaten kuşlar kanatsız, yaralanmıştır kırat
......Haydi tut ellerimden, neredesin Sabahat?

Mustafa CEYLAN]]>
Ağıtlarımız, yürek yangınlarımızdır. İçimizin en hüzünlü zamanları haykırdığı türkülerdir. Anadolu ağıtçı kadınları geleneğimiz, Dünyada hiçbir millet de bulunmayan bir gelenektir. Ağlamak… içten… Seller gibi çağlaya çağlaya ağlamak. Çoğunlukla ölen kişi gençse, gelinse; bir hastalık, bir cinayet veya kaza sonucu vefat eden genç ise, ağıtçı kadının yaktığı ağıdı gökyüzü bile susar ve dinler. Nitekim, benim annemin annesi Miyase, Anadolu ağıtçı kadınlarından birisiydi. Beni şair yapan amcamın destan ve yaktığı türkülerle anneannemin ağıtlarıdır diyebilirim.



Kayacan' ın Ağıdı (Neredesin Sabahat?)

KAYACAN’ IN AĞIDI

“NEREDESİN SABAHAT? ! ”

Aşkım ve heyecanım; en mübârek işimdin
Ocağımı tüttüren sımsıcak ateşimdin
Hayatımdın, eşimdin; her mevsim güneşimdin
......Şimdi karanlıktayım, çekilmiyor bu hayat,
......Öksüz, yetim kalmışım, neredesin Sabahat?

Bundan böyle alnıma nakşetmişim her gamı
Gidişin zindanlara çevirdi şu dünyamı
Bilmem nasıl yaşarım, gündüzü ve akşamı?
......Sığmıyorum evlere kırıldı bende kanat
......Boynu bükük kalmışım, neredesin Sabahat?

Dayanmam mümkün değil, çektiğim acılara
Şimdi mekân perişan, zaman ise kapkara
Sanki başıma çöktü Burdur ile Ankara
......Seni benden kopardı, Yüce Yaradan, Ahad
......İki gözüm iki sel, neredesin Sabahat?

Bu şehrin caddeleri fırtına, ayaz ve kar
Vücuduma emânet başımda durur efkâr
Koştuğum bütün yollar yalnızlığıma çıkar
......Koşamam, yürüyemem; etsem de sabır, sebat
......Neredeysen geri gel, neredesin Sabahat?

Çocuklarla torunlar hıçkırıp ağlaşırlar
Dostların hatıranla avunup söyleşirler
Şimdi fotoğrafların acımı paylaşırlar
......Deli kuşlar gibiyim, edemem istirahat
......Hüzün elem doluyum, neredesin Sabahat?

Evin, eşyan duruyor; yatağın kar, buz, soğuk
Söyle nereden çıktı, bu âniden yolculuk?
Masum çocuğa döndüm- sesim çıkmıyor boğuk;
......Gülmek bana haramdır, her şey anlamsız, bayat
......Sensiz çılgına döndüm, neredesin Sabahat?

Senelerce çilemi çektin de of demedin
Hüznümü kader yaptın, bir gün tatlı yemedin
“Gidiyorum Kayacan, gayri hoşça kal! ” dedin
......Yüce dağlar devirdin üzerime kat be kat
......Garip, mahzun kalmışım, neredesin Sabahat?

Uyusam uyanamam, uyansam göz yumamam
Atomu ağlatıyor bilirim şu ağlamam;
Ben garip bir yazarım, ötesini anlamam;
......Kabrin gül bahçesidir, asvalttır sana Sırat
......Beni de al yanına, neredesin Sabahat?

Apansız geldi hazan, kırıldı elim-kolum
En koyu gecelerde düğümlenince yolum
Bilmem ki ne diyeyim, felek en büyük zalim
......Mekânın Cennet senin, nur – huzur içinde yat
......Dualarım seninle, neredesin Sabahat?

Kimse bilmez ruhumda olan büyük depremi
Parçaladı içimi sensizlik denen mermi
İnsan böyle âniden bırakıp da gider mi?
......Kaderde mi, bende mi bilmiyorum kabahat?
......Gönlümün sultanıydın, neredesin Sabahat?

Daktilomun sesini kırk senedir çektin de
Yüreğime sevgiyi tohum tohum ektin de
Bak, göz yaşım sel oldu, aramızdan gittin de
......Aynalara bakamam, n’ olur elini uzat!
......İşte dünyam toz duman, neredesin Sabahat?

Yüzden fazla kitabı senin sayende yazdım
Sen varsın diye evde, nice dünyalar gezdim
Her saniye tükendim, hayattan bıktım, bezdim
......Mevsimler gelip gider, bana her iklim berbat
......Çünkü yoksun yanımda, neredesin Sabahat?

Şimdi anımsıyorum, evlendiğimiz günü
Sade bir tören gibi yaptığımız düğünü
Yıkıldım, duman oldum; dağdan söktüler günü
......Makberi söylemekte edebiyat ve sanat
......Öyle hasretim sana, neredesin sabahat?

Nice nice makama desteğinle ulaştım
Göz yaşından bulutum, büyük dağları aştım
Canımın çekirdeği gör ki ne derde düştüm?
......Benim de dileğimi Yaradan’ ıma anlat
......Dayanamam acına, neredesin Sabahat?

Bir köylü çocuğundan koca bir yazar yaptın
İnandın, iman ettin; yalnız Allah’ a taptın...
Bu çekilmez dünyada beni yalnız bıraktın
......Düzenim allak bullak, ağzımda kalmadı tat
......Çağır ki ben geleyim, neredesin Sabahat?

Bakışın ve gülüşün gözlerimden gitmiyor
Bitsin diyorum ömrüm, neden bilmem bitmiyor?
Yıkılası bu dünya birazcık bekle diyor
......Beynimdeki elemler Dicle, Sakarya, Fırat
......Istırabın bana dost, neredesin Sabahat?

Paylaştın yokluğumu, aşkımı, düşüncemi
Kendine kutsal saydın, zulmümü, işkencemi
Sen gidince bir tanem, dümen tutmuyor gemi
......Tayfunlara tutuldum, yapamam hiçbir sürat
......Gönlümün limanıydın neredesin Sabahat?

En kötü günlerimde destek verdin, el verdin
Yüreğime ilhamı, kalemime dil verdin
Hazin hazin ağladım, bembeyaz mendil verdin
......Acına dayanamam, kalmadı bende takat
......Bir iy’ olmaz dertteyim, neredesin Sabahat?

Evimde, yüreğimde halâ izin duruyor
Sessiz sessiz ağlarım, Tanrı beni görüyor
Bazen de düşlerime bakışların giriyor
......İçimden gizli bir ses:” İsa perdeyi kapat! ”
......Diyor, ama yapamam; neredesin Sabahat?

Çığlar düştü başıma, üşüyor üşüyorum
Ömrün ahir çağında seni düşünüyorum
Yere, göğe sığmadım, sanki taşınıyorum
......Can tenimde misafir, bir gün uçacak fakat,
......Daim seni bekliyor, neredesin Sabahat?

Küstüm açan çiçeğe, dava açtım bahara
Gömdüm ümitlerimi gelip geçen yıllara
Seni anlatıp durdum inan ki torunlara
......Ankara’ yı dar etti, bu ayrılık, bu firkat
......Özledim gülüşünü, neredesin Sabahat?

Kabrini pür-nur ile dolduruyor Yaradan
Sıra bize gelmiş ki gitmekteyiz sıradan
Daha dün doğmuş idik, ömür geçti aradan
......Şu anlamsız zamanı nurlu elinle donat
......Özledim, çok özledim; neredesin Sabahat?

Kan ağlıyor kalemim, kitaplar acı, çığlık
Geceler yastığımda düğüm düğüm hıçkırık
Azrailim savcıdır, bense en büyük sanık
......Az kaldı oralara, geleceğim ben, heyhat:
......Derdim sana kavuşmak, neredesin Sabahat?

Darma dağınık evren, söndü bütün ışığım
Güz bile gelmemişti kurudu sarmaşığım
Seni alan toprağa ben hergün dolaşığım
......Kara yere bendoldum, ümidi eyledim azat
......Elin tutmak isterim, neredesin Sabahat?

Giremem mutfağına, ışıkları yakamam
Şöyle gülen bir yüzle olaylara bakamam
Susuz kalan ırmağım, çağıldayıp akamam
......Yürüsem yol çıkmazda, şahlansam topaldır at
......Sanki bir özürlüyüm, neredesin Sabahat?

Zerreler ve ummanlar inliyor mateminle
Gönül kuşum, sevdiğim inlerim özleminle
Geceleyin uykumda bir ses haykırır: Dinle!
......Dinlerim gelen sesi, ederim figân-feryat
......Sesini de özledim, neredesin Sabahat?

Renklerin cümlesini çevirmişim siyaha
Zifiri gecedeyim erişemem sabaha
Dağlar bile dayanmaz, kalpten çektiğim ah’a
......Ömür çok hızlı geçti, sürmedik hiç safahat
......Benim çile ortağım, neredesin Sabahat?

Gündüz hayalimdesin, geceleri düşümde
Bir büyük ağrı gezer kahrolası döşümde
Geçenlerde öğrendim Azrail var peşimde
......Dedim ki Yüce Mevlâ’ m yüzün görmeyi sağlat
......Duam, aşım, ekmeğim, neredesin Sabahat?

Yedi deniz birleşse hicranıma denk olmaz
Yaşadığım uçurum yedi denizle dolmaz
Ezel-ebed gülümsün, hem de yaprağı solmaz
......Cennetine al beni, bir de yerimi camlat
......Beraberdir ruhumuz, neredesin Sabahat?

Hangi tarafa baksam, hep seni görüyorum
Yüreğim parça parça mum gibi eriyorum
Yelkovan akrep koptu, saatim duruyorum
......Kesmişim dünya ile sen gideli irtibat
......Sensiz deliriyorum, neredesin Sabahat?

İçimde gam kasavet, ciğerim oldu kebap
Seni benden daha çok seviyormuş Yüce Rab
Yandım, tüttüm, kavruldum; gelmiyor ki bir cevap
......Sesime ses ver gayri, bana da tanı fırsat
......Dilim kelepçelendi, neredesin Sabahat?

Dünya hali bu canım, sensiz her şey boş ve hiç
Şimdi çok uzağımda mutluluklarla sevinç
Yıkıldım duvar duvar, yıkıldım kerpiç kerpiç
......İçime ateş düştü, yüzüme indi tokat
......Yanarım alev alev, neredesin Sabahat?

Göz bebeğim, canımdın; öyle güzel, öyle saf
Seni tarife yetmez mısra mısra cümle lâf
Çok acılar çektin de demedin bir kere öf!
......Haydi rüyama gir de kulaklarımı çınlat
......Evin direği çöktü, neredesin Sabahat?

Sarardı yaprak döktü son baharda yeşil bağ
Dinamitlendi sanki yaslandığım koca dağ
Gönlümün üzerine gümbürdedi dağdan çığ
......Bilemem nerden çıktı bu dönülmez seyahat?
......Hakk buluşturur bizi, neredesin Sabahat?

Kara toprak mıknatıs, aldı başımdan tacı
Damar damar çekiyor vücudumu bu acı
Nefes alamıyorum, sensin bunun ilâcı
......Söyle de meleklere yaralarımı bağlat
......İnan gökler ağlıyor, neredesin Sabahat?

Çağır, duyarım seni, beni de yanına al
Unutma ki meleğim hakkımı ettim helâl
Gelen gidecekmiş hep böyle imiş bu kural
......Diyorlar ki yaşa git, ahbaplarını ağlat
......Ben de ağlıyorum bak, neredesin Sabahat?

Hüznümün girdabında sele döndü gözlerim
Acıların destanı satır satır sözlerim
Sana pek çok muhtacım, yanar, tüter, özlerim
......Dağı delesi gelir, Kayacan oldu Ferhat
......Hasretin dayanılmaz, neredesin Sabahat?

Simsiyahtır kâğıtlar, boynu bükük yazılar
Annesini soruyor masum yüzlü kuzular
Geçip gitti seneler, yüreciğim sızılar
......Gel be güzel Azrail, kapımı vurup “çat! çat! ”
......Yaşasam neye yarar, neredesin Sabahat?

Canlanır hatıralar evin her köşesinde
Pamuk ellerin durur camların perdesinde
Ömrün anlamı vardı ılıman nefesinde
......Mecnun’ um kızgın kumda, ırmaklara bak çağlat
......Tutuşur ciğerlerim, neredesin Sabahat?

Okundukça ezanlar yapıyorum duayı
Sen de yoksan içinde ne yapayım dünyayı?
Kahrolurum yaşarken haftayı, günü, ayı
......Bilmiyorum nereye yapmalıyım müracaat?
......Adresleri şaşırdım, neredesin Sabahat?

Depremden daha beter bu apansız gidişin
Yapacağın çok vardı, ne çabuk bitti işin?
Bu kader nasıl kader, sorarım neden, niçin?
......Seni arayıp durur kızlar, torunlar, damat
......Gaiplerden bir ses ver, neredesin Sabahat?

Kabrini ziyarette içimi okuyorsun
Yattığın yerden bana sevgiyle bakıyorsun
Geçen bunca seneyi tutup anlatıyorsun
......Yangınlar içindeyim, ateşe şebnem damlat
......Başımdan tüter duman, neredesin Sabahat?

Viraneye çevrildi etrafım, yörem, yanım
Bir tanem yoksun diye, yoksun diye sultanım
Zifiri gecelerde baştanbaşa vatanım,
......Kabrindeki nurlardan enerji, ışık fırlat
......Darma duman olmuşuz, neredesin Sabahat?

Aklım gitti başımdan, döndüm çılgın deliye
Bu zalim kara yazı bize yazılmış niye?
Bekle ben de gelirim, belki gelen seneye
......Zaten kuşlar kanatsız, yaralanmıştır kırat
......Haydi tut ellerimden, neredesin Sabahat?

Mustafa CEYLAN]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-is-turkuleri-karsilikli-turkuler Sun, 04 Sep 2011 15:02:06 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-is-turkuleri-karsilikli-turkuler
Tarlada, bağda, bahçede toplu çalışılırken gene toplu olarak söylenilen türkülerimiz iş türkülerimizdir. . Karşılıklı türkülerimiz de belli bir konu üzerinde iki kişi veya kişilerin karşılıklı söylediği eğlenceli ve hafif konulu hoş türkülerimizdir. Aşağıdaki türkümüzde ekin biçmeye giden imececilerle, imecebaşının bir iş türküsünü karşılıklı olarak söyleyişleri bulunmaktadır.



HAYDİ BAAM!

Haydi baam koç yiğitler durma yok
Gölgeye yatıp da bıyık burma yok
Tarla tapan biçilmeyi bekliyor
(…………Çaykaralar içilmeyi bekliyor)
Terlesin sırtlar da iş buyurma yok..

İmececiler:

Tarla tapan biçeriz
Boz yaylaya göçeriz
Çaykara senin olsun
Çay demlensin içeriz.
……..İçeriz de (aman ağam)içeriz
……..İyi kötü(ne var ise)seçeriz…

İmece Başı:

Haydi baam koç yiğitler tırpana
Tarla tapan kalır mı hiç kurbana?
Sarı güneş tepemizde bekliyor
(…………Çaykaralar içilmeyi bekliyor)
Kara toprak alev alev(onu gel sen bana)
……………………….bana sor bana..

İmececiler:

Tırpan oynar ustadan
Bir elâ göz mesteden
Çaykara senin olsun
İçeriz biz destiden
……..İçeriz de (aman ağam)içeriz
……..İyi kötü(ne var ise)seçeriz…

İmece Başı:

Haydi baam koç yiğitler yığına
Gölge indi Kargalının bağına
Bebe belik evde avrat bekliyor
(…………Çaykaralar içilmeyi bekliyor)
Bizden selam olsun Elmadağına

İmececiler:

Yığın dibi gölgedir
Dert adamı söyletir
Çaykara senin olsun
Yayık ayran böyledir.
……..İçeriz de (aman ağam)içeriz
……..İyi kötü(ne var ise)seçeriz…

Mustafa CEYLAN


(*)Çaykara : Su gözesi.

Kargalı : Elmadağ üzüm bağlarının bulunduğu yeşil bölgenin adı.]]>
Tarlada, bağda, bahçede toplu çalışılırken gene toplu olarak söylenilen türkülerimiz iş türkülerimizdir. . Karşılıklı türkülerimiz de belli bir konu üzerinde iki kişi veya kişilerin karşılıklı söylediği eğlenceli ve hafif konulu hoş türkülerimizdir. Aşağıdaki türkümüzde ekin biçmeye giden imececilerle, imecebaşının bir iş türküsünü karşılıklı olarak söyleyişleri bulunmaktadır.



HAYDİ BAAM!

Haydi baam koç yiğitler durma yok
Gölgeye yatıp da bıyık burma yok
Tarla tapan biçilmeyi bekliyor
(…………Çaykaralar içilmeyi bekliyor)
Terlesin sırtlar da iş buyurma yok..

İmececiler:

Tarla tapan biçeriz
Boz yaylaya göçeriz
Çaykara senin olsun
Çay demlensin içeriz.
……..İçeriz de (aman ağam)içeriz
……..İyi kötü(ne var ise)seçeriz…

İmece Başı:

Haydi baam koç yiğitler tırpana
Tarla tapan kalır mı hiç kurbana?
Sarı güneş tepemizde bekliyor
(…………Çaykaralar içilmeyi bekliyor)
Kara toprak alev alev(onu gel sen bana)
……………………….bana sor bana..

İmececiler:

Tırpan oynar ustadan
Bir elâ göz mesteden
Çaykara senin olsun
İçeriz biz destiden
……..İçeriz de (aman ağam)içeriz
……..İyi kötü(ne var ise)seçeriz…

İmece Başı:

Haydi baam koç yiğitler yığına
Gölge indi Kargalının bağına
Bebe belik evde avrat bekliyor
(…………Çaykaralar içilmeyi bekliyor)
Bizden selam olsun Elmadağına

İmececiler:

Yığın dibi gölgedir
Dert adamı söyletir
Çaykara senin olsun
Yayık ayran böyledir.
……..İçeriz de (aman ağam)içeriz
……..İyi kötü(ne var ise)seçeriz…

Mustafa CEYLAN


(*)Çaykara : Su gözesi.

Kargalı : Elmadağ üzüm bağlarının bulunduğu yeşil bölgenin adı.]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-toren-turkuleri Sun, 04 Sep 2011 14:58:12 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-toren-turkuleri
Nişan ve düğün törenlerinde, özellikle de kına yakma adeti sırasında okunan türkülerimizdir.

AK ELLERİN KINA TÜRKÜSÜ

Ak ellerin kınalardan öyle hoş
Gelinm’oldun a can kızım, can kuzum
İnce bele al ipekler bağlayıp
Gidiyorsun güle güle git kuzum
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.

Ak ellerin kınalanmış koklayım
Koklayımda ( a can kızım)
……………..ömür boyu saklayım
Sabah olsun (a can kızım)
……………..elimle duvaklayım
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.

Ak ellerin çile nedir görmesin
Alın yazın göz yaşını vermesin
Yarın olsun(a can kuzum)
…………….yepyeni bir evdesin
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.

Ak ellerin burcu burcu mis gibi
Bahçelerde çiğdem çiçek süs gibi
Hasret koyma ( a can kızım)
……………….bizleri herkes gibi
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.


Mustafa CEYLAN]]>
Nişan ve düğün törenlerinde, özellikle de kına yakma adeti sırasında okunan türkülerimizdir.

AK ELLERİN KINA TÜRKÜSÜ

Ak ellerin kınalardan öyle hoş
Gelinm’oldun a can kızım, can kuzum
İnce bele al ipekler bağlayıp
Gidiyorsun güle güle git kuzum
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.

Ak ellerin kınalanmış koklayım
Koklayımda ( a can kızım)
……………..ömür boyu saklayım
Sabah olsun (a can kızım)
……………..elimle duvaklayım
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.

Ak ellerin çile nedir görmesin
Alın yazın göz yaşını vermesin
Yarın olsun(a can kuzum)
…………….yepyeni bir evdesin
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.

Ak ellerin burcu burcu mis gibi
Bahçelerde çiğdem çiçek süs gibi
Hasret koyma ( a can kızım)
……………….bizleri herkes gibi
……….Kutl’osun da kuzum kınan kutl’olsun
……….Ömür boyu yavrum ağzın datl’olsun.


Mustafa CEYLAN]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-kahramanlik-ve-askerlik-turkuleri Sun, 04 Sep 2011 14:55:19 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-kahramanlik-ve-askerlik-turkuleri
Kahramanlık, yiğitlik, askerlik, savaş, göç, hücum gibi olayları yiğitçe bir üslupla anlatan türkülerdir.

BEŞPARMAK DAĞLARI

Beşparmak dağları haberin olsun
Kısmetse gelirim bir bahar sana
Çizdik ayyıldızı, kovduk düşmanı
Gelirsem yapışmam iki yakana

Yeter ki barışa yolların olsun
Sevgiye çiçekli dalların olsun
Türklüğün gücünden halların olsun
Yine kavuşurum yine ben sana

Tepene çıkmasın tankın paleti
Yapılsın ovaya dostluk göleti
Türkoğlu bırakmaz can hürriyeti
Yapılan yakışsın çağdaş insana

Beşparmak dağları unutma bizi
Şehitlerim yatar hep dizi dizi
Başta yiğit Cengiz Topelimizi
Senden uğurladık, senden Allah’a..


Mustafa CEYLAN

1975]]>
Kahramanlık, yiğitlik, askerlik, savaş, göç, hücum gibi olayları yiğitçe bir üslupla anlatan türkülerdir.

BEŞPARMAK DAĞLARI

Beşparmak dağları haberin olsun
Kısmetse gelirim bir bahar sana
Çizdik ayyıldızı, kovduk düşmanı
Gelirsem yapışmam iki yakana

Yeter ki barışa yolların olsun
Sevgiye çiçekli dalların olsun
Türklüğün gücünden halların olsun
Yine kavuşurum yine ben sana

Tepene çıkmasın tankın paleti
Yapılsın ovaya dostluk göleti
Türkoğlu bırakmaz can hürriyeti
Yapılan yakışsın çağdaş insana

Beşparmak dağları unutma bizi
Şehitlerim yatar hep dizi dizi
Başta yiğit Cengiz Topelimizi
Senden uğurladık, senden Allah’a..


Mustafa CEYLAN

1975]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-ask-turkuleri Sun, 04 Sep 2011 14:53:08 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-ask-turkuleri
Sevgiliye duyulan özlemi, ayrılğı veya vuslatı terennüm eden içli türkülerimizdir.

CEYLANIM

-Üstad Musa Eroğlu’na saygılarımla…


Bir kilim baharı duvarda, yerde
Akdeniz köpüğü camlarda perde
Kız sana kavuşan düşer mi derde?
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Gökçe boncuk durur hilal kaşında
Bıldır söz vermiştin çeşme başında
Ceylanı sormayın yirmi yaşında
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Kara kirpiklerle delinir yıllar
Tatlı tebessümle çiçektir dallar
Sırmalı yelekde yeşiller allar
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Siyah saçlarında yağmur kokusu
Gurbete düşmektir büyük korkusu
Gözünün bebeği yosunlanmış su
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Mustafa CEYLAN]]>
Sevgiliye duyulan özlemi, ayrılğı veya vuslatı terennüm eden içli türkülerimizdir.

CEYLANIM

-Üstad Musa Eroğlu’na saygılarımla…


Bir kilim baharı duvarda, yerde
Akdeniz köpüğü camlarda perde
Kız sana kavuşan düşer mi derde?
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Gökçe boncuk durur hilal kaşında
Bıldır söz vermiştin çeşme başında
Ceylanı sormayın yirmi yaşında
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Kara kirpiklerle delinir yıllar
Tatlı tebessümle çiçektir dallar
Sırmalı yelekde yeşiller allar
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Siyah saçlarında yağmur kokusu
Gurbete düşmektir büyük korkusu
Gözünün bebeği yosunlanmış su
…………….Ceylanım ceylanım nazlı ceylanım
…………….Yanar hasretinle yanar her yanım.

Mustafa CEYLAN]]> http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-doga-turkuleri Sun, 04 Sep 2011 14:51:12 +0300 http://www.yenisiir.net/forum/konu-kursuden-doga-turkuleri
Adı üstünde konusu doğa olan türkülerimizdir. dağ, bayır,dere, ırmak, göl, orman, ağaç, bitki, böcek, kuş vs kısaca doğa ve doğada bulunan varlıkları anlatan, onlarla türküyü çığıran-yakan arasında yürek bağı oluşturan türküler...

KARA GÖZLÜ KARA DAĞLAR

Kara gözlü kara dağlar
Alafınız geçti m'ola?
Azgın dere en sonunda
Köprüleri biçti m'ola?
....Ah aman da kara gözlüm
....Sende midir bulut yüzlüm?

Baharınız geçer fasıl
Hasretliğim acep nasıl?
Suna gelin usul usul
Bağrınıza göçtü m'ola?
.....Ah aman da kara gözlüm
.....Sende midir bulut yüzlüm?

Doruklara sis çöktü mü?
Kayaları yel söktü mü?
Yaprakları su öptü mü?
Kuzu sudan içti m'ola?
.....Ah aman da kara gözlüm
.....Sende midir bulut yüzlüm?

Yıllar var ki göremedim
Hatırını soramadım
Çiçek çiçek, adım adım
Arı güle uçtu m'ola?
.....Ah aman da kara gözlüm
.....Sende midir bulut yüzlüm?

Mustafa CEYLAN]]>
Adı üstünde konusu doğa olan türkülerimizdir. dağ, bayır,dere, ırmak, göl, orman, ağaç, bitki, böcek, kuş vs kısaca doğa ve doğada bulunan varlıkları anlatan, onlarla türküyü çığıran-yakan arasında yürek bağı oluşturan türküler...

KARA GÖZLÜ KARA DAĞLAR

Kara gözlü kara dağlar
Alafınız geçti m'ola?
Azgın dere en sonunda
Köprüleri biçti m'ola?
....Ah aman da kara gözlüm
....Sende midir bulut yüzlüm?

Baharınız geçer fasıl
Hasretliğim acep nasıl?
Suna gelin usul usul
Bağrınıza göçtü m'ola?
.....Ah aman da kara gözlüm
.....Sende midir bulut yüzlüm?

Doruklara sis çöktü mü?
Kayaları yel söktü mü?
Yaprakları su öptü mü?
Kuzu sudan içti m'ola?
.....Ah aman da kara gözlüm
.....Sende midir bulut yüzlüm?

Yıllar var ki göremedim
Hatırını soramadım
Çiçek çiçek, adım adım
Arı güle uçtu m'ola?
.....Ah aman da kara gözlüm
.....Sende midir bulut yüzlüm?

Mustafa CEYLAN]]>