BULUŞMA
Yunusca Sevdik
Yolcu aşığım;
Dağları aştım.
Yaylalarda ohladım,
Ovalarda dolandım,
Gözlerimden yol açıp,
Benden içeri saldım renkleri...
Anlar oldu canım!
Nefeslendim gölgesinde ulu çınarların,
Soluklandım yaprak yaprak yeşilinde doğanın.
Ahhh! Neler gördü perdeli gözlerim!
Duydu sağır kulaklarım, çözüldü dillerim!
Dokundum, tattım, kokladım birer,
Bin bir çeşit davet topladı ellerim.
Aşk!
........Aşk!
..............Aşk!
..…………….diyordu her biri,
Yakarıştaydı topraktan göklere hepsi.
Baktım;
Bir kucaktı açılan,
Kürsüsü mavi kubbeden,
Aşk!
.......Aşk!
..............Aşk!
...................diyerek göklerden,
Sarıp sarmalamıştı sonsuz sevgisi,
Göklerden toprağa yağıyordu akit.
Anladım gülüm!
Yunusca sevmekti aşk!
Kabullenmekti siyahı beyazı,
Tatmaktı acıyı tatlıyı,
Çekmekti yazılanı,
Şükretmek, farketmekti sunulanları,
Görebilmekti tecellisinde O’nun var olanları,
Ve;
Bilmekti nimetlerinin sonsuz aydınlığını.
Sevmek sevilmekti AŞK!
Söylemeliyiz şimdi CANLAR!
Gördük, bildik,sevdik;
Bendeki seni sendeki beni.
Yürekler tekleşti,
Dil gönül birleşti.
Biz oldu yer gök!
İçim kıpır kıpır şimdi!
YUNUS bilmem nice sevindi?!.
Şükran Günay
|
